Shkruan Prof.Dr.Rasim Bebo: … Shqiptarët e Maqedonisë protestojnë …


Shkruan Prof.Dr.Rasim Bebo

MAQEDONI – SHQIPËRI

Qeveria tradhtare e Tiranës dhe e Kosovës, ishin të parat që njohën shtetin artificial të Maqedonisë, ekzistencën e kombit dhe të shtetit maqedon. Kjo duhet kuptuar drejtë, për këtë dredhi dhe grabitje të emrit, se do të ketë pasoja të mëdha. Vetë ekzistenca e Maqedonisë sllavo- serbo- bullgare e shikon si hala në sy kombin maqedono – shqiptar, që për mijëra vjet kanë ruajtur dhe ruajnë autoktoninë e kombit maqedon. Ka intelektualë që shkruajnë me patriotizëm dhe atdhedashuri, sidomos në këto dy dekadat e fundit, kur drejtuesit e Tiranës, Prishtinës dhe Maqedonisë kanë shkarë dhe vazhdojnë të shkasin në favor të boshtit më reaksionarë, që është sot, serbo-ruso-grek dhe u fluturojnë disa shprehje duke marrë hov emri “maqedon” i sllavizuar dhe ne shqiptarët na quajnë ardhacakë.
Foto: MAQEDONI – SHQIPËRI

