Agjencioni floripress.blogspot.com

2012/06/16

Yryshet e Gjeneralit Kudusi Lame







Shkruan: Skënder Zogaj

Milaim Zeka po tregohet mjaft i shkathtë në përzgjedhjen e bashkëbiseduesve për emisionin“Pa rrotlla” të RTK-së, për faktin se po arrin që të nxjerrë para kamerave personazhe ngjarjesh e veprash të rëndësishme që zgjojnë kërshërinë e opinionit të gjerë. Si i këtillë u ndodh në emisionin “Pa rrotlla”, gjenerali Kudusi Lame, figura e njohur ushtarake e Shqipërisë, një personazh me ndikim të madh dhe fort i implikuar në thellësinë e zhvillimeve të Luftës së Kosovës dhe pjesëmarrës i drejtpërdrejtë në disa nga ngjarjet më të rëndësishme të saj. Pra, nuk ka fije dyshimi se gjenerali Kudusi Lame, që me 12 mars 1997 emërohet Komandant i Divizionit të Kukësit, kishte nën kontrollin e vet të plotë të gjitha lëvizjet përgjatë vijës kufitare Shqipëri-Kosovë, prandaj, është dëshmitari i ngjarjeve të skëterrshme që ndodhnin në Kosovë dhe që po e tronditnin gjithë botën. Për këto zhvillime Milaim Zeka e kishte ftuar të fliste “pa rrotlla”, mirëpo, në fakt , Gjenerali u bë rrotë e mullirit dhe përtypi spinaq pa karar, sikur “Marinari Popaj” në filmat vizatimor dhe foli përmes muskujve për të bëmat e tij, e të shokëve të tij. Kështu që në këtë emision, Lufta e Kosovës në prizmin e dëshmive të gjeneralit Kudusi Lame, në vend se të kthjellohej përmes faktesh të sakta historike, ashtu siç i ka hije një oficeri madhor të karrierës, kësaj radhe u mjegullua edhe me shumë, sepse Gjenerali foli sikur një bari delesh në shpatet e fshatrave të thella kuksiane.


