Cikël me poezi ndërkombëtare(Christopher Salerno, Luke Hankins,Ananya S Guha,Chad Norman ,Alan Corkish,Duane Vorhees, Niels Hav,Sunil Sharma,Don Beukes,Dennis Villelmi,Cornelia Paun Heinzel)


Image result for irsa ruçi

Poezitë janë përkthyer nga Anglishtja në Shqip nga Irsa Ruçi:

(Autoren mund të kontaktoni në Blogun e saj:


https://internationalpoetry16.wordpress.com/


© Christopher Salerno

Komplot

Jeta ime nuk është duke u tkurrur
nëse hëna është ngritur

tej Toyot – ës sime. Një hënë
fantazmë në rritjen e saj

përmbi pellgun e krahinës
parkuar atje ku zhgualli

i një breshke kacafytej
me trotuarin, apo topitej

posi trysnia e lartë e natriumit
tek prozhektonte dritën si dy televizorë.

I mbërthyer prej telave,
ndërsa gjyshja ime besonte tek unë

Teksa ne ngadalë kapërcyem
anën tjetër të rrugës mbushur me ushqime-

1 – 2 – 3 prej nga ku jemi
deri aty ku nuk jemi.

Për të përcaktuar mungesën e dikujt
maten hapësirat e pabanuara.

Për të mos parë ata, por
shkakun që vjen prej tyre. Një luginë e tërë

dukej në stacion prej dritares së vagonit.
Siç ndodh në çdo komplot: ne lexojmë

përmes lëvizjeve historinë
e kinetikës. Lexojmë mes

hapësirave bosh kapitujt
e pashkruar.


© Christopher Salerno

Laboratorike

Ra më tepër borë nga ç’ish’ në gjendje
të sprapsej. Ne kthyem

fytyrën drejt reve, pritëm
në sallon për të plotësuar

formularët, prekëm lehtë secilin,
si lëkura e kokës së një fëmije

me flokë jo realë
posi një kukull bërë me dorë

tek qëndron në kuverdën e një anijeje të bukur.
U ula në dhomën mbushur me pornografi

ndërsa thirri vetë emrin tim
një prej shenjtorëve, ai i cili

e mori Krishtin foshnjë
mbi lumin e fryrë.

  

© Luke Hankins

Madje dhe lumi

Në një shushurimë të vazhdueshme të gjetheve dhe degëve
malet janë duke folur me mua
sesi ti i braktise, zogjtë kardinal
duke shndritur brenda dhe jashtë degëve
sinjalizuar në të kuqen e semaforit të tyri mjerim
të largimit tënd. Gjithçka në natyrë
më adresohet dhe më fajëson mua.
Unë eci përreth duke zgjatur duart,
Pëllëmbët drejtuar kah qielli, në një gjest
të shushatjes dhe dorëzimit,
ofrojnë pafajësinë time
por edhe gatishmërinë për të mbajtur
fajin që nuk gjen tjetër vend për të pushuar.
Unë dal në mesnatë të ngushëlloj lumin
pranë shinave ku trenat kalojnë
në një ngadalësi, tërbim të pamëshirshëm gjithë natën,
shkëndijat metalike të metaleve
pështjelluar nëpër terr,
gumëzhijnë pyetje të panumërta
që unë nuk e di si t’u përgjigjem.
Madje dhe lumi i reziston prekjes sime,
si një fëmijë i vogël i cili vazhdon
të ndjehet i shpërfillur
pa marrë parasysh se sa kohë
i ati i ulet pranë shtratit
duke i përkëdhelur flokët dhe kënduar.



© Luke Hankins

Të njëjtë dhe të kundërt

Duke shikuar qiellin, fjala qiell
vjen në mendje. Fjala ka një referent -
qiellin vetë, por vetë qielli
nuk ka referent. Të jetosh në gjuhë
do të thotë të parashikosh metaforat,
por në këtë moment unë ndjej boshllëkun
mbi të cilin, gjithë këto vite, kam ndërtuar
shtëpinë time të fjalëve.
Vetëm eja me mua
në greminën ku unë nxjerr kryet llahtarshëm,
unë lutem, koprrac në fjalë
që nuk ofrojnë rezistencë
si pupla rrëmbyer nga ajri,
si litarë që nuk lidhin asgjë.
U krodha nëpër botën
që nuk ka gjuhë
duke u lutur (në gjuhën time)
referent mungues,
forca të njëjta dhe të kundërta
në zbrazëti, rrokje që mund
(unë lutem) të ndalin rënien time
kështu që unë mund të fiksohem
në atë se çfarë qielli nënkupton.


