2022/04/05

Rusia putiniane, vatër e kryekrimit kundër popullit ukrainas

 

                 



                 




 Akademik  Eshref Ymeri,PH.D


 

(Rusia e artit dhe e kulturës, sot gërmadha e krimit dhe e turpit para mbarë njerëzimit. Putini, kryekrimineli i shekullit)

 

I kam ndjekur rregullisht me interes ngjarjet në Ukrainë që prej vitit 2013, derisa  Putini pushtoi Krimenë. Kam pasur letërkëmbim me politologun, analistin, gazetarin për problemet ndërkombëtare dhe publicistin e shquar ukrainas Viktor Kaspruk, i cili më pati rekomanduar të lexoja në internet një artikull që ia kushtonte Rusisë shoviniste. Atë artikull, me titull “Rusinë e mundon kompleksi i inferioritetit”, e pata përkthyer dhe botuar në internet më 07 maj 2014. Atë ditë e pati botuar gazeta “Telegraf”.

Me të njëjtin  interes i kam ndjekur dhe vazhdoj t’i ndjek ngjarjet e fundit tragjike në Ukrainë.

Në Kiev punon dhe jeton pronari i mediaperandorisë “Gordon”, Dmitri Gordon. Informacionet e tij i ndjek gjithë kombi ukrainas, deri në diasporë. Po ashtu, në mediaperandorinë e tij vijnë informacione nga e gjithë bota. Më 02 prill, në mbrëmje, ndoqa një intervistë të tij në youtube lidhur me krimet e ushtrisë fashiste ruse në Ukrainë. Gjatë intervistës ai rrëfeu për përgjimin e një bisede telefonike të një ushtari rus me nënën e tij diku në Rusi. Në bisedë e sipër, ushtari po i tregonte asaj se kishte shkuar në një pallat me xhama të thyer dhe ballkone të shkatërruara nga bombardimet. Atje kishte hyrë në një apartament, me derë të hapur, dhe i kishte bërë përshtypje të madhe që ishte i pajisur për mrekulli me gjithçka. Madje familja e atij apartamenti qe larguar me aq shpejtësi, saqë mbi tryezë kishte harrur një dëng të mirë me para. Ai bashkëbisedim i ushtarit mercenar rus me nënën e tij të ngjallte dhembje dhe trishtim të thellë. Por ajo që ishte befasuese dhe tmerrësisht tronditëse në atë bisedë telefonike, ishte përgjigjja e nënës ruse, e cila e porosiste të birin që të merrte gjithçka që ndohej në atë apartament dhe t’ia çonte asaj. Kjo ishte e tmerrshme. Nga përgjigjja e asaj nëne del përfundimi se ushtarët mercenarë rusë që kryejnë krime në Ukrainë, kanë mbështetjen e fuqishme të shumicës shoviniste të popullit rus.

Të djelën, më 03 prill, po në youtube ndoqa intervistën  që Dmitri Gordon i kishte marrë Kryetarit të Bashkisë së Kievit Vitali Kliçko, i njohur në mbarë rruzullin  tokësor si kampion bote në boks. Në atë intervistë kryabashkiaku përcolli rrëfimin  në vijim:

“Dola nëpër rrugët e qytetit. Diku më ndali një qytetar dhe më tha të hidhja sytë në drejtim të një pallati të shëmtuar nga bombardimet. Me gishtin tregues nga ai pallat, më tha se atje e kishte pasur apartamentin e vet dhe u përlot. U trondita. I thashë se do të interesohem që të zhvendosej në perëndim, në njërin nga shtetet fqinj. Por ai reagoi menjëherë: “Jo, në asnjë mënyrë, por më jepni një armë, zoti kryetar, se do të luftoj dhe do të mbroj vendin tim”. Ecëm një copë rrugë bashkë. Ç’të shikonim! Anës rrugës, në trotuare kufoma njerëzish të copëtuara nga bombardimet dhe qen të braktisur që ushqeheshin me mishin e atyre kufomave. Por ne nuk do të dorëzohemi, do të luftojmë deri në fitore se nuk duam të jetojmë në Bashkimin Sovjetik, nuk duam të jetojmë në perandorinë ruse që kërkon  të rikrijojë Putini”.