Komandanti i Divizionit të Kukësit E tha me gojën vet, se deri me 6 maj 1997, (dy muaj pas marrjes së detyrës së kryekomandantit ushtarak në Kukës), kur Kosova shtrydhej egër nga dhuna e shfrenuar serbe, nuk ishte i informuar për situatën në Kosovë! Por, me 6 maji, kur ndodhën vrasjet në kufi, qe ky i ka menduar se ishte fjala për kalimin ilegal të studentëve, por më vonë e paskësh marrë vesh se, ishte vra komandanti Luan Haradinaj dhe ishte plagosur bashkëluftëtari i tij, Rafet Rama, Gjenerali nis të kuptojë se në Kosovë kishte organizim ushtarake(!) Dhe i gëzuar e hap zemrën dhe turret në drejtim të djemve të Kosovës(!) Dhe, ndodh takimi i parë me Xhavit Halitin, të cilën histori e tregoi si një përrallë: Dikush kërkoi takim dhe unë e pranova menjëherë në zyrën time. Mu paraqit si Zeka. Pasi më tregoi për organizimin e ushtrisë, më pyeti “A do të na ndihmoni?” Pa u hamendur I thash: Prej sot jam ushtar! Isha shumë me fat. Nuk besoj se ka qenë dikush me më fat se unë, duke iu falënderuar djemve që më morën dhe me futën në radhët e tyre!…
Pas këtij takimi, për gjeneralin Kudusi Lame fillon kthesa jetësore e fatit të mirë, sepse e shqelmon dhe i thotë lamtumirë varfërisë, që deri te takimi me djemtë, i qe lidhur për trupi si tojë, sepse me pagën qe kishte s’arrinte t’i përmbushte as gjërat më elementare të familjes. Por, kur i takoi djemtë, gjithçka ndryshon dhe jeta mori kahje tjetër…
Gjenerali në emision foli për zgjuarsinë dhe vizionaritetin e djemve, prapa të cilëve ishin 20 mijë ushtarë, në kohën kur Serbia pandehte se nuk kishte me shumë se 400! Me yrysh po fliste Lame edhe për 22 muajt e luftës në frontin e hapur, por Milaim Zeka tekanjoz, ashtu si din ai, ndërmjetësoi: Gjeneral, ka pas kontrabandë të madhe?
Dhe Gjenerali pa vrarë fare mendjen, si prej topi i tha:
“Djemtë bënë dy të mira: pastruan Shqipërinë nga armët që ishin në duar e popullit dhe, e dyta, u pajis me armatim ushtria e Kosovës!”
Fakt! Shqipëria pastrohet mirëpo ndotet Kosova, sepse armatimi i blerë nëpër rrugët e Tiranës e gjetiu, ishte skajshmërisht i konsumuar, prandaj mund të ishte gjithçka, por armatim jo! Këto armë ishin sabotim i luftës së Kosovës, sepse, ishin fatale për jetën e luftëtarëve që më to nuk mund të kryenin misionin luftarak. Mirëpo, për Gjeneralin më e rëndësishme se jetët e djemve, ishte angazhimi me përkushtim i bandës së musketarëve, padronëve të tij: Fatos Nano, Rexhep Mejdani, ministri i mbrojtjes Sabit Brokaj, krye agjenti Fatos Klosi etj., që i quajti të mrekullueshëm dhe të jashtëzakonshëm sepse, siç tha, këta i kishin braktisur shtëpitë dhe zyrat e punës, për të qenë “atje ku duhej të ishin”, pra në krye të aksionit të kontrabandimit të armëve, që bënin me djemtë kosovarë, të cilët ua mbushnin xhepat me shuma marramendëse parash. Ndihmë vëllazërore se jo mahi!
Generali Lame mbajti edhe leksion rreth pikëpamjeve filozofike – ushtarake dhe për strategjinë luftarake të aplikuar në Kosovë, duke sqaruar se: luftën e vërtetë e kishin ndërmend ta bënin djemtë (ku gjenerali kishte pranuar të futej si ushtar i thjeshtë!), mirëpo, këtë luftë të vërtetë nuk po linte të bëhej Bujar Bukoshi, që dëshironte struktura ushtarake institucionale, por që nuk kishte ma shumë se 120 veta, që me “njëfarë” Tahir Zemajn, kishin hy në Kosovë dhe ua kishin marrë armët popullit dhe ua kishin dhënë policisë serbe! Hajde Gjeneral, Hajde! Fakte se jo mahi! Paç faqen…, për këto spekulime të ulëta qëllimkëqija, që tashmë në Kosovë askush nuk i pranon, madje as Zeka e Daja i Madh!
Margaritarë me xhemba Kudusi Lame derdhi edhe për Ministrin e Mbrojtjes të Republikës së Kosovës, kolonelin Ahmet Krasniqi, të cilin e quajti – njeri të mirë, që ishte për unifikimin e faktorit ushtarak, mirëpo që kishte maninë, për krijimin e një ushtrie institucionale dhe që, tehun e kishte të drejtuar kah Ibrahim Rugova! Këto mani të kolonelit, gjenerali përpiqet t’ia shërojë me marrëveshjen, sipas së cilës Ahmet Krasniqit ia lejon të përgatisë ushtarë sa të dojë, por me kushtin që ushtarët t’ia dorëzojë Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së për t’i dërguar në luftë! Në kuadër të këtij bashkëpunimi të “sinqertë” Gjenerali tregon se ka pasur varg takimesh, edhe në zyrën e Ahmetit në Tiranë, me ç’rast koloneli i ka dhuruar një palë dylbi të vogla që edhe sot i ka. Pastaj ndodh takimi i fundit, më 14 shtator 1998, ditën kur policia e Kukësit e ndalon makinën dhe e çarmatos Ministrin e Luftës së Kosovës! Koloneli kur shkon te Gjeneralin nuk i tregon për incidentin e ndodhur, dhe Lames tash për atëherë i vjen keq që nuk e ka ditur sepse, do ta bënte namin! Kështu tha në emision, por fituam përshtypjen se pak rrejti, sepse, dihet botërisht se, për incidentin po atë ditë ka marrë vesh gjithë Shqipëria e Kosova. Edhe një gënjeshtër tjetër, krejt e vogël, iu përvodh Gjeneralit, kur tregoi për humbjen e gjurmëve të revoles së Ministrit Krasniqi, të cilën, pas vrasjes nga Komesariati i Policisë së Kukësit, e paska marrë një grua flokëverdhë, që është paraqitur si gruaja e Ahmet Krasniqit, e që Gjenerali prapë, e ka marrë vesh me vonesë se gruaja e Ahmet Krasniqit nuk qenkëshej flokëverdhë! Fakte trishtuese! Kush i hanë këto fara pocerke? Si u marrka një pistoleta aq lehtë nga Komesariati i Policisë, nga një person i panjohur, pa asnjë dokument të nënshkruar. A mund të ndodh kjo, sidomos kur është fjala për armën e një personaliteti të lartë dhe të jashtëzakonshëm, i cili vritet në qendër të Tiranës? Vrasjen Ministrit të Kosovës Gjenerali nuk e bëri të madhe, mbase për shkak të disa gabime që tha se i kishte bërë edhe Ahmet Krasniqi. Sidomos mish dhie gjenerali kërkoi në raportet e këqija të kolonelit me Bujar Bukoshin, dhe sidomos kur postin e Ministrit e merr Halil Bicaj, dhe përmirësohen raportet me Bukoshin, por keqësohen me Ibrahim Rugovën. Si dëshmi Gjenerali theksoi dy numrat e “Revistën Ushtarake” në të cilën qenka sharë keq Rugova! Por për fat të mirë revista ekziston dhe, mund të lexohet dhe të shihet se me Gjeneralin diçka nuk është në rregull.