Qeveria tradhtare e Tiranës dhe e Kosovës, ishin të parat që njohën shtetin artificial të  Maqedonisë, ekzistencën e kombit dhe të shtetit maqedon. Kjo duhet kuptuar drejtë, për këtë dredhi dhe grabitje të emrit, se do të ketë pasoja të mëdha. Vetë ekzistenca e Maqedonisë sllavo- serbo- bullgare e shikon si hala në sy kombin maqedono – shqiptar, që për mijëra vjet kanë ruajtur dhe ruajnë autoktoninë e kombit maqedon. Ka intelektualë që shkruajnë me patriotizëm dhe atdhedashuri, sidomos në këto dy dekadat e fundit, kur drejtuesit e Tiranës, Prishtinës dhe Maqedonisë kanë shkarë dhe vazhdojnë të shkasin në favor të boshtit më reaksionarë, që është sot, serbo-ruso-grek dhe u fluturojnë disa shprehje duke marrë hov emri “maqedon” i sllavizuar dhe ne shqiptarët na quajnë ardhacakë.  
Prof. Dr. Vehbi Xhemaili, Thotë: “Siç dihet, në vitin 1913, në këto troje nuk ka pasur shtet të Maqedonisë, por vetëm territore të Shqipërisë “Lindore”. Dhe me tej. “Kryengritja e vitit 1913, për shkak të përmasave të një fronti të gjerë kishte përfshirë Shqipërinë “Verilindore” me Kosovë deri në shkup”, … Me fjalët shqipëri “Lindore”, “Verilindore” dhe “Iliriada”  i kanë zënë vendin emrit “Maqedoni”,  emër i vjetër, tremijëvjeçar. A është kjo normale?  Ndërsa fshatrat e Strugës zbulojnë pllakatën përkujtimore pas 100 vjetëve të “Kryengritjes Maqedono – shqiptare kundër okupatorit sërb”.  Të kuptojmë në këtë rast, “maqedonët” janë sllavët e maqedonisë dhe këta u bashkuan me shqiptarët, gjoja luftuan kundra sërbëve. Sa gënjeshtër e hapur!  A ka ndodhur ndonjëherë që sllavo maqedonët të luftojnë kundra sllavo-sërbëve?  Kjo është politika sllave që gjen shtrirje te injoranta e shqiptarëve. (gaz. “Dielli” Tetor 2013  f. 33). Z. Kim Mehmeti shkruan: “… Shqiptarët e Maqedonisë protestojnë …”. Po të shprehesh për “shqiptarët e Maqedonisë”, atëherë mund të thuash: sllavët e Maqedonisë, bullgarët e Maqedonisë, ose turqit e Maqedonisë etj., shqiptarët nuk janë të Maqedonisë, por janë vetë maqedonasit.  Ndërsa Isuf Bajrami shkruan: “… Kjo ndodh vetëm në vendet me orientim sllavo-ortodoks; Serbi, Mal i Zi, Maqedoni, Greqi, në këto vende ballkanike që njihen për egërsinë dhe barbarinë e tyre”.  Profesori e la të pa cilësuar emrin “Maqedoni”. Duhej theksuar: “Sllavët maqedonas”.  Pra Shqiptarët nuk janë të Maqedonisë por janë vetë “maqedonët”  vetë vetia e tyre. Ne nuk duhet të largojmë emrin maqedon, duke e zëvendësuar me emrin e Shqipërisë Lindore, ose “Iliriada” dhe të themi “Shqiptarët e Maqedonisë”. Kështu sllavo- maqedonëve u rritet prestigji duke e quajtur veten maqedon dhe ne na quajnë “ardhacakë”.    E. Jacques, Shkruan: “… Pellazgët ishin zotër të gadishullit të Ballkanit, me qendra të fuqishme në Mikenë, Spartë dhe Athinë. (Flasim pas 1400  vjetëve të ardhjes së ardhacakëve  semito-egjiptianët, të quajtur “grekë” pas vitit 1830. (Nga R. Angeli “Enigma”, f. 182).  
Studimi na çon te qytetërimi i njohur i Mikenës.  Popullsia që u vendos në Maqedoni, Epir dhe Iliri, ishte pikërisht nga kjo kryeqendër pellazge. Pellazgët mendohet të kenë ardhur në pjesën e poshtme të Ballkanit, në vitet 1900  para Krishtit. Maqedonia është shpallur mbretëri nga viti 815 p.e.s. Herodoti e quajti themeluesin e saj Perdika, nga Argosi, pellazg. (f. (97).  Dy autorë, që janë marrë me pellazgjishten, si Myzafer Korkuti dhe Seit Mancaku, këta janë kthyer në ajatollahë, thotë Doktor M. Arefi  dhe e anashkalojnë emrin Pellazg duke folur për Ilirët dhe paraIlirët. Ndërsa Prof. dr. Lutfulla Peza shkruan: “veprat që lidhin gjuhën e lashtë pellazge me gjuhën shqipe (nuk janë pakë) as analizohen, as kundërshtohen dhe as pranohen”. Emil Lafe. “Gazeta Shqiptare”, 20-7-2014). Ne jemi autoktonë me popullsi, me tokë, me gjuhë, me flamur, me histori dhe me doke e zakone, ashtu siç është ruajtur vendi dhe gjuha për gjatë tri perandorive 2000  vjeçare edhe sot pas 100 vjetëve të pavarësisë. Jemi pasardhës të pellazgeve të tre shteteve Epir, Iliri dhe Maqedoni.   
Në vitin 1991 u hodhën dy firma tradhtare nga Ramiz Alia,  e para në favor të grekut e dyta në favor të sllavo-serbëve. Në të parën iu hap dera kolonelit  të asfalisë greke që zuri kolltukun e kryepeshkopit dhe njëkohësisht të guvernatorit në Shqipëri. Ndërsa firma e  dytë  tregon se qeveria shqiptare njohu ekzistencën e kombit dhe të shtetit “maqedon”. Pas “shkëputjes së saj nga ish Jugosllavia titiste. Qeveria e Shqipërisë dhe e Kosovës tradhtuan kombin maqedon duke aprovuar emrin Maqedon të sllavo-serbeve ardhacakë në shek VII. Pra, ishin të parët që e njohën këtë qeveri serbo-sllave me emrin e grabitur “Maqedoni”. Është folur dhe shkruar shumë për veprimtarinë e komisarit Janullatos, që dëshiron ta ktheje shtetin tonë në një shtet Helen, po kështu dhe Maqedoninë në një shtet sllavo-serbo- bullgarë. Por e ka gabim, se sa më shumë grekët e shtojnë urrejtjen dhe revanin kundra shqiptarëve, aq më tepër i afrohen greminës së tyre. Çështja shqiptare është ndërkombëtarizuar dhe lista për Shqipërinë Natyrale, shumë shpejt do të kërkojë në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, shqyrtimi i ligjshmërisë së Konferencës së Londrës 1913, në mënyrë koloniale copëtoi në pesë pjesë kombin shqiptar. Shteti sllavo-maqedon po tërbohet si Milosheviçi, që i vuri zjarrin Kosovës, dhe këta po vrasin fëmijët e tyre për të akuzuar dhe dënuar shqiptarët. Ky është thjeshtë një montim politik, tej shëmtirës që  arrijnë të bëhen si qeni i tërbuar që ha kokën e vet. Po kështu greku, Çamërinë e quan “inekzistecë”  dhe Shqipërinë e Jugut po e kthen në një varr, gati për t’i vënë dërrasën përsipër, duke kërkuar zmadhimin e territorit për minoritetin grek. Se ortodoksit shqiptar ai i konsideron grekë dhe tenton të kaloj kufirin nga rrjedhja e Vjosës, në atë të Shkumbinit e më tej, për “Megaliidenë”.  