Ish anëtar i rangut të lartë i Lidhjes së Komunistëve të Serbisë (SKS) gjatë viteve 1980, ai udhëhoqi Partinë Socialiste të Serbisë nga themelimi i saj në 1990 deri në 2003 .
I lindur në Pozharevc, ai studioi drejtësi në Fakultetin Juridik të Universitetit të Beogradit dhe si student iu bashkua Lidhjes së Rinisë Socialiste të Jugosllavisë.
Gjatë viteve 1960 ai shërbeu si këshilltar i kryetarit të komunës së Beogradit Branko Peshiq, dhe më vonë u emërua kryetar i Tehnogas dhe Beobanka, role të cilave ai shërbeu deri në vitet 1980.
Millosheviqi u ngrit në pushtet në vitin 1987 duke promovuar pikëpamje populiste dhe nacionaliste, duke argumentuar për reduktimin e pushtetit të provincave autonome të Serbisë dhe rritjen e centralizmit.
Ai u zgjodh president i Republikës Socialiste të Serbisë në vitin 1989 dhe udhëhoqi revolucionin anti-burokratik, pas së cilës ai reformoi kushtetutën e Serbisë duke e kaluar Serbinë në një sistem shumëpartiak dhe reduktoi fuqinë e krahinave autonome.
Pas zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 1990, Millosheviqi miratoi një sundim të partisë dominuese ndërsa partia e tij mbajti kontrollin mbi burimet kryesore ekonomike të shtetit.
Republikat përbërëse të Jugosllavisë u ndanë në mes të shpërthimit të Luftërave Jugosllave, ndërsa Serbia dhe Mali i Zi formuan Republikën Federale të Jugosllavisë.
Millosheviqi luajti një rol të madh në luftëra, dhe në emër të serbëve të Bosnjës negocioi Marrëveshjen e Dejtonit, e cila i dha fund Luftës së Bosnjës në vitin 1995. Gjatë mbretërimit të tij u zhvilluan protesta të shumta kundër qeverisë dhe kundër luftës, ndërsa vlerësohet gjithashtu se ndërmjet 50.000 dhe 200.000 njerëz dezertuan nga Ushtria Popullore Jugosllave e kontrolluar nga Millosheviqi, dhe se midis 100.000 dhe 150.000 njerëz emigruan nga Serbia, duke refuzuar të marrin pjesë në luftëra.
Gjatë bombardimeve të NATO-s në Jugosllavi në vitin 1999, Millosheviqi u akuzua nga Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY) për krime lufte në lidhje me Luftën e Bosnjës, Luftën kroate për pavarësi dhe Luftën e Kosovës. Ai u bë kreu i parë në detyrë i shtetit që u akuzua për krime lufte.
Vëzhguesit e kanë përshkruar sjelljen e tij politike si populiste, eklektike dhe oportuniste. Millosheviqi dha dorëheqjen nga presidenca jugosllave mes demonstratave pas zgjedhjeve të diskutueshme presidenciale të 24 shtatorit 2000 dhe u arrestua nga autoritetet federale jugosllave më 31 mars 2001 nën dyshimin për korrupsion, shpërdorim të pushtetit dhe përvetësim.
Hetimi fillestar ndaj Millosheviqit dështoi për shkak të mungesës së provave, duke e shtyrë kryeministrin Zoran Gjingjiq ta ekstradonte atë në ICTY për të dalë në gjyq për krime lufte.
Në fillim të gjyqit, Millosheviqi e denoncoi Tribunalin si të paligjshëm sepse nuk ishte krijuar me pëlqimin e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara; prandaj, ai refuzoi të caktojë avokat për mbrojtjen e tij. Millosheviqi kreu mbrojtjen e tij në gjyqin pesëvjeçar, i cili përfundoi pa vendim kur ai "vdiq"(?) në qelinë e tij të burgut në Hagë më 11 mars 2006.
Millosheviqi vuante nga sëmundjet e zemrës dhe hipertensioni dhe vdiq nga sulmi në zemër.(?!)
Tribunali mohoi çdo përgjegjësi për vdekjen e Millosheviqit dhe tha se ai kishte refuzuar të merrte ilaçe të përshkruara dhe në vend të tij kishte mjekuar vetë.