Letër nga poeti Qazim Shehu


I dashur Bruqi.

Poezite e tua i lexova me interes dhe te them te drejten me pelqyen sepse kishin ndjenje mendim, konkretesi dhe shprehje te kulturuar,çfare iu ben juve nje poet interesant dhe me varg te embel qe buron nga shpirti dhe konkretesia e jetes duke perçuar edhe universalizmin e saj.

Te falenderoj Qazim Shehu


http://floripress.blogspot.com/2012/06/ne-kete-bote-gjithcka-gjykohet-edhe-nje.html

Harriet Beecher Stow me fjalët e saj ndryshoi botën.

Foto e Profilit
Nga Kozeta Zavalani

Çdo ditë ekspozohemi ndaj ngjarjeve dhe historive që ndikojnë pak ose shumë në jetët tona. Por me gjithë ndikimin e vazhdueshëm të mediave, politikës dhe shoqërisë në përgjithësi, shpesh jemi të pavëmendshëm për ndikimin formësues, që këta faktorë kanë mbi botëkuptimin tonë për realitetin, deri në momentin kur prezantohemi me një këndvështrim tjetër, i cili na sfidon të fillojmë të mendojmë, madje edhe të veprojmë ndryshe! 200 vjet më parë lindi një autore, shtatvogël, e cila shkroi një libër, që për nga mënyra se si arriti ta ekspozonte realitetin, thuhet se shkaktoi atë që njihet si lufta civile në Amerikë. Madje, vetë presidenti i atëhershëm Abraham Lincoln ia shprehu këtë bindje kur e takoi, duke i thënë:“Pra ju jeni ajo gruaja e vogël që shkroi atë librin që shkaktoi këtë luftën e madhe!” Herriet Biçër Stou (Harriet Beecher Stowe), u lind pikërisht 200 vjet më parë, më datë 14 qershor. Libri i saj “Kasollja e xha Tomit” pati një ndikim transformues mbi këndvështrimin e amerikanëve për skllevërit. Romani i saj ndryshoi këndvështrimin e njerëzve mbi skllavërinë, duke thyer steriotipet dhe duke i portretizuar skllevërit si individë.Lista e librave që kanë sjellë ndryshime rrënjësore në këndvështrimin e njerëzve është e gjatë dhe e gjerë. Ka mjaft libra që kanë ndikuar pozitivisht, por gjithashtu edhe negativisht.



 Ndërkohë, shpesh herë vlera e librave është kuptuar plotësisht vetëm nëpërmjet reflektimit historik. “Unë shkruajta çfarë bëra, sepse si një grua, si një nënë isha e shtypur dhe zemërthyer me vuajtjet dhe padrejtësitë që shihja, sepse si e krishterë ndieja çnderimin ndaj krishterimit, sepse si dikush që e doja vendin tim, unë dridhesha kur imagjinoja ardhjen e ditës së zemërimit të madh.” Unë kujtoj tani fermën e Cepit të Qetë, kur vizitova për herë të parë Hartfordin, CT. USA. Ka qenë një udhëtim frymëzues nga trashëgimia e plotë të saj si shkrimtare, reformuese sociale, piktore, kopshtare, pjesëmarrëse e shkathët dhe vëzhguese e kulturës amerikane në ndryshim. Pasi bëra një tur në shtëpinë e saj të restauruar aq bukur, një shtëpi gotike e periudhës viktoriane 1871 ku ajo jetoi deri në vdekjen e saj në 1896. Fasada e saj joshëse e thjeshtë e mikpritëse, me tulla të pikturuara, më ka tërhequr shumë, aq më tepër ornamentet zbukuruese përreth dritareve, që mbyllnin enterieret e restautuara, që mbajnë orenditë me mobiljet e restauruara të familjeve Beecher dhe Stowe.