Mësoni ju, fqinjët Veri dhe Jugë: Ne Shqiptarët kemi kaluar tri Perandori dymijëvjeçare dhe ja ku jemi, me gjuhën, me tokën, me flamurin, me historinë, me doket dhe zakonet  shqiptare. Shumë po tërbohen sllavo-grekë për të kapërdirë këtë kockë të fortë, por u bë ajo se serbët nuk mendonin që Kosova me luftën e UÇK-se dhe me forcat e NATOS do të merrte pavarësinë. Kështu  pas Kosovës i vjen radha Çamërisë, do të deklarohen, miq se lidhen interesat në favorin tonë, që të  ndihmojnë UÇÇ dhe Greqia të kthehet te kufiri i vitit 1830,  në jugë të Epirit, të Thesalisë dhe në veri të Eubesë. (shiko hartën, Enciklopedia Amerikane, volumi  13,  f. 377). Pak histori për ardhacakët sllavë:  Rreth 30 vjet më parë, erdhi në Tiranë profesori maqedon, Hristo Andonov Poljanski, i cili mbajti në Universitetin e Tiranës në Fakultetin e Historisë, një ligjëratë mbi marrëdhëniet shqiptaro-maqedone. Ai e nisi ligjëratën afërsisht me këto fjalë: Marrëdhëniet maqedone-shqiptare kanë rrënjë të lashta në histori. Ato fillojnë, tha ai, që në kohën e Aleksandrit të Madh... I nderuari profesor i Shkupit kujtoi se me këtë lashtësi që ai na atribuoi ne, shqiptarët e Shqipërisë së sotme duhej të krenoheshim, sepse duke na trajtuar si fqinjë të lashtë, nuk ishim ardhacakë, por banorë të viseve tona, të paktën që në kohën e Aleksandërit të Madh. Në të vërtetë, gjithë auditori u step, kur e dëgjoi këtë profesor të nxirrte nga goja xhevahirin e padëgjuar se maqedonët e sotshëm ishin stërnipër të Lekës së Madh. Ca më tepër, auditori u çudit, kur profesor Poljanski, tha se Heroi Kombëtar i shqiptarëve, Skënderbeu, nuk ishte shqiptar, por maqedon, sidomos kur shtoi se në ushtrinë që ai udhëhoqi në luftë kundër Perandorisë Osmane, bënin pjesë kryesisht luftëtarë maqedonë dhe pak shqiptarë. Ne e përmbajtëm veten, por e pyetëm: Profesor, për cilët maqedonë flisni, sepse për ne, historianët, në kohën e Aleksandërit të Madh, ju bridhnit ende stepave të Rusisë, kurse në viset e Aleksandërit të Madh ju keni ardhur dhjetë shekuj më vonë... Ai u përgjigj afërsisht në këtë mënyrë: Kam respekt, tha, për kulturën tuaj dhe për dijenitë tuaja. Por ju, ende nuk e keni mësuar historinë e vërtetë. Ne, tha ai, maqedonët, me të vërtetë kemi ardhur shekuj më vonë, por përderisa u vendosëm në trojet e maqedonëve të lashtë, ne jemi pasardhësit e tyre, jo vetëm pasardhësit e tyre kulturorë, por edhe gjenetikë. Ne kemi të drejtë të krenohemi me Aleksandërin e Madh dhe të përdorim flamurin e tij... Të pranojmë, për një çast, i thamë, se nuk e dimë mirë historinë, prandaj u pyesim të na sqaroni, çfarë do të thoshit ju, nëse turqit osmanë, të cilët u vendosën në viset e Perandorisë Bizantine dhe patën të njëjtin kryeqytet, Stambollin, do ta quanin veten e tyre pasardhës gjenetikë të bizantinëve dhe shtetin e tyre, do ta emërtonin në bazë të kriterit tuaj, jo Perandori Osmane, por Perandori Bizantine?... Ai u step dhe deri sot nuk kemi marrë ende përgjigje. 
Të adoptosh emrin e lashtë të Maqedonisë si emër kombëtar të republikës së krijuar në shekullin XX dhe të adoptosh për këtë republikë të re flamurin e Aleksandërit të Maqedonisë,  ne si historianë që përpiqemi të përvetësojnë standardet e metodologjisë moderne të historiografisë, nuk mund të rrimë pa vënë në dukje se këtu kemi të bëjmë me një ndryshim të rremë, fals të identitetit kombëtar.(Menandri, Historici Graeci Minores, edidit Ludovicus Dindofias, fr.25-26). 
Këta janë uzurpatorët greko-sllave të vitit 1991, qe ne i lejuam dhe i ngritëm lart... Kim Mehmeti thotë: “…reagime ndaj keqqeverisjes por edhe “banditeve” politikë të partive shqiptare”.             
Rasim Bebo,  Addison Çikago,  gusht 2014.
Prof. Dr. Vehbi Xhemaili, Thotë: “Siç dihet, në vitin 1913, në këto troje nuk ka pasur shtet të Maqedonisë, por vetëm territore të Shqipërisë “Lindore”. Dhe me tej. “Kryengritja e vitit 1913, për shkak të përmasave të një fronti të gjerë kishte përfshirë Shqipërinë “Verilindore” me Kosovë deri në shkup”, … Me fjalët shqipëri “Lindore”, “Verilindore” dhe “Iliriada” i kanë zënë vendin emrit “Maqedoni”, emër i vjetër, tremijëvjeçar. A është kjo normale? Ndërsa fshatrat e Strugës zbulojnë pllakatën përkujtimore pas 100 vjetëve të “Kryengritjes Maqedono – shqiptare kundër okupatorit sërb”. Të kuptojmë në këtë rast, “maqedonët” janë sllavët e maqedonisë dhe këta u bashkuan me shqiptarët, gjoja luftuan kundra sërbëve. Sa gënjeshtër e hapur! A ka ndodhur ndonjëherë që sllavo maqedonët të luftojnë kundra sllavo-sërbëve?

