2017-05-10

Nga Flori Bruqi : Meditim pas një udhëtimi



Kush jam unë për të pritur gjithnjë 

Një copë liri po aq të vrarë 

Unë që tash e dy mijë vjet udhëtoj 

Me sagën e pikëlluar 

I përbuzur dhe i humbur nëpër botë


Vetmitar i përbotshëm lagur në shi 

Kur rri pranë këtij shatërvani 

Më ikin pasionet ngadalë 

Këtu në qytetin historik 

Mistika rri sall maraz


Përse s’jam përherë pranë tij 

Për t’i përqeshur lavdëruesit e marrë 

E Lumëbardhi ecën 

Pret t’ia them një romance 


Të dashurës t’i dhuroj trëndafila 

Në Rrasë të Zogut  me kantatë lirie 

Të mos humbas si Sizifi


Nganjëherë të afrohesha 

Për të ikur përgjithmonë nga shqetësimet


Kosharja

Asgjë s’është harruar 

Kanë ikur korbat para syve të mi


As koha e mjegullt nuk është më 

As besojnë se Trimi është kthyer 

Me një ferman si Skënderbeu 

T’ia japë Jusuf Gërvallës

Para kullës të ndodhë betimi


Rrugëve kryq pëshpëritin 

Shtëpitë akoma digjen 

Kohë më kohë diçka ikën


Uji dua të pi si në Bjelluhë 

Krojeve të Zhlebit


Ndryshimi absurd mund vdekjen 

Tek mbesin vetëm iluzionet 

Atdheu im s’më vret


Dhe martirët janë të shenjtë
Gjiri i Artës
Iliria po tkurret 

E dashura ime më ngjitet krahëve


Përgjërimi më djeg për gjithnjë 

Sesi m’i përbuzin të parët e mi 


Të shpërngulur verë e dimër


Kopshtet lënë bosh 

si hëna pa yje në qiell 


Joni mjerisht sonte përzihet me dallgë 

Gjarpri m’i kafshon plagët


Mbi Gjirin e Artës 

Digjen ëndrrat e kobshme 

Të Bubulinës


Gji i egër dhe grua e bukur 

Asgjë s’doli nga mallkimi i atdheut


Kënga e liqenit të Pogradecit

Nositë të butë të egër me zëra ritmikë 

S’lenin në heshtje as Lasgushin 

Dhe unë për çdo ditë lundroj 


në mendime si Erosi 

Të zhbëj intrigat e botës melankolike 


Në këtë rrugë hënore 

Duke shkelur bregut spërkatur nga valët 

Më ringjallen kujtime të së shkuarës 

pa helm të bëj një puthje reale 

jo si në përrallat e 1001-ve 


Dhe kur dielli ndrit mbi liqe 

Kufiri zhduket nga dashnorët e arratisur 

Besojnë se zgjohen me pasion


Për të përmbysur trishtimin e ëndrrës 

Me lot të shkrirë qesha si i çmendur


Engjëlli ikën një çast

Vetëm ëndrra për të dashur mungon 

Mbretëresha ime 

Ashtu siç më erdhe ditën e parë 

Mbase do vish sërish 

me aurorën magjike 

Për të mos u ndarë kurrë më


As isha unë që bëra diç për të larguar 

Shqetësimin e beftë 

Moj zonjë e humbur dherave të huaj 

Engjëllin e ngushëlloj


E ti dikur më thoshe 

më duaj 

Unë të thosha mos më duaj 

Dhe mos ik nga unë


Prishtinë 17 janar 2016.

No comments:

Post a Comment