Sot, kjo shtëpi madhështore me bibliotekën e pasur shërben për takime, ekspozita të veçanta dhe programe publike. Duke u larguar prej shtëpisë ku ajo jetoi, njoha botën e saj dhe pashë botën time nën një dritë të re, që nuk e kisha parë më parë. Në vitin 1852 ajo ndryshoi botën me romanin sensacional kundër skllavërisë “Kasollja e xha Tomit” , duke mbetur gruaja amerikane me më tepër ndikim në shekullin e 19-të.

NËSE KAM DITUR TË GUXOJ




Pershendetje nga Gjirokastra Z. Flori,

Ndonese nuk patem mundesine te komunikonim nga afer me gjate ne Prizren, sidoqofte edhe kjo forme, libri juaj, eshte nje ure komunikimi. 

Thjesht doja t'ju pergezoja dhe t'ju percillja urimet e mia te sinqerta per librin tuaj. Me thene te verteten jam duke lexuar lemin e poezive tuaja dhe  ende nuk jam shtrire ne veshtrimet kritike, e megjithate per cka lexoj me emocionon..vargu tuaj ka kaq puls, nerv...andaj doja t'ju uroja.

Sinqerisht
Edlira

Doc. PhD Edlira Mantho
-----------------------------------------
Department of Albanian language
University of Gjirokastra "Eqrem Çabej"
Albania



Shpalosja e librit behet duke klikuar:

http://www.syri3.com/pdf_fajllat/FLORI.pdf 

Të mëdhenjtë e antikitetit flasin shqip



Asqeri Boçi

/Falenderojmë shkrimtarin z.Izet Shehu,për dërgimin e materialit për botim në Floripress/


Në çdo sistem shoqëror e vërteta fshihet. Kalerman na orienton për vështirësitë që hasim në zbulimin e të vërtetës së fshehur, por ndërkohë na thotë se më e vështirë është transmetimi i kësaj të vërtete të manipuluar.

Shkrimi më i vjetër i gjetur i plotë janë dy veprat e Homerit (më saktë Omyri), për të cilat është vulosur një mendim i pabazuar, se ato janë në ‘greqishten e vjetër’. Duke studiuar Omirin e vërtetë del se ky përfundim është ose mediokritet, ose një manipulim që ka sjellë pështjellim të studiuesit dhe fatkeqësi në Ballkan e më gjerë.
Greqishtja e vjetër është një stisje (sajesë), pra një gënjeshtër.

Pas kaq dekadash janë shtuar në mënyrë marramendëse vështirësitë për të transmetuar të vërtetën. Janë një armatë e tërë studiuesish të vlerësuar në të gjithë Europën duke përfshirë edhe Shqipërinë, që iu duhet të mbrojnë veprën e tyre. Janë e sa nuk janë, midis tyre edhe ata që s’duan të shikojnë e dëgjojnë.

ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον·

All prej thesit the him në mes, e pa pej thesi tha ai a mendon? Pra Ana është martuar me thes në kokë dhe esenca e luftës së Trojës është liria e nje femre dardane.

Në qoftë se Anës duhet t’i hiqej thesi ne sot duhet të heqim thesin ser që ka mbuluar të vërtetën e shqipes pellazgjike të Omirit për të hapur thesin me tregimet e vërteta të historisë së antikitetit (Thestoridis i thotë Omiri), pra thes me tregime që di. Asnjëherë nuk është studiuar se, përse një lukuni priftërinjsh në shekujt e kaluar, mallkonin gjuhën shqipe.

Nga se kishin frikë, ku qëndronte fuqia e kësaj gjuhe dhe çfarë fshihte ajo? Vetë emri i priftërinjve që mallkonin shqipen, është shqip = pri fat.