Foto: KALI I TROJËS     
Rreth figurës së Laokontit: 
Laokonti, Laocoonte (gre: Λαοκόων; lat: Laocoon) personazh i mitologjisë greke, ishte i biri i një të moshuari, më i dëgjuari i Antenorit. Ishte një Orakull dhe një nga klerikët më të njohur të Apollonit. 
Rreth figurës së Laokontit qarkullojnë legjenda të shumta, por ajo më famshmja që e prezanton më së miri historinë e tij legjendare e që njihet si version zyrtar thekson, lidhet me Luftën e Trojës, kur trojanët futen brenda mureve të qytetit, kalin e famshëm, dhuratë –simbol e grekëve për paqen  e nënshkruar. Laokonti dyshues për këtë dhuratë greke, e përshkoi kalin me një heshtë mespërmes dhe tha shprehjen e famshme “Timeo danaos et dona ferente”“ (i druhem grekëve edhe kur bëjnë dhurata)“. Poseidoni, që mbante anën e grekëve, e ndëshkoi Laokontin duke dërguar dy gjarpërinj të mëdhenj, që pasi dolën nga deti, arritën dy bijtë e tij dhe i mbështollën; Në ndihmë të tyre shkoi Laokonti, por pa sukses, gjarpërinjtë mbytën atë dhe dy djemtë e tij. Trojanët e morën këtë ngjarje si një shënjë mirësie dhe vendosën ta fusin kalin brenda mureve të kështjellës së qytetit.