Presidenti i Ukrainës, Vladimir Zelenski, para dy ditësh, mbajti një fjalim me një thirrje, si çdo mbrëmje në video, në të cilën u shpreh përsëri me indinjatë për atë që ndodhi në qytetin  Buça, jo larg Kievit, ku barbarët rusë kishin vrarë dhe varrosur në një varr masiv 300 qytetarë të pafajshëm Me atë video ai iu drejtua nënave ruse si më poshtë:

“Në tokën ukrainase u krye një tragjedi me goditje të përqendruar. Nga vrasës, xhelatë, përdhunues, plaçkitës. Të cilët e quajnë veten  ushtri. Dhe të cilët meritojnë vetëm vdekjen pas kryerjes së atyre masakrave. Unë dua që çdo nënë e çdo ushtari rus të shikojë kufomat e njerëzve të vrarë në Buça, në Irpen, në Gostomel. Ç’qe ajo që bënë? Pse i vranë? Çfarë pati bërë ai burri që ecte në rrugë me biçikletë? Cila ishte arsyeja që ata i torturuan deri në vdekje ata njerëz paqësorë në një qytet të zakonshën paqësor? Cila ishte arsyeja që i mbytnin gratë pasi u shqyenin  vathët nga veshët? Si është e mundur të përdhunohen gratë dhe të vriten në prani të fëmijëve? Të tallesh me kufomat e tyre madje pasi ato kishin vdekur? Pse u shtypën me tanke kufomat e njerëzve? Qyteti ukrainas Buça mos vallë kishte bërë gjë në Rusinë tuaj? Si u bë e mundur një gjë e tillë? O nëna ruse! Edhe sikur ju të kishit  rritur plaçkitës, atëherë në ç’mënyrë ata u bënë xhelatë? Ju nuk mund të mos e dinit se çfarë prehej në qenien e fëmijëve tuaj. Ju  nuk mund të mos e dinit që ata ishin të zhveshur nga gjithçka njerëzore. Ata kanë kryer vrasje me vetëdije dhe me kënaqësi. Unë dëshiroj që të gjithë udhëheqësit e Federatës Ruse ta shikojnë me sytë e tyre se si zbatohen urdhrat e tyre. Pikërisht urdhra të tillë. Pikërisht një zbatim të tillë. Dhe përgjegjësinë solidare. Për këto vrasje, për këto tortura, për këto duar që enden rrugëve, të këputura nga shpërthimi i bombardimeve. Për goditjet me plumba pas kokës së njerëzve me duar të lidhura. Ja kështu do të perceptohet paskëtaj udhëheqja ruse. Kjo është shëmbëlltyra juaj (Citohet sipas: “O nëna ruse! Nëse ju keni rritur plaçkitës, atëherë si është e mundur që ata u bënë dhe xhelatë?”. Fjalimi i ri i Zelenskit.  Faqja e internetit “bbc.com”. 03 prill 2022).

Kur u njoha me përmbajtjen e fjalimit të Presidentit Vladimir Zelenski për ato krime të përbindshme që ushtria fashiste ruse po kryen në Ukrainë, menjëherë më erdhën ndër mend fjalët e shkrimtarit dhe të publicistit të njohur rus Ivan Shmelov (1873-1950), të cilat i pata cituar në analizën me titull “Natyra shoviniste e popullit rus”, të botuar para ca ditësh në internet, çka e quaj me vend t’i citoj edhe këtu. Në librin me titull “Dielli i të vdekurve”, të botuar për herë të parë në Paris në vitin 1923 dhe të përkthyer në shumë gjuhë të huaja, ai shkruan:

“Rusët janë një popull      që e urren lirinë dhe hyjnizon skllavërinë, i ka qejf prangat në duart dhe në këmbët e veta, i do despotët e vet gjakatarë, nuk ka ndjesi për kurrfarë bukurie, është i pistë fizikisht dhe moralisht, gjatë qindravjeçarëve jeton në errësirë, në obskurantizëm dhe nuk ka marrë as mundimin më të vogël për diçka njerëzore, por ama gjithmonë është i gatshëm  t’i skllavërojë, t’i shtypë të gjithë pa përjashtim, mbarë botën. Ky nuk është popull, por një mallkim historik i njerëzimit”.

Në nderim të lexuesve, po përcjell në vijim dy deklarata të dy figurave të njohura në botën ruse, të cilat kanë qenë të përmendura si kundërshtare të rrepta të Putinit, si kryenxitës i krimit kundër popujve të tjerë. Këto figura janë:

Ana Politkovskaja (1958-2006), gazetare, sekretare shtypi e organit “Novaja gazeta”, personalitet shoqëror, mbrojtëse e të drejtave të njeriut dhe shkrimtare. Ajo i pati kushtuar një vëmendje të veçantë konfliktit në Çeçeni. Ajo shprehet:

“Personalisht nuk dua të jetoj në një superfuqi. Kam dashur të jetoj mes njerëzve që respektojnë veten, sepse nuk janë të uritur, janë të punësuar. Lufta është shenjë e barazisë me Putinin, sepse edhe Putini është shenja e barazisë me luftën. Ai qe zgjedhur president në valën e konsolidimit të fuqishëm të opinionit shoqëror me ndihmën e mjeteve të informimit masiv në kohë lufte”  (Citohet sipas: “Ana Politkovskaja në filmin dokumentar të gazetarit zviceran Erik Bergkraut”. Faqja e internetit Arkiv”. 11 nëntor 2009).