© Ananya S Guha

Shenjat e zeza tek pëllumbi

Unë shkoj duke ecur jashtë kohe
qoshkat dhe rrugët tingëllojnë
këngët e pabesisë
përzhitur natën
veshur dorezat me lëvore lëkure
vaj dhe myshk.
Unë tinëzisht hap dritaret
që fusin shpërthimin ndotës
me aromën e së kaluarës,
thithin këngët e përtypshme
teksa era fryn përmes kujtimeve
ujëvarat bien
ndërsa unë gdhend me pendë në pluhur:
shkrimi është domosdoshmëri,
si një vakt
si bombat e luftës dhe dordolecët,
na shkund prej lajthitjeve tona.
Perëndi o bollëk
ti je atje
për të zbutur me tëndin melhem,
unë mund të përmend lëmoshat e lypësve.
Si shembull i dashurisë së zhytur në errësirë
ashtu si unë shtoj shenjat e zeza
tek pëllumbi.


© Ananya S Guha

“Jo, në këtë kohë …”

Jo, nga kjo mbrëmje
do të zhduket në pyjet
e natës, dhe hëna kobshëm
do ia ngulë sytë
harabelave
mbi kokën time, dhe era
lyer me pluhur mbi muret, rrugët.
Përsëri shirat kërcënojnë të përmbysin
posi tërheqja e kodrave nga vegimet e natës.
Unë do të shkruaj edhe një herë kaq shumë sa dje;
shtëpitë e verës, kaluar dimra në rrezet e shndritshme të diellit,
fusha me bulktha dhe shkolla e vjetër, e cila kishte aq shumë
për të ofruar. Por unë i hodha të gjitha në koshin e mbeturinave.
Vjedhje e vogël.
Vetëm salla jehon prej filmave, koncerteve dhe një kalë i vogël ndjek vajzat
nga shkolla aty pranë.

Turmat kapen diku dhe godasin
nëpër lëkundjet e natës fantazuar nga labirintet ulëritës
dhe qeni kufirit, i cili thith gjakun tim
në gojën e tij të jargëzuar.


© Chad Norman

Fotografia e Mapplethorpe në Muzeun AROS

I
Pas një grindjeje të shkurtër të qëllimshme, endemi
nëpër pamjet e qendrës së qytetit Aarhus,
humbasim veç në qoftë se fillojmë të kemi kujdes, endemi
me një destinacion të kurorëzuar prej një ylberi
në anë të rrugës, një ylber të gatshëm për të mirëpritur
dikë që të ecë në 360 gradët e saj,
një destinacion që ne dimë vetëm se është muze
ku askush prej nesh nuk e njihte Mapplethorpe
derisa na u shfaq, duke u kthyer tek ne,
turistët, Kanadezët, një trio duke parë pamjet,
nuk i njihnin fotot e tij ndërsa ishin duke pritur
nëpër kate, duke pritur
me një paralajmërim në mure nga ato për marrje biletash,
një paralajmërim i qëllimshëm kryesisht për shkak të djalit tonë
që ata kishin për ta mbrojtur, djalin tonë që ata
nuk e dinin se nuk do të hynte në dhomë
ku sytë, mendja dhe sfida e Robertit
varej në magjepsjen e plotë bardh e zi.

II
Njeriu duhet ta dijë çfarë e pret po të hyjë
kur të tjerët paraqesin një formë të paralajmërimit,
një detyrë disi e pamundur, njeriu duhet ta dijë
fotot mund të jenë mësues, mund të jenë bartës të
një historie krijuar në New York, si mjegull e dendur
në një distancë prej nga unë mund ta shoh, endemi
ndër njollat në mure me të cilat ai
zgjodhi të kapë vëmendjen, varur në një robëri joshëse
si Andy, Arnold, Lou, Iggy, Lisa, dhe Patti.