“Ju e dini se përpara Trojës atëherë,
kali i drunjte, dhuratë e grekeve u shfaq.
Ky kalë në dy grupe i ndau trojanët:
ta pranonin atë, ose ta flaknin sakaq.
Pajtim me armikun, ulërinin tradhtarët
mjaft më me luftë, zjarr edhe helme.
Erdhi koha që shpatat t’i kthejmë në parmenda,
armiqtë në miq, erdhi koha t’i kthejmë. ...

Nga vërtitja juaj po më erren sytë,
nga rropama juaj veshёt më gjëmojnë
në muze të Londrës në Louvre e Madrid,
në pafshi ndonjë ditë të bëhem copëra,
nga marazi, siç thonë, të plas, t'ia bëj "krak"
jo kujtimet e Trojës, as gjarpërinjtë monstra,
po indiferenca juaj do të bëhet shkak.
Ismail Kadare  (APR 8  Agjensoini  Floripress).
 Zoti Ismail Kadare, Ju flisni me nostalgji për Mitologjinë Greke,  për dhuratën – simbol të grekëve për paqë. Për shprehjen e famëshme: “Timeo Danaos et dona ferente”.  (i druhem grekëve edhe kur bëjne dhurata). Ju nënvizoni për kalin e drunjtë “dhurartë të grekëve u shfaq”. Pavarësisht se ju mundet të frymëzoheni nga muzetë e Londrës, Luvrit e të Madridit, kur shikoni skulpturën e Laokontit, por ajo është e veshur vetëm me një manipulim, me një vjedhje, me një intrigë greke,  NJË MITOLOGJI GREKE E SAJUAR, siç e ka quajtur Faik Konica: “Ne shqiptarët, kemi frikë vetëm nga grekët, me qënë se ata kanë një armë të hatashme, shumë të fortë, DINAKËRINË”.  Homeri e bëri të pavdeshëm emrin e Trojës me dy poemat e tij epike: “ILIADA” dhe “ODISEA”. “Homeri nuk përmend grekë, apo helenë në rrethimin e Trojës,  por flet për një numur fisesh pellazge”.  (Edwin  Jacques,  “Shqiptaret”,  f. 65).    Z. Ismail,  grekët gëzohen, kur ju i vendosni ata në Luftën e Trojës, si kundërshtarë të trojanëve. Ndërsa grekët kanë ardhur në Ballkan mbas 500 vjetëve të Luftës së Trojës dhe emri  Greqi,  Hellas ka nisur të quhet zyrtarisht dhe përgjithësisht, kur u krijua si mbretëri e pavarur më 1830 të erës tonë. Më parë, dhe sidomos gjatë Perandorisë Bizantine, kurrë nuk është quajtur greke ose helene. Me një fjalë, Emri Greqi, Hellas, Helene, fillon më 1830,  rreth 3000 vjet pas Luftës së Trojës.  (Robert d’Angeli “Enigma” bot. 1998, f. 182).   Historiani Amerikan Edwin Jacques shkruan:  “Folklori grek kërkon origjinën e themelimit të Greqisë te Deukalioni mitologjik dhe e shoqia e tij, Pira, - dy njerëzit e vetëm që i shpëtuan përmbytjes së madhe. Biri i tyre Heleni, ishte pasardhësi legjendar i racës greke, që datohet rreth shek. VIII p.e.s. Prej tij njerëzit morën emrin helenë, dhe atdheu i tyre Hellas... Nga kjo del qartë përse Homeri nuk përmend grekë, apo helenë në rrethimin e Trojës, por flet për një numër fisesh pellazge. (“Shqiptarët”, bot 1995,  f.65). Mathieu  Aref thotë: “Legjenda e Dekualionit u krijua për të fshirë plotësisht të kaluarën pellazge, një përmbytje që fshin gjithçka, në mënyrë që të fillohet nga zero. Kështu si me magji, dolën në dritë Heleni i Dekualionit dhe i Pirhas. (“Shqipëria”, bot. 2007, f. 22). Dhimitër Pilika shkruan:  “Argumentet” e heliocentristëve, si falcifikime trashanike të historisë, lindin,  veniten,  edhe vdesin, të gjitha pa përjashtim.  (“Pellazgët”, bot  2005, f. 144).  
Ndërsa Profesor Niko Stillo:  “Argumenton shkencërisht, se në themel të mitologjisë greke, është mitologjia pellazgo-iliro-shqiptare, ajo e Çamërisë-Epirit. Pra, kanë “fabrikuar krejtësisht Greqinë e lashtë”, Greqi që gjoja ka ekzistuar më shumë se dymijëvjeçarë më parë.
Por, epopetë e para  (Iliada dhe Odisea), të transkiptuara në gjuhën greke, duke nisur nga fundi i shek VI para Krishtit (e poka e Pisistratit dhe e bijëve të tij,  Hipiasit dhe Hiparkut),  përmenden në vijimësi, duke filluar nga Pindari  (510 – 438) dhe nga Eskili  (525 – 456).  (“Shqipëria”, f. 14),  dhe më vonë,  ishte e gjitha një sajesë e krijuar nga një ekip prej dhjetëra historianësh, antropologësh dhe klasicistësh, që punuan pa ndërpreje, në periudha të ndryshme, mes viteve 1971 – 1974  për të “krijuar” dokumente dhe sende “greke”.  1. Në Tiranë më 15 prill 2011 u formua shoqata: “Qendra e Studimeve Pellazgjike”.  Përshëndesim Konferencën e Parë Shkencore,  për të ndriçuar qytetërimin Pellazg, e cila u mblodh më 21 – 22 tetorr 2011, po në Tiranë, nën kryesin e Prof. Dr. Lutfulla Peza, Prof. Liljana Peza, Prof. Agim Çadri, Prof. Leonard Prifti, që krijuan këtë shoqatë në bashkëpunim me Universitetin “Vitrina” e cila, ka si qëllim kryesor studimin e qytetërimit pellazg,  tek i cili mbështeste mendimet e tij edhe Hasan Tahsini. 
2. Në Paris më 2 janar 2012, Mathieu Aref mbrojti tezën e doktoraturës, me temë  “Studime e kërkime shkencore mbi Pellazgët, në prejardhje të qytetërimit grek”.  Pas konsultimit, juria vendosi dhënien e titullit.  “Doktor në shkencën e historis së aktivitetit (Greqia antike) të Universitetit Paris- Sorbonë”.  
Fatkeqësisht, qeveria shqiptare, Akademia e Shkencave Shqiptare edhe ju z. Kadare, nuk keni marrë pjesë në këto veprimtari me rëndësi të madhe historike, kombëtare.  PSE? Sepse jeni në përkrahje të grekut, që emërtimin Pellazgë e ka tmerr, nuk do ta dëgjojë kurrë. Kolegu juaj i penës, greku, Niko Kazanzaqi, është shkrimtar aq i madh, sa që e quajnë Tolstoi i Greqisë dhe zotëria e tij, ka shkruar librin romano-historik “Ja vdekje ja liri”, duke rrëmbyer legjendarin shqiptar Haxhi Mehmet Dalanin e Konispolit, që dha jetën me 800 shqiptarë në kështjellën Frangokastello të Kretës, më 1828 dhe akoma me tej, e ka vendosur në Enciklopedinë greke, me emrin e manipuluar nga Mehmet, në Mihal, duke e quajtur Haxhi Mihal Dalani.  Ju që duhet të flisni, të shkruani dhe të propozoni monument në Konispol, për Haxhi Mehmet Dalanin e revolucionit shqiptar të vitit 1821, që e përvetësuan grekët, kurse  ju heshtni. Tani pyesim kush është më kombëtar këtu? Jeni ju, apo Niko Kazanzaqi që ngre lavdinë e kombit të vetë me figura e tua historike, pra të kombit shqiptar? (APR  8  Agjensia Flotipress). 
 Rasim Bebo, Addison  Çikago, qershor  2014