Ana Politkovskajan e pushkatuan më 07 tetor 2006, në ashensorin e pallatit të saj në qendër të Moskës.

Aleksandër Litvinjenko (1962-2006), nënkolonel \i organeve të sigurimit sovjetik dhe rus.

Ai ka deklaruar:

“Si mysafir te miqtë e mi çeçenë, ndoqa një film dokumentar dhe pashë se si makina ushtarake ruse i fshinte nga faqja e dheut qytete dhe fshatra, duke vrarë me egërsi dhe pa mëshirë gra, pleq dhe fëmijë. Për një orë e gjysmë isha dëshmitar i krimeve të përbindshme dhe i vuajtjeve të pabesueshme të atyre që patën fatin të lindin  dhe të jetojnë në këtë botë si njerëz të lirë dhe krenarë. U duhet dhënë haku prodhuesve të filmit, në të cilin nuk ka vend kurrfarë propagande, ka vetëm të vërteta. Të vërteta dhe asgjë tjetër, veç të vërtetave. Dhe kur herën tjetër, nga ekrani i televizorit po më shikonte një plak i thinjur që kishte mbetur pa strehë mbi kokë, ose një vogëlush rreth pesë vjeç, me pamjen e një të rrituri, më erdhi tmerrësisht turp që jam rus. Madje, duke e ndier veten si të ndotur me pisllëk kokë e këmbë, doja që, me një leckë larëse, t’ia rrjepja lëkurën vetes, së bashku me përkatësinë kombëtare, si pjesë e popullit “të madh dhe të fuqishëm” rus. Duke ndjekur pamje të tmerrshme nga ajo luftë dhe vuajtjet e njerëzve të pambrojtur, shikoja se si burrat çeçenë shtrëngonin  grushtet në heshtje, gratë çeçene qanin pa zë, kurse unë doja vetëm një gjë - një dush të nxehtë dhe të rrjepja, të rrjepja dhe vetëm të rrjepja gjithçka që e thërrasim me fjalën “rus” dhe që nga qenia ime të mos vijë më kurrë era e ndotur rusizëm. Vladimir Bukovski*, në gjykimin e vet për Rusinë dhe rusët, pati deklaruar: “Putini!? Nuk është rus. Vrasës dhe fundërrina të tilla nuk kanë kombësi. Rusë janë të tillë, si puna ime, Saharovi dhe Sollzhenjicini”. Nuk ka dyshim se Vladimir Bukovski edhe këtë herë ka të drejtë, se njerëz të tillë, si Putini, vërtet nuk kanë kombësi. Po atëherë si tia bëjmë hallit me 145 milionët e tjerë, pa pëlqimin e heshtur të të cilëve nuk do të kishte mbi tokë putinë dhe shëmtira e maskarenj si puna e tij. Dhe cilës kombësi i përkasin këto miliona krijesash të heshtura dhe të nënshtruara, të cilat, ende për forcë zakoni, e quajnë veten rusë? Atëherë cila është lumturia? Lumturi i thonë atëherë kur nuk e fsheh kombësinë tënde! Lumturi i thonë atëherë kur nuk të vjen turp për Atdheun tend! Lumturi i thonë atëherë kur nuk të pështyjnë nga pas vetëm e vetëm se ti je rus!” (Citohet sipas: Aleksandër Litvinjenko. “Çfarë është lumturia?”. Faqja e internetit apocalypse-2012.com”. 08 shkurt 2008).

Aleksandër Litvinjenko kishte shumë të drejtë kur fliste për ato 145 milionë krijesat e heshtura ruse, që përbënin atë që mund të quhet me plot gojëndelepopullrus, i cili vërtet është i heshtur dhe i nënshtruar para kryekriminelit Putin, por ama, për shkak të brumosjes së vet me psikologji shoviniste, i gëzohet shpirti kur Kremlini pushton territore të huaja dhe kryen  masakra banditeske kundër popujve të tyre. Po sikur në Moskë të qenë grumbulluar në protesta të fuqishme 200 deri në 500 mijë veta dhe të ngrinin  zërin me forcë kundër planeve për pushtimin e Ukrainës, kryekrimineli Putin nuk do të guxonte të fillonte sulmin kundër saj. Por ai e nisi atë sulm se ka bindjen e plotë që shumicën dërrmuese të popullit rus e ka mbështetje të fuqishme.