© Alan Corkish

Gjëra të rëndësishme

Unë duhet ta vendos mënjanë kohën
Për     gjëra të rëndësishme
si të vizitoj njëqind miq
dhe t’u tregoj atyre që   unë i dua ata
si të kontrolloj  shtëpinë e maceve 
të shikoj  nëse atyre u duhet diçka
ose të nxitoj për tek ty  tashmë
dhe të t’ shtrëngoj   në krahët e mi
të tregoj ty sa shumë  je duke më munguar.












© Alan Corkish

Poezia e Pal

(fjalë nga një email; 22 May 16)

Unë do të shkruaj më vonë
kur të jem plakur
dhe unë do e di si
mrekullisht
gjithçka është e kotë...
Unë nuk jam mjaft e vjetër
bërthama
është sërish shumë e fuqishme
dhe akoma
Unë jam duke u bërë
e tejdukshme
si lëkura kur hollohet
dhe zbutet...
... dhe rrudhat
... rrudhat i tregojnë të gjitha.



© Duane Vorhees

Ah netëve

Ah! Netëve ti ishe një valltare haremi
dhe unë, Beduin i paformuar dhe i etur prej kohësh-
duke ndjekur eunukun e zi nëpër natë, unë do të vidhja në tendën tënde,
i paarmatosur me përjashtim të një shigjete të vetme në brezin tim,
do ngrija velin tënd damaskjan dhe do ngulja shtizën time thellë në qendrën e Arabeskës tënde –
Ose: ti ishe mbretëresha e kosheres
dhe unë një zukamë mes mjaltit
duke u dehur dhe duke bërë punën time
zhytur në mesin e tërfilit të mugët
duke u përpjekur të polenizoj qiellin që të lulëzojë në natën me yje –
humbja e thumbit tim të vetëm do të thotë vdekje…
Ose akoma, ti ishe një Shën Mëri
Në pritjen e një perëndie xheloz, Ngjizësi i Kozmosit,
Rreze Drite e bërë Njeri për të t’ mbajtur
(Ndërsa ti prisje në ngazëllim ardhjen e tëndit Zot,
Unë, një korist i vogël do të vidhja në varrezat e tua pa varrmihës
Për të ndezur një fishekzjarrë të vetme në vrimën e fshehtë të katedrales
me shpresën të shpërthejë gjer në kupolat e katedrales,
në habinë letargjike të etërve beqarë).


© Duane Vorhees

 “Si kërpudhat pas shiut”:

Nëse ti do të ishe pyll
Unë mund të pretendoja
Këtë qëllim fisnik
Për këto sondazhe
Të shpeshta të përpikta
Që unë kryej
Në lagështinë tënde
Dhe hijet e qelbura.


© Niels Hav

Mentaliteti njerëzor

Mentaliteti i njeriut është një hotel mistik
me kate të shumta, korridore, salla mbledhjesh
dhe pajisje konferencash.
Në përcaktimin e rregullave të padiskutueshme
me mirëkuptim gjatë ditës. Natën çdo gjë kalon në kujdesin
e njeriut Neandertal.

Të gjitha pikëpamjet e botës janë përfaqësuar në këtë hotel.
Në disa dhoma janë negociuar kontrata të rëndësishme,
reforma drastike janë planifikuar. Akte kriminale
dhe vrasjet janë komplotuar. Nëse pritësi
troket në këtë derë për të bërë pyetje personale
ai do të largohet me një ulërimë tallëse.
Në dhomat e tjera jetojnë filozofët, zhonglerët e fjalës,
magjistarët dhe besimtarët e zellshëm. Bodrumi është i zënë
nga i madhi tamburist i asgjësë, që mban
zvarranikët si kafshë shtëpiake. Gjithandej ka aktivitete të ethshme.