 Kjo është politika sllave që gjen shtrirje te injoranta e shqiptarëve. (gaz. “Dielli” Tetor 2013 f. 33). Z. Kim Mehmeti shkruan: “… Shqiptarët e Maqedonisë protestojnë …”. Po të shprehesh për “shqiptarët e Maqedonisë”, atëherë mund të thuash: sllavët e Maqedonisë, bullgarët e Maqedonisë, ose turqit e Maqedonisë etj., shqiptarët nuk janë të Maqedonisë, por janë vetë maqedonasit. Ndërsa Isuf Bajrami shkruan: “… Kjo ndodh vetëm në vendet me orientim sllavo-ortodoks; Serbi, Mal i Zi, Maqedoni, Greqi, në këto vende ballkanike që njihen për egërsinë dhe barbarinë e tyre”. Profesori e la të pa cilësuar emrin “Maqedoni”. Duhej theksuar: “Sllavët maqedonas”. Pra Shqiptarët nuk janë të Maqedonisë por janë vetë “maqedonët” vetë vetia e tyre. Ne nuk duhet të largojmë emrin maqedon, duke e zëvendësuar me emrin e Shqipërisë Lindore, ose “Iliriada” dhe të themi “Shqiptarët e Maqedonisë”. Kështu sllavo- maqedonëve u rritet prestigji duke e quajtur veten maqedon dhe ne na quajnë “ardhacakë”. E. Jacques, Shkruan: “… Pellazgët ishin zotër të gadishullit të Ballkanit, me qendra të fuqishme në Mikenë, Spartë dhe Athinë. (Flasim pas 1400 vjetëve të ardhjes së ardhacakëve semito-egjiptianët, të quajtur “grekë” pas vitit 1830. (Nga R. Angeli “Enigma”, f. 182).

ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
Studimi na çon te qytetërimi i njohur i Mikenës. Popullsia që u vendos në Maqedoni, Epir dhe Iliri, ishte pikërisht nga kjo kryeqendër pellazge. Pellazgët mendohet të kenë ardhur në pjesën e poshtme të Ballkanit, në vitet 1900 para Krishtit. Maqedonia është shpallur mbretëri nga viti 815 p.e.s. Herodoti e quajti themeluesin e saj Perdika, nga Argosi, pellazg. (f. (97). Dy autorë, që janë marrë me pellazgjishten, si Myzafer Korkuti dhe Seit Mancaku, këta janë kthyer në ajatollahë, thotë Doktor M. Arefi dhe e anashkalojnë emrin Pellazg duke folur për Ilirët dhe paraIlirët. Ndërsa Prof. dr. Lutfulla Peza shkruan: “veprat që lidhin gjuhën e lashtë pellazge me gjuhën shqipe (nuk janë pakë) as analizohen, as kundërshtohen dhe as pranohen”.

Οί Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα καί την Πελοπόννησον


 Emil Lafe. “Gazeta Shqiptare”, 20-7-2014). Ne jemi autoktonë me popullsi, me tokë, me gjuhë, me flamur, me histori dhe me doke e zakone, ashtu siç është ruajtur vendi dhe gjuha për gjatë tri perandorive 2000 vjeçare edhe sot pas 100 vjetëve të pavarësisë. Jemi pasardhës të pellazgeve të tre shteteve Epir, Iliri dhe Maqedoni.

Foto: Procesi Monstra një kurth i Shejtanit për “car Nikollën”