Pas vdekjes së Millosheviqit, ICTY dhe Mekanizmi Ndërkombëtar i Mbetur për Gjykatat Penale zbuluan se ai ishte pjesë e një sipërmarrjeje të përbashkët kriminale që përdorte dhunë për të larguar kroatët, boshnjakët dhe shqiptarët nga pjesë të mëdha të Kroacisë, Bosnjë-Hercegovinës dhe Kosovës.
Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) përfundoi veçmas në çështjen e gjenocidit në Bosnjë se nuk kishte prova që e lidhnin atë me gjenocidin e kryer nga forcat serbe të Bosnjës gjatë Luftës së Bosnjës.
Megjithatë, Gjykata vërtetoi se Millosheviqi dhe të tjerët në Serbi kishin shkelur Konventën e Gjenocidit duke dështuar në parandalimin e gjenocidit, duke mos bashkëpunuar me TPNJ-në për ndëshkimin e autorëve të tij, në veçanti gjeneralin Ratko Mlladiq, dhe duke shkelur detyrimin e tij për të respektuar me masat e përkohshme të vendosura nga Gjykata.
Sundimi i Millosheviqit është përshkruar si autoritar ose autokratik, si dhe kleptokratik, me akuza të shumta për mashtrime zgjedhore, vrasje politike, shtypje të lirisë së shtypit dhe brutalitet policor.
Sipas tij, Milosheviqi ishte profil ideal për periudhën transitore midis komunizmit dhe nacionalizmit.
“Ku është Milosheviqi dhe Mira Markovic-Millosheviq , ky çift bashkëshortor. Sllobodan Milosheviqi asnjë fjali gabim nuk e ka thënë .
Por debatoi me disa dëshmitarë, është tallur dhe ka shkuar në Rusi.
Pse ku është Sllobodan Milosheviqi ndoshta është në Pozharevc, kush e ka bërë atë obduksion, kush i ka konstatuar të gjitha këto.
Kuptohet e forcat e mëdha duhet ti mbrojnë njerëzit e tyre , që të tjerët të punojnë për ta. Po ti hedhnin në miniera askush s’do të punonte.
Cfarë të duhen parat nëse më vrasin. Dhe duhet njeriun ta mbroni dhe kur ta mbroni, atë të radhës si sekretin më të madh, pi kafen me Milosheviqin. A do të punosh? Si jo, ju jeni të vërtetët .
Familjen e keni mbrojtur, parat i keni marrë çfarë doni pra?”, u shpreh ai për një televizion serb.
Ndryshe, e bija e ish presidentit jugosllav Slobodan Milosevic, pretendoi se babai i saj, kasapi i Ballkanit, nuk ka vdekur nga ndonjë sëmundje, por është vrarë në qelinë e tij në Hagë, ku po gjykohej për krime lufte të kryera në Kosovë, Bosnje e edhe në Kroaci.
“Është shumë e mundur se Slobodan Milosevic të ketë vdekur një ditë më herët se që është publikuar në versionin zyrtar, por trupi i tij është mbajtur me qëllim në qelinë E 04 disa orë në mënyrë që të avullohet bari për lepër “Rifampicin”, i cili i është dhënë për ta vrarë”.
Këto përfundime i paraqet në librin “Anatomia e vrasjes gjyqësore” autori Dr. Vukasin Andric, njëri nga mjekët e Milosevic’it, e në këtë libër ka punuar edhe Marija Milosevic si redaktore.
https://www.youtube.com/watch?v=wmrGZMHac6M
“E helmuan me bari për lepër”
Trupi i Slobodan Milosevic’it u gjend të shtunën në mëngjes më 11 mars 2006. Sipas raportit zyrtar, vdekja besohet se ka ndodhur në mes të orës 7 dhe 9:45, mirëpo, autori i librit pretendon se koha e vdekjes është kontestuese, sepse ekzistojnë dyshimet se Milosević ka vdekur më 10 mars në mbrëmje.
Në libër pretendohet se toksikologu holandez Donald Uges ka konstatuar se rezultatet e gjakut nga janari 2006 tregojnë praninë e “Rimfapicinit”, i cili neutralizon efektin e barërave kundër shtypjes së lartë të gjakut.
Pikërisht ky rezultat ka ngritur dyshimin se Milosevic’i “është helmuar me ushqim apo me ujë një kohë të gjatë”.
“Duke marrë parasysh se bari në fjalë ndikon vetëm pas dy-tri orëve, është e mundur që Milosevic’i e ka pranuar dozën fatale më 10 mars në mbrëmje dhe se prej tij ka vdekur”.