Në situata të rëndësishme thirren të gjithë së bashku
për një konferencë, natën ose ditën, në mënyrë që të konsultojnë
probleme të mëdha ose çikërrima.
Nuk ka agjendë dhe as karrige;
pyetjet ngrihen dhe zhduken në hapësira të shpejta.
Një argument mbi një tjetër
secili në fushën e vet. Disa përdorin logjikën
ose mirëkuptimin mes tyre, të tjerët deklamojnë me zell,
ankesat, këngët, mallkimet, lutjet dhe britmat e terrorit.
Shpirtrat e lashtë lartësojnë tufën e fjalëve të pakuptueshme
në gjuhë të vdekur. Rrallë
janë nxjerrë përfundime të analizuara.
Papritmas të gjithë kthehen në dhomat e tyre
Secili bie në grackën e konfuzionit të tij të palëkundur.

Në pritjen e një personi të pastër, mirë-veshur
Që ecën kuturu. Ai e quan veten e tij Unë
dhe pohon se ai është menaxheri; ai thekson
se të gjitha vendimet janë marrë prej tij; ai pretendon
se hoteli është drejtuar në mënyrë racionale
në përputhje me parimet bashkëkohore.

E dëgjojnë me pak skepticizëm.
Pjesa tjetër e banorëve të hotelit e bëjnë për një lek
autoritetin e tij.


© Niels Hav

Memecëri

Kur ju të shihni një majmun që rreh ujë
në hava, është njëlloj sikur të shikoni dikë
duke hetuar një problem filozofik.
Askush nuk mund ta përjashtojë që kafshët janë më të zgjuara
se ne, ato e menaxhojnë jetën pa fjalë,
ne nuk jemi në gjendje ta bëjmë këtë. Heshtja
na çon përhumbur në një labirint psikik,
fjalët depërtojnë në tru si peshku
zhytur thellësive; ato vazhdimisht ndryshojnë kuptimin.

Secili prej nesh e gjen veten brenda një trupi;
duke pasur mundësinë e përkujdesjes,
por çdo gjë bëhet gjithnjë e më tepër abstrakte.
Dhelprat kanë strofkat dhe zogjtë e qiellit foletë[1];
mendja i mban mend vendbanimet
në gjendjen natyrale. Tani ne jetojmë me raftet
mbushur me fjalorë, në kështjellat paemër të ajrit,
në kate të ndara.
Si e quani ju këtë?



© Sunil Sharma

Lodra shitësit

Poshtë një mbikalimi
Mbledhur dy familje
Pelenat e foshnjave
Mundin drithërimat e Delhi- t.
Shtresa mes
Dy shtyllave të urës
Nxjerr ndotjet.
Lodrat ndërpresin
Shkopinjtë e gjatë të bambujit-
Duke qëndruar si një mur memec.
Familje të rreckosura
Jetojnë jashtë me jorganë të grisur.
Lodra lëvizin nëpër erë
Por, jo për fëmijët e tyre!



















© Sunil Sharma

Tërmet ndryshe

Pas një rrënimi të shpejtë
Nga bashkësitë komunale,
Një çift i vjetër rimarrin pjesë të
ndryshkura të kasolles
Dhe kalojnë natën nën yje
Duke zënë një hapësirë të vogël
Midis rrugicave të shembura dhe
Një peme mbetur aty.
Jeta e tyre shpërngulur/shkatërruar
Pas këtij tërmeti të llojit të ndryshëm!


© Don Beukes

Brezi i dashurisë

Thelbi ynë njerëzor nuk
qenka tharë – Është paragjykimi juaj
që na etiketoni secilin çast
dhe çdo ditë – Ne nuk zgjedhim
kush do na dojë apo përkujdeset për ne- Është errësira
e zemrës suaj për të cilën ne lutemi-
Lejoni veten të merrni frymë
e më tej lëreni veten të lirë për të dashuruar…


© Don Beukes

I braktisur

Dhjetëra fëmijë të uritur në bredhje
heshturazi ankohen si ne shikojmë në tmerr
prapa sigurisë së ekraneve tona televizive
britmat e ngopura të neglizhencës që të mos
harrojmë objektivat bamirëse që nuk përmbushen –

Besimi ynë i brishtë në njerëzim është thërrmuar
duke përjetuar pluhurat e pasojave politike
që mbulojnë fushat trazuar në konflikte të dhunshme
në makthet e fundit të botës.

tik-tak … tik-tak …

zhytje e kombeve në shpërbërje të braktisura.