Shqiptarëve të Maqedonisë nuk u duhet politika, sepse nuk kemi proces zgjedhor sipas standardeve demokratike. Prej vitit 1990 numri i deputetëve shqiptar sillet me numrin 25 - 28, po aq sa sillet edhe sot. Ne jetojmë me një shtet ku jemi të diskriminuar në mënyrë perfide, aq sa na duket se na diskriminojnë sharrllatanët e BDI-së, një grup i vogël i krimininelëve ordinerë, të udhëhequr nga Ali Ahmeti, si sinonim i shirkut të ri (idolatrisë) në Maqedoni, duke manipuluar grupe të shoqërisë shqiptare, vetëm pasi sehirbazët e tyre mediatik, disa hoxhallarë që sillen rreth tyre për previlegje, që kanë legjitimuar shirkun e ri, bashkë me hipokritët e djeshëm të komunizmit, shëtitësit e partive, puçistët e opozitës, jashtëqitjet e Ali Ahmetit, manipulantët që thirren në ikona të vdekura prej Struge, në një shirk të vdekur prej kohësh, të gjithë këta janë të njejtë, janë në rrugën e Shejtanit, nuk janë populli, masat e shoqërisë shqiptare në Maqedoni. Prandaj ne që jemi në shpirt opozitar, që nuk përkulemi, nuk presim asgjë të mirë nga këto grupe, o sot, o kurrë, duhet të mbledhim forcën e unitet kombëtar, jo të sekteve, rrymave defitiste arabe, turke, sllave, të bashkohemi, me shumë të bashkohemi si opozitarë shqiptar, ta mundësojmë secilin shqiptar tjetër, që beson ne fuqinë e Zotit, në versetin me numër 5 të kaptinës së parë të Kuranit “El Fatiha”: “Vetëm ty (o Zot) të ahurojmë dhe vetëm prej teje kërkojmë Ndihmë” të na bashkohen në përpjekjet tona për Liri dhe Dretësi, të ndryshojmë kursin e shtetit të Maqedonisë, të zëvendësojme sistemin unitar të “car Nikollës” dhe vasalitetin e Ali Ahmeti me sejmenët e tij me një sistem tjetër. 

Kjo është pikënisja jonë si revoltë kundër procesit të montuar Monstra, një proces i Shejtanit që prek në liritë dhe të drejtat themelore të njeriut, të njeriut me emrin shqiptar, me bindje tjera, që drejtësia për këta shqiptar është qendrimi politik dhe marrëveshja e turpit e “car Nikollës” dhe vasalit të tij Ali Ahmeti.

Shqiptuesit e dënimit janë shqiptuesit e Katastrofës. Ata ngrehën kurthe për njerëzit e njerës palë, pa prova, e këta quhen shtet vasalesh dhe s'dinë si do të quhen në ardhmëri - pse në katastrofë s'ka ardhmeri. Ata i ngrehin këto kurthe për të zaptuar toka, për të ndërtuar ikona shirku (idolatri), për të përjashtuar njeriun me emrin shqiptar si Mëkëmbës të Zotit në tokë, duke i konsideruar si të tepërt, qiragjinjë, ku duhet të paguajnë shuma marramendëse për të ekzistuar në planetin tokë. A nuk e shifni si na kanë katandisur, shumë më keq se në të kaluarën? Kësaj duhet t’i thuhet STOP nga secili shqiptar! 

Protestoj me shpirt dhe me zemër për Drjetësi!

Me respekt, Tim Shkupi
Në vitin 1991 u hodhën dy firma tradhtare nga Ramiz Alia, e para në favor të grekut e dyta në favor të sllavo-serbëve. Në të parën iu hap dera kolonelit të asfalisë greke që zuri kolltukun e kryepeshkopit dhe njëkohësisht të guvernatorit në Shqipëri. Ndërsa firma e dytë tregon se qeveria shqiptare njohu ekzistencën e kombit dhe të shtetit “maqedon”. Pas “shkëputjes së saj nga ish Jugosllavia titiste. Qeveria e Shqipërisë dhe e Kosovës tradhtuan kombin maqedon duke aprovuar emrin Maqedon të sllavo-serbeve ardhacakë në shek VII. Pra, ishin të parët që e njohën këtë qeveri serbo-sllave me emrin e grabitur “Maqedoni”. Është folur dhe shkruar shumë për veprimtarinë e komisarit Janullatos, që dëshiron ta ktheje shtetin tonë në një shtet Helen, po kështu dhe Maqedoninë në një shtet sllavo-serbo- bullgarë. Por e ka gabim, se sa më shumë grekët e shtojnë urrejtjen dhe revanin kundra shqiptarëve, aq më tepër i afrohen greminës së tyre.



 Çështja shqiptare është ndërkombëtarizuar dhe lista për Shqipërinë Natyrale, shumë shpejt do të kërkojë në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, shqyrtimi i ligjshmërisë së Konferencës së Londrës 1913, në mënyrë koloniale copëtoi në pesë pjesë kombin shqiptar. Shteti sllavo-maqedon po tërbohet si Milosheviçi, që i vuri zjarrin Kosovës, dhe këta po vrasin fëmijët e tyre për të akuzuar dhe dënuar shqiptarët. Ky është thjeshtë një montim politik, tej shëmtirës që arrijnë të bëhen si qeni i tërbuar që ha kokën e vet. Po kështu greku, Çamërinë e quan “inekzistecë” dhe Shqipërinë e Jugut po e kthen në një varr, gati për t’i vënë dërrasën përsipër, duke kërkuar zmadhimin e territorit për minoritetin grek.