Pas demaskimit që i bëri politikës shoviniste të Putinit, Aleksandër Litvinjenko qe pushuar nga puna. Duke e ndier rrezikun që i kanosej, ai u arratis familjarisht në Britani, ku iu dha strehim politik. Por shërbimi sekret rus e bëri punën e vet. E helmoi me polonium-210 dhe ai ndërroi jetë më 23 nëntor 2006, pikërisht 46 ditë pas vrasjes së Ana Politkovskajas.

Me përdhunimin e grave ukrainase dhe vrasjen e tyre në prani të fëmijëve, kriminelët e ushtrisë fashiste ruse në Ukrainë ndjekin shembullin e pararendësve të tyre në radhët e ushtrisë sovjetike në vitet e luftës kundër trupave naziste të Hitlerit. Ushtria sovjetike, gjatë asaj lufte, shënoi me të vërtetë faqe të lavdishme në betejat kundër trupave pushtuese gjermane. Por kur ajo ushtri hyri në territorin gjerman dhe sidomos me hyrjen në Berlin, ushtarët sovjetikë zbuluan faqe botës krejt pisllëkun, krejt shëmtinë e moralit të tyre të degjeneruar deri në palcë, duke përdhunuar dy milionë gra dhe vajza gjermane, një  imoralitet banditesk masiv ky, një turp i paparë dhe i padëgjuar ndonjëherë në historinë e mbarë njerëzimit. Këtë lloj imoralteti të përbindshëm ushtarët sovjetikë kishin filluar ta shfaqnin që kur shkelën në vendet e Evropës Lindore, madje deri edhe në Jugosllavi. Siç dihet, të njëjtin imoralitet banditesk manifestoi ushtria fashiste serbe në Dardani në vitet ’90, kur përdhunoi 20 mijë femra dardane, edhe në prani të fëmijëve të tyre. Prandaj dukuria e imoralitetit, e shfaqur përmes përdhunimeve masive, në Evropë ka vetëm “patentë” ruse dhe serbe.

Me sa duket, jo rastësisht, pikërisht kombi serb, i mëkuar me psikologji shoviniste, shekullin XX e mbylli me masakra dhe me krime shtazarake kundër kombeve të tjera në Gadishullin e Ilirisë, duke u bërë mbështetje e fuqishme e kriminelëve me damkë që kishte në krye. Jo rastësisht kombi rus, i mëkuar me psikologji shoviniste, i filloi krimet kundër popullit çeçen në dhjetëvjeçarin e fundit të shekullit që kaloi dhe i vazhdoi edhe në dhjetëvjeçarin e parë të këtij shekulli, duke u bërë mbështetje e fuqishme e kryekriminelit Putin dhe të bandës rreth tij. Më 18 mars në Moskë u zhvillua një manifestim me rastin e 8-vjetorit të pushtimit të Krimesë, në të cilin njerëzit, me flamuj të ngritur lart, përshëndetnin me entuziazëm kryeshovinistin Putin. Skena të turpshme për një popull të mbarsur deri në fyt me psikologji të tërbuar shoviniste.

Pas luftës së dytë botërore, në kontinentin evropian vetëm kombi  rus dhe vetëm kombi serb janë  bërë mbështetje e fuqishme e kastave të tyre kriminale në pushtet për kryerjen e krimeve më të rënda kundër popujve fqinj.

I rendita këto fakte për të theksuar edhe diçka se mes shqiptarëve mund të ketë edhe nga ata, që, për turpin e tyre, për faqen e tyre të zezë, mund të jenë radhitur përkrah fashizmit gjakatar rus dhe kundër popullit ukrainas, duke e akuzuar këtë, sipas propagandës shpifografike fashiste ruse, për nazizëm në qëndrimin ndaj kombësive të tjera. Nëse ka shqiptarë të tillë,  kjo do të thotë se ata kanë  kryer një akt të lartë tradhtie ndaj kombit shqiptar, armiku tradicional i të cilit ka qenë dhe vazhdon të mbetet serbosllavizmi dhe rusosllavizmi.

-------------------------

*Vladimir Bukovski (1942-2019) ka qenë jurist sovjetik, britanik dhe rus, shkrimtar, publicist dhe personalitet shoqëror, njëri nga themeluesit e lëvizjes disidente në Bashkimin Sovjetik. Ai pati bërë emër në Perëdim sepse pati bërë publike praktikën e psikiatrisë ndëshkuese në Bashkimin Sovjetik. Nëpër burgje dhe në “kurimin” e detyrueshëm pati kaluar 12 vjet. Në vitin 1976, autoritetet sovjetike e këmbyen me udhëheqësin e komunistëve kilianë Luis Korvalana, kështu që ai u vendos me banim në Kembrixh. Në vitin 2014, ministria e jashtme ruse ia mohoi shtetësinë.