Pushtete të uritur ushqejnë mekanizmat
duke i dhënë lustrën e tyre të fundit dizajnuar
duke lënë kërkues të kualifikuar të kërkojnë diamantet
lotët – ndezin frikën djallëzore të parathënë
të plaçkitjes ushqyer me fraksionet e dëshpërimit
duke shkatërruar pallate të materializuara në utopi
vetëm për të ndaluar rreptësishtë
një ferr fatal politik të turmës së kërcënuar

me rritjen e tensioneve për të ndarë shoqërinë
marrësit rropaten – grabiten hije të falsifikuara
në purot Che Guevara mbushur në fshehtësi
duke u shërbyer mjaltë mbuluar me kërpudha helmuese

ajri mbarset me thashetheme të rreme
serenata prej parlamentarëve të korruptuar
këndonjës – Një botë e trazuar në
trazira përpjekur dëshpërimisht për të mbajtur kontakte

një ferr i djegies së humanes
në një vend të dënuar për t’ mbetur

i braktisur…


© Dennis Villelmi

Ishim mirë kur ishim Mite

Ju e bëtë të sigurt që unë gjithmonë mund të lëshoj stuhi.
Kuti rrufesh   plot ushtarë kallaji  ceremoni pengjesh –
Të thyer, kyçet e mi ende të freskët nga kryqëzimi.
Ku është mitologjia juaj e çmuar tani?
Unë, jo ju, në shëmbëllimin e Akilit;
Në gjurmët e vdekjes, si kurrë më parë, por për shkak se e tija është një fytyrë e rëndë,
Ne nuk mund të themi nëse ai është i zhgënjyer që ne dështuam të mbanim Trojën.
Në kujtim ne grabitëm kartagjenasit faqekuq pas njëqind vjetësh
Dhe u lamë atyre një buqetë mes Austrisë e Gjeorgjisë.
Ne ishim të mirë atëherë, apo s’ishim ne?
Por tani ne thjesht nuk mund t’i pështyjmë numrat;
Si guxon dikush ta quajë atë terror!
Do mbajnë yjet tanë ndonjëherë një orgji këtu në tokë?
Stuhi, sigurisht, por jo të dhëna.
Patjetër – kush betohet këto ditë për vajzat e vjetra të oqeanit?
Dhe ata të tjerët të cilët do emërohen heronj nuk e kanë nocionin
E vdekjes së pakallur që ata duhet të lartësojnë.
Masakra është shkallë, mandat.
Ishte thjesht jashtë kuriozitetit çfarë unë kapërceva përmes,
Të shihja çfarë ai mendonte për të mirëqenë. Gjithçka mund të shihja ishte si
Lajmet shkatërruan botën.
Pushimi mes konferencave të shtypit mbante këto linja hapur:
Ç’ është kuptimi i shtrëngatës pa ndriçimin vdekjeprurës?
Gjembat sërish kaq të thellë, ne nuk mund t’i marrim të gjitha prej shtratit ku
Parisi është në objektiv si më parë.
Po, stuhia –