Se ortodoksit shqiptar ai i konsideron grekë dhe tenton të kaloj kufirin nga rrjedhja e Vjosës, në atë të Shkumbinit e më tej, për “Megaliidenë”. Mësoni ju, fqinjët Veri dhe Jugë: Ne Shqiptarët kemi kaluar tri Perandori dymijëvjeçare dhe ja ku jemi, me gjuhën, me tokën, me flamurin, me historinë, me doket dhe zakonet shqiptare. Shumë po tërbohen sllavo-grekë për të kapërdirë këtë kockë të fortë, por u bë ajo se serbët nuk mendonin që Kosova me luftën e UÇK-se dhe me forcat e NATOS do të merrte pavarësinë. Kështu pas Kosovës i vjen radha Çamërisë, do të deklarohen, miq se lidhen interesat në favorin tonë, që të ndihmojnë UÇÇ dhe Greqia të kthehet te kufiri i vitit 1830, në jugë të Epirit, të Thesalisë dhe në veri të Eubesë. (shiko hartën, Enciklopedia Amerikane, volumi 13, f. 377). Pak histori për ardhacakët sllavë: Rreth 30 vjet më parë, erdhi në Tiranë profesori maqedon, Hristo Andonov Poljanski, i cili mbajti në Universitetin e Tiranës në Fakultetin e Historisë, një ligjëratë mbi marrëdhëniet shqiptaro-maqedone. Ai e nisi ligjëratën afërsisht me këto fjalë: Marrëdhëniet maqedone-shqiptare kanë rrënjë të lashta në histori. Ato fillojnë, tha ai, që në kohën e Aleksandrit të Madh...



I nderuari profesor i Shkupit kujtoi se me këtë lashtësi që ai na atribuoi ne, shqiptarët e Shqipërisë së sotme duhej të krenoheshim, sepse duke na trajtuar si fqinjë të lashtë, nuk ishim ardhacakë, por banorë të viseve tona, të paktën që në kohën e Aleksandërit të Madh. Në të vërtetë, gjithë auditori u step, kur e dëgjoi këtë profesor të nxirrte nga goja xhevahirin e padëgjuar se maqedonët e sotshëm ishin stërnipër të Lekës së Madh. Ca më tepër, auditori u çudit, kur profesor Poljanski, tha se Heroi Kombëtar i shqiptarëve, Skënderbeu, nuk ishte shqiptar, por maqedon, sidomos kur shtoi se në ushtrinë që ai udhëhoqi në luftë kundër Perandorisë Osmane, bënin pjesë kryesisht luftëtarë maqedonë dhe pak shqiptarë. Ne e përmbajtëm veten, por e pyetëm: Profesor, për cilët maqedonë flisni, sepse për ne, historianët, në kohën e Aleksandërit të Madh, ju bridhnit ende stepave të Rusisë, kurse në viset e Aleksandërit të Madh ju keni ardhur dhjetë shekuj më vonë...


Ai u përgjigj afërsisht në këtë mënyrë: Kam respekt, tha, për kulturën tuaj dhe për dijenitë tuaja. Por ju, ende nuk e keni mësuar historinë e vërtetë. Ne, tha ai, maqedonët, me të vërtetë kemi ardhur shekuj më vonë, por përderisa u vendosëm në trojet e maqedonëve të lashtë, ne jemi pasardhësit e tyre, jo vetëm pasardhësit e tyre kulturorë, por edhe gjenetikë.


 Ne kemi të drejtë të krenohemi me Aleksandërin e Madh dhe të përdorim flamurin e tij... Të pranojmë, për një çast, i thamë, se nuk e dimë mirë historinë, prandaj u pyesim të na sqaroni, çfarë do të thoshit ju, nëse turqit osmanë, të cilët u vendosën në viset e Perandorisë Bizantine dhe patën të njëjtin kryeqytet, Stambollin, do ta quanin veten e tyre pasardhës gjenetikë të bizantinëve dhe shtetin e tyre, do ta emërtonin në bazë të kriterit tuaj, jo Perandori Osmane, por Perandori Bizantine?...




 Ai u step dhe deri sot nuk kemi marrë ende përgjigje.

ALBANICA
Të adoptosh emrin e lashtë të Maqedonisë si emër kombëtar të republikës së krijuar në shekullin XX dhe të adoptosh për këtë republikë të re flamurin e Aleksandërit të Maqedonisë, ne si historianë që përpiqemi të përvetësojnë standardet e metodologjisë moderne të historiografisë, nuk mund të rrimë pa vënë në dukje se këtu kemi të bëjmë me një ndryshim të rremë, fals të identitetit kombëtar.(Menandri, Historici Graeci Minores, edidit Ludovicus Dindofias, fr.25-26).


Këta janë uzurpatorët greko-sllave të vitit 1991, qe ne i lejuam dhe i ngritëm lart... Kim Mehmeti thotë: “…reagime ndaj keqqeverisjes por edhe “banditeve” politikë të partive shqiptare”.

Rasim Bebo, Addison Çikago, gusht 2014.



Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)