Feniks, Arizona

05 prill 2022

 

 

2022/03/31

PSE PUTINI VAZHDON TË FLASË PËR KOSOVËN?

 Analogjitë e Kremlinit që krahasojnë Ukrainën lindore me Kosovën ilustrojnë se qëllimi i qeverisë ruse për të sulmuar Ukrainën është të rivendosë arkitekturën e sigurisë së Luftës së Ftohtë, në mënyrë që perëndimi të mos ketë më fuqinë ekskluzive për të ricaktuar kufijtë dhe për të ndryshuar regjimet. Bëhet fjalë gjithashtu për shkatërrimin e epërsisë ideore të Perëndimit – tërheqjen e vlerave të tyre për vendet e tjera – duke pretenduar se ajo bazohet në pak më shumë se interesin vetjak.

Në orët e para të 24 shkurtit, Kremlini nisi një luftë në zemër të Evropës. Pamjet nga periferitë e qyteteve të Ukrainës tregojnë skena kaotike: batanije të hedhura në tokë, në bunker, deklarata të mbushura me gërmadha të heroizmit epik, klithma histerike të fëmijëve.


Historia ka qenë prej kohësh gjuha e luftës së Putin-it, mënyra e tij për të zbutur dhe justifikuar agresionet moderne të Rusisë brenda lavdive dhe poshtërimeve të së kaluarës. Gënjeshtrat e qeverisë ruse se dhuna e saj aktuale kundër popullit ukrainas është në fakt vetëm një operacion special për të “de-nazifikuar” Ukrainën thjesht zgjeron argumentin pro-Kremlinit se nazistët erdhën në pushtet në Kiev pas revolucionit Euromaidan të viteve 2013-2014.


Është e vështirë të pranohet që edhe Kremlini i beson propagandës së tij se presidenti hebre i Ukrainës, Volodymyr Zelensky, është nazist. Për një narrativë më shpjeguese, që shfaq një formë logjike në të menduarit e Kremlinit, është më e dobishme të shqyrtohet një tjetër analogji historike shumë e përdorur për luftën e Rusisë kundër Ukrainës: Kosova dhe bombardimet e NATO-s në Jugosllavinë e atëhershme (Serbia dhe Mali i Zi i sotëm).

Mbrojtja e popullsisë vendase nga gjenocidi, ndalimi i një qeverie nacionaliste jashtë kontrollit, afirmimi i të drejtave të njeriut, parandalimi i mizorive të denja për nazistët: Këto ishin mesazhet thelbësore në fjalimin e deklaratës së luftës të Putin-it. Ata gjithashtu pasqyrojnë me vetëdije arsyetimet e dhëna nga udhëheqësit e NATO-s për bombardimin e Jugosllavisë më shumë se dy dekada më parë.

Kjo nuk është rastësi. Në fjalimin e Putinit më 21 shkurt, në të cilin ai shpalli njohjen nga Rusia të Republikave Popullore të Luhanskut dhe Donjeckut, Putin-i iu referua bombardimeve të NATO-s ndaj Jugosllavisë dhe mbështetjes për Kosovën, si justifikim. Sipas tij, duket se NATO-ja sajoi një gjenocid të rremë në Kosovë për të legjitimuar ndërhyrjen e saj; tani ai po bënte të njëjtën gjë. Kjo nuk kishte të bënte vetëm me sigurimin e precedentit, por edhe me dërgimin e një mesazhi: Nëse Perëndimi mund të ricaktojë kufijtë e Kosovës, atëherë ne mund të ricaktojmë kufijtë për Republikat Popullore të Donetsk dhe Luhansk në Ukrainën lindore.

Ky fjalim pasoi nga spektakli i menaxhuar nga skena e një takimi të Këshillit të Sigurimit, ku ministrat u ftuan të zotoheshin për mbështetjen e tyre për njohjen e pavarësisë së dy republikave. Në fjalimet e tyre, kryetarja e Këshillit të Federatës, Valentina Matviyenko dhe ministri i Jashtëm, Sergej Lavrov, iu referuan gjithashtu bombardimeve të NATO-s si justifikim dhe precedent për lëvizjet e Rusisë për të mbrojtur popullsinë e Donbasit nga një gjenocid fiktiv.