© Dennis Villelmi

Nëpër botë, si i humbur

Merre!
Shpirti yt është programuar.
“Interneti është rivali vetëm i verifikueshëm i Perëndisë.”
Ti e ke dëgjuar atë më parë. Kur unë e dëgjova, jeta ime
Ishte shabllon, dhe unë i lumtur u bashkohesha kafshëve të animuara;
Akoma më i lumtur kur ato ktheheshin në përbindësha me kostum.
Çfarë? – Po, unë dëgjova se qielli u përpoq të kryejë vetëvrasje;
kjo është arsyeja pse shtëpitë tona janë larë në dafina. Tani qytetarët dhe pastorët e tyre janë
Duke bërë nekrologji dhe yshtje bashkë, duke u përpjekur për të zgjuar një tjetër bibliotekë globale
Nga gjumi i foshnjërisë. Ndoshta kur Tempulli i tretë ka qenë më së fundmi
Ndërtuar në Izrael.
Unë jam duke mbyllur këtë libër, dhe duke e titulluar rreth strehëve të alabastra. Plutoni është braktisur
mjaftueshëm gjatë. Dhe një thirrje për luftë civile!
Vajzat e Gjermanisë ende nuk e kanë zgjeruar ftesën e tyre; as për ty, as për mua.
Bëj ç’të duash, për shkak se unë kam hequr dorë prej kontinenteve. Ishujt mbeten plotësisht të hapur.
Fakultative –
Është drita e qiriut,
Manifestuar nga pranvera e thatë ku fantazmat e gjuhëtarëve erdhën duke folur
gjuhën e planetëve.
Unë jam viktima e verës, dhe unë vajtoj çdo verë pse stinët nuk janë fakultative.
Si një orkestër e thyer, unë marshoj në të gjitha drejtimet dhe shpresoj se në vazhdim
Qyteti gjatë të cilit unë do të mësoj si të lutem përsëri, ashtu si në qytetin tjetër mbi të cilin unë isha udhëzuar në
Disa romane të mëkatshëm.
Unë jam i vdekur, unë e pranoj, dhe jam duke kërkuar në të tim atë.
Por e kam lënë vdekjen të marrë njoftimet për mua vetëm nga një xham i thyer në dritare.
Unë kurrë nuk do të përfundoj me këtë. Është krejtësisht e braktisur.
Fakultative –
është mësimi i gjuhëve.
është kapërcimi i rrugës në dhomën veshura me fletët e gazetës.
Ti hyn në atë dhomë përmes derës, është parajsa; ti shkon përmes dritares,
Asaj me xhama të thyer, është ferri.
Unë qeshë ftuar për të qenë një gur i çmuar pa shndritje; unë kam qenë i ftuar për të qenë djalli.
Si i tillë, botën unë e largova nga çfarë është bërë tashmë mëngjesi i së shtunës sime
Karikatura. Animimi është lehtësisht i zotërueshëm. Problemi i vetëm
është përpjekja për të mos dëgjuar të qarën e pagjumë të paraardhësve.


© Cornelia Paun Heinzel

Idealizëm

Ti gjithmonë më thua: ti je tepër idealiste
kur i do gjithë njerëzit njësoj, pemët dhe lulet, kafshët,
pa i fshehur me petkun e pabarazisë,
kur ti admiron çfarë është e denjë për t’u lëvduar,
pa krimbin e xhelozisë që i ha të tjerë përbrenda,
kur ti nuk dëmton askënd
dhe valët e ligësisë nuk të prekin ty,
kur ti e kupton çdo qenie,
edhe në qoftë se ti, për këtë fakt, je enigmatike,
kur ti ndihmon çdokënd prej mirësisë së zemrës tënde
pa pritur diçka në këmbim,
kur ti i konsideron paratë të pavlera
dhe tufëzat e lakmisë kurrë nuk të trullosin ty,
kur ti fal gjithnjë
pa gurin e hakmarrjes që të shpartallon në copa,
kur ti e prezanton veten tek njerëzit në mënyrën që ti realisht je,
pa performuar në skenën e jetës si një aktore e përsosur,
kur ti vërtet je besnike
pa shigjetat e së keqes, lakmisë dhe mashtrimit depërtues…


© Cornelia Paun Heinzel

Ëndrrat

Kur qepalla e sipërme e syrit të mbyllet,
Do ngushëllohesh tek tjetra
Dhe gjenet e tua do të ndërthuren
Ti mund të dallosh të ardhmen
Paqartësish si një ëndërr
Dhe do jesh në gjendje të skicosh fatin me duart e tyre,
Ti do i mbështjellësh ëndrrat
Të qëndisura magjishëm në mendimet e tua.
Ëndrrat fluturuese me krahët hapur në pafundësi,
Si dy paralele që asnjëherë nuk puqen.
Mendime të porsalindura
si perëndesha Afërditë, shkumë deti,
Copëza shprese, besimi
Lundrues të palodhur në mosqenie,
Pa u hedhur në humnerë t’ harresës…
Dhe së bashku, kujtimet, dallgët në hijet e rozta,
Ngjyrat që ndikojnë në të
Rrëke lotësh
Shpërthejnë llogoret e së ardhmes kaotike.
Kur imagjinata nuk është duke të ndihmuar,
Hapi sytë dhe shiko
se asgjë nuk është ashtu siç duket,
Dhe pastaj pyet egon tënde
për të ardhmen
Që ne e presim me besim.







Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)

Legjenda e Mujit dhe Halilit