Ekziston një element i ironizimit në këto krahasime, deklarata të tilla nuk janë thjesht çfarëdolloj. Analogjitë e Kremlinit që krahasojnë Ukrainën lindore me Kosovën ilustrojnë se qëllimi i qeverisë ruse për të sulmuar Ukrainën është të rivendosë arkitekturën e sigurisë së Luftës së Ftohtë, në mënyrë që perëndimi të mos ketë më fuqinë ekskluzive për të ricaktuar kufijtë dhe për të ndryshuar regjimet. Bëhet fjalë gjithashtu për shkatërrimin e epërsisë ideore të Perëndimit – tërheqjen e vlerave të tyre për vendet e tjera – duke pretenduar se ajo bazohet në pak më shumë se interesin vetjak.

Kuptimi i Rusisë për luftën 78-ditore të NATO-s kundër Serbisë është krejtësisht i ndryshëm nga ai i shumë vendeve perëndimore, të cilat e shohin atë si një ndërhyrje humanitare që parandaloi, dhe u përgjigj për gjenocidin. Llogaritë perëndimore vënë pak theks në mungesën e miratimit të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për sulmet ose në humbjen e jetëve të civilëve.Nëse shikoni portalin historik më të njohur në internetin rus, i cili financohet nga Kremlini, do të lexoni se kriza në Kosovë nuk u shkaktua nga nxitja e qëllimshme e tensioneve nacionaliste apo spastrimi etnik i shqiptarëve të Kosovës dhe të tjerëve nga i presidenti serb Sllobodan Millosheviq. Në vend të kësaj, sipas kësaj faqeje, ajo u shkaktua nga Shtetet e Bashkuara, me mbështetjen e NATO-s dhe disa vendeve të Bashkimit Evropian, të cilat po shfrytëzonin dobësinë post-sovjetike të Rusisë dhe po shkatërronin aleatin e saj të vjetër, Serbinë. Rusia e ka parë prej kohësh Ballkanin si pjesë të sferës së saj të ndikimit dhe marrëdhëniet e saj vëllazërore me Serbinë kanë qenë historikisht vendimtare për ushtrimin e pushtetit të saj në këtë rajon.

Edhe në atë kohë, mediat bashkëkohore perëndimore dhe ruse përshkruanin imazhe shumë të ndryshme të luftës në Kosovë. Mbështetja e Perëndimit për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, e cila po luftonte kundër forcave jugosllave për autonominë kosovare nga Serbia, bëri që edhe ligjvënësit e opozitës ruse me mendje demokratike të kritikonin ashpër veprimet perëndimore në Ballkan. Kjo ndjenjë u forcua më shumë pas fushatës së bombardimeve të NATO-s kundër Jugosllavisë, e cila e detyroi Millosheviçin të negocionte dhe të dorëzonte Kosovën, duke detyruar shumë civilë serbë të largoheshin nga zona.


Megjithëse Rusia kontribuoi në një përpjekje ndërkombëtare për të dërguar paqeruajtës në Kosovë, ajo mbështeti hapur forcat jugosllave atje dhe madje sulmoi aeroportin e Prishtinës, duke penguar uljen e avionëve të NATO-s. Taktikisht i pakuptimtë, ky akt ishte i pasur me simbolikë, duke përcjellë mosmarrëveshjen e Rusisë me politikën e NATO-s dhe një dëshirë të ripërtërirë për të mbrojtur interesat e saj. Ai veprim sinjalizoi gjithashtu një gatishmëri të parakohshme për të rrezikuar një zjarr për hir të krenarisë kombëtare, me forcat e NATO-s dhe ruse që shmangin konfrontimin falë vetëm ndërhyrjes de-përshkallëzuese të një gjenerali britanik.

Në disa aspekte, ai pasqyronte kthesën e shumëpërfolur të Primakovit, kur në mars të vitit 1999, ministri i jashtëm i atëhershëm i Rusisë, Yevgeny Primakov, urdhëroi avionët rus të ktheheshin në Moskë dhe të shkonin në Washington, pasi mësoi se NATO po fillonte sulmet ajrore në Jugosllavi. Rusia i perceptoi veprimet e NATO-s si një poshtërim të qëllimshëm dhe një mohim të statusit rus në rajon dhe më gjerë.

Kjo pikëpamje është bërë më e rrënjosur gjatë 23 viteve të fundit, me Putin-in që e përshkruan luftën si një akt të paligjshëm nga NATO që poshtëroi qëllimisht Rusinë. Jugosllavia ka qenë një pikë referimi e vazhdueshme në fjalimet e Putin-it dhe Lavrov-it, veçanërisht në lidhje me Ukrainën; për shembull, gjatë revolucionit Euromaidan të viteve 2013-2014 që përmbysi liderin ukrainas Viktor Janukoviç, një aleat i korruptuar dhe nepotik rus, Putin u fokusua në Jugosllavi. Ai përshkroi bombardimet e NATO-s dhe më vonë mbështetjen e SHBA-së për Revolucionin e Buldozerit që përmbysi Millosheviçin, si një paralajmërim i Euromaidanit të Ukrainës – duke e inkuadruar Jugosllavinë si revolucionin e parë me ngjyra. Kanalet televizive federale pro-ruse e referuan atë gjatë gjithë vitit 2014, duke shfaqur pamjet e bombardimeve të Beogradit dhe qyteteve të tjera për të ekspozuar hipokrizinë e supozuar të kritikave perëndimore ndaj veprimeve ruse. Aktorët dhe mediat pro-ruse sot po ndajnë gjithashtu mesazhe dhe pamje të ngjashme nga ajo kohë, duke përfshirë edhe vetë Serbinë.

Zërat pro-rusë tregojnë në mënyrë rutinore hipokrizinë perëndimore në mbështetjen dhe lehtësimin e pavarësisë së Kosovës, por duke dënuar vetëvendosjen e Krimesë, Abkazëve dhe Osetëve të Jugut. Megjithatë, justifikimi sipas ligjit ndërkombëtar për të mbështetur shkëputjen e Kosovës nga Serbia sigurisht që nuk do të zbatohej për Krimenë dhe do të kishte vështirësi të zbatohej edhe për Abkhazinë dhe Osetinë e Jugut.


Duke u shpërqendruar nga vetë shkeljet e normave ndërkombëtare të Rusisë, Putin iu përgjigj kritikave perëndimore për aneksimin e Krimesë duke thirrur në mospërfilljen e Perëndimit për ligjin ndërkombëtar kur ata bombarduan Beogradin ose ndërhynë në Kosovë. Në një fjalim të vitit 2016 në “Klubin e Diskutimeve Valdai”, Putin argumentoi: “Bombardimi i Beogradit ishte qartësisht një ndërhyrje jashtë normave dhe rregullave të së drejtës ndërkombëtare. … Shtetet e Bashkuara e bënë atë në mënyrë të njëanshme. Ju folët për Krimenë. Po në Krime? [Nuk është asgjë në krahasim me] atë që keni bërë në Jugosllavi”.

Nëpërmjet komenteve si këto, Putini nuk po përpiqet vetëm të antagonizojë Perëndimin – ai po përpiqet gjithashtu t’i bëjë ngjarjet në Ballkan një kornizë historike të përshtatshme dhe relevante përmes së cilës të interpretojë veprimet dhe kritikat aktuale perëndimore ndaj Rusisë. Duke vepruar kështu, ai përdor hipokrizinë e supozuar perëndimore për të justifikuar shpërfilljen e tij ndaj ligjit ndërkombëtar, duke e bërë atë një çështje parimi, barazie dhe krenarie që Rusia gjithashtu duhet të jetë në gjendje të injorojë rregullat.

Në Valdai në 2017, presidenti rus u ankua sesi Perëndimi e trajtoi Rusinë post-sovjetike, duke hedhur poshtë hapjen dhe besimin e saj pasi “injoroi plotësisht interesat tona kombëtare … për shembull në bombardimet e Jugosllavisë dhe Beogradit, dërgimin e trupave në Irak, etj. . Dhe është e qartë pse: Ata shikuan gjendjen e kompleksit tonë bërthamor, Forcat tona të Armatosura, ekonominë tonë. Me gjithë këto, ligji ndërkombëtar dukej i panevojshëm”.


Ky interpretim e konsideron Jugosllavinë si pikën kryesore në degradimin e marrëdhënieve të Rusisë me Perëndimin – si vendin, sipas fjalëve të Putinit, “ku filloi gjithçka”. Në mbledhjen e Këshillit të Sigurimit më 21 shkurt, Lavrov përmendi mbështetjen e NATO-s për Kosovën në atë kohë si një arsye për të shpërfillur kritikat perëndimore ndaj Rusisë tani. Në vitin 2014, duke folur në forumin rinor Seliger, ai përmendi Jugosllavinë si një luftë “në shkelje të të gjitha normave dhe përgjegjësive të imagjinueshme”. Parë përmes kësaj thjerrëze të mbushur me ankesa të një superfuqie dikur të rënë, por të ringjallur, sulmet e Rusisë ndaj Ukrainës sot duhet të kuptohen si rezultati përfundimtar – një riluajtje e Kosovës, por me Rusinë si fituese, aq të fuqishme sa të shkelë normat, por jo perëndimin.

Nëse Kosova ishte ‘nadiri’ i dobësisë ruse, në pushtimin e Ukrainës, tani jemi dëshmitarë të përmbysjes së saj. Në rusisht, folja zerkalit do të thotë të imitosh ose kopjosh dikë, dhe përshkruan se si Kremlini dëshiron të përshkruajë luftën e tij kundër Ukrainës. Pretendimet e pandërprera të Kremlinit për gjenocid në Donbass dhe krijimi i një krize refugjatësh atje duke ftuar dhe korruptuar qytetarët e Donbasit për të ardhur në Rusi, ndjehen si përpjekje të dukshme për t’i bërë jehonë veprimeve perëndimore në Kosovë. Ky pasqyrim mund të shihet edhe në taktikat ushtarake të Kremlinit, me sulme në të gjithë Ukrainën ndaj objektivave infrastrukturore, civile dhe ushtarake, ashtu si gjatë bombardimeve të NATO-s ndaj Jugosllavisë.


Bota ka parë që forcat tokësore ruse të lëvizin në Donbass për të shmangur rrezikun e gjenocidit dhe përdorimin e të ashtuquajturve paqeruajtës. Kremlini gjithashtu dëshiron qartë të heqë qeverinë Zelensky në Kiev, ashtu siç, sipas tij, Perëndimi përmbysi Millosheviçin. Në ndjekjen e këtij qëllimi, Rusia tashmë ka tejkaluar veprimet e NATO-s në Jugosllavi.

Kremlini ka kënaqur dhe nxitur prej kohësh traumën kolektive kombëtare të rënies së Bashkimit Sovjetik për ta paraqitur veten si hakmarrës i poshtërimeve të së kaluarës. Duke thirrur Kosovën në Ukrainë, Rusia po demonstron (për vete mbi të gjitha) se është kthyer në statusin e fuqisë së madhe dhe synon të kryejë një shkatërrim të qartë të arkitekturës së sigurisë së pas Luftës së Ftohtë, duke kaluar pragun në një rend tjetër botëror. , në vend që thjesht të rishikojnë rregullat aktuale.

Nëse, për Putinin, Jugosllavia ishte revolucioni i parë me ngjyra, atëherë Ukraina mund të shihet si një revolucion zbardhues rus, pasi ajo përpiqet të heqë ngjyrën nga Ukraina pa marrë parasysh pak dëmin që procesi i shkakton popullit ose strukturës shoqërore të atij vendi.


E parë nga prizmi i ankesave të Kosovës dhe Rusisë, një pushtim që në fillim dukej krejtësisht irracional fillon të ketë më shumë kuptim. Duke lëshuar këtë luftë ndaj Ukrainës, Rusia po demonstron barazi statusore me perëndimin dhe po e quan blof, mungesën e guximit dhe rrjedhimisht të pushtetit të këtij të perëndimit. Edhe pse Strategjia e Sigurisë Kombëtare të Rusisë 2021 detajonte gjerësisht besimin e Kremlinit se Shtetet e Bashkuara dhe Perëndimi më gjerë janë fuqi dekadente – të kënaqshme ndaj vetvetes dhe në rënie morale dhe kulturore – nuk ishte plotësisht e qartë deri në pushtim që Putini ishte aq i sigurt për “frikacakët” perëndimor.

Në 24 orët e para pas pushtimit, reagimi perëndimor ishte dërrmues. Që atëherë, Perëndimi ka ndërmarrë veprime drastike, duke barazuar sanksionet kundër Bankës Qendrore të Rusisë, duke hequr shumicën e bankave ruse nga SËIFT dhe duke i ofruar Ukrainës armë për mbrojtjen e saj. Megjithatë, është e vështirë të shihet se si kjo do të bëjë shumë ndryshim nëse këto vende nuk i tregojnë Putin-it se janë të gatshëm të zbatojnë masa që kanë kosto reale për interesat e tyre ekonomike, duke përfshirë një Plan Marshall dhe sekuestrimin e aseteve të lidhura me Kremlinin dhe transferimi i tyre në rezistencën ukrainase.

Në mungesë të masave të tilla, ato do të vërtetonin se analogjia historike e Putin-it është të paktën pjesërisht e saktë, me dobësinë morale të Perëndimit që tani përputhet me dobësinë ekonomike dhe politike të Rusisë gjatë luftës në Kosovë.

2022/03/30

Edi Ramës, Serbia t’ia akordojë “Çmimin Nobël”! – Nga Akademik Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

‘Takimi i gjeneralit Fatmir Limaj- Kryeministrit Albin Kurti?’- Heshtje totale nga dy kampet politike… Çfarë po ‘zihet’?

Ditën e sotme  më datën 5.4.2025. qarkulluan lajme në media se kryetari i Nisma-s, gjnerali i Ushtrisë çlirimtare të Kosovës , dhe Kr...