Edhe te Homeri fat = fat dhe jo, o imoijr. Imojri dhe imiri, janë e njëjta fjalë në dy dialekte. Rregullat e drejtshkrimit për të lexuar Homerin nuk janë ato greke. Me përjashtim të dy rasteve ‘oυ’ vetëm kur është në fillim të fjalës që lexohet ‘u’ dhe ‘αω’ që lexohet ‘o’, të tjerat lexohen drejtpërdrejtë. Këtu dallojmë dy veçori: harku mbi zanoren zëvendëson gërmën ‘j’, në disa raste lehtë dhe bishti poshtë zanores zëvendëson ‘ç’.

Shenja e theksit mbi zanore është, për mënyrën e shqiptimit, shpesh ndarjen e fjalës dhe në shumë raste i jep kuptim tjetër, p.sh: νυ = nji dhe νυ =Ny (nyjgoj). Vepra e Homerit është e shkruar në dy dialektet bazë të shqipes dhe një minidialekt që është i pjesës jugore të Ballkanit po me rrënjë shqipen dhe që nuk zë më shumë se 5%. Fjalët në shumicë janë të bashkuara dhe në shumë raste apostrofa zëvendëson zanoren. Shpesh përdoret fjala e shkurtuar si: sos = so alto = lart = al, ele = el, ile = il etj.

Duke lexuar në gjuhën e vet Homerin, vërtetojmë edhe njëherë se gjuha shqipe është burimore dhe me një prodhim zinxhir fjalësh të bazuar mbi studimet e fenomeneve të natyrës. Mbi bazën e kësaj logjike vërtetohet edhe alfabeti me të cilin janë shkruar veprat. Alfabeti nuk është marrë nga fenikasit, por është krijuar për të hedhur në mënyrë grafike tingëllimet e gjuhës shqipe. Në qoftë se do ishim të vëmendshëm do të kishim parë sensin e lartë të intelektit për të dalluar dhe hedhur në mënyr grafike ‘Onë’ veriore = ‘ω’.

Εshtë kjo ‘ω’ e cila vetëm në dialektin verior të shqipes ka një ‘a’ të lehtë para. Në një përqindje të konsiderushme fjalësh, edhe gërma ‘a’ ka një ‘o’ të lehtë mbrapa. Po të shikojmë gërmën ‘δ’ ajo i ngjason një dardhe me bisht (komenti bëhet vet), ndërsa paraqitja grafike e kokrrës pa bisht = ‘Δ’. Do të veçoja një gërmë tjetër që i mungon alfabetit të sotëm shqip, ‘gk’, e cila i takon djalektit jugor dhe pa të nuk mund të shpjegohen disa fjalë te rapsoditë shqipe të Homerit, të cilat vazhdojne të fliten edhe sot.

Bëni provë: thoni ‘g’ pastaj ‘k’ dhe do të shikoni se përplasja në qiellz te gërma ‘gk’është në mes të ‘g’ dhe ‘k’, të cilën e ka sot alfabeti anglez. Kështu mund të vazhdonim edhe për gërmat ‘k’, ‘g’, ‘s’, ‘t’etj.

Te veprat e Homerit njerëzit dialogojnë duke iu drejtuar njëri tjetrit ose me emrin njeri = γε, (nga shqipja) ai që ka gojë, fëmija filloi të guis, guhaç, gojaç, goi nota = gdhiu, agoj = asht goji = asht hapur = agim, glu = gojë lu (luan), glos = gojë los, gar = gojëtar, geraios = njeri i rënë. Në rastin tjetër i drejtohen njëri tjetrit në rracë all, alla që në shqip do të thotë bjond.

Atreidhi nuk janë zotat, ata janë (atre i dheit) at i dheut si Agamemnoni, Odisea, Akili, etj. Titulli tjetër me të cilin u drejtohen prijësve është ἄλγε, që do të thotë i larti njeri, pra këto dy fjalë janë sinonim i njëra tjetrës. Zoti ose Zeusi = Zei ose Zeno, pra ai që ka zënë gjithçka, ndryshe jeratisi ose krijoi. Φοῖϐος Ἀπόλλων nuk lexohet feb Apollon, por kështu siç është shkruar foij-vos, që do të thotë folës (orator) dhe vezullues, asht Polloni. Dheu = dhea, toka = toksθηναίη λέγε κήδεα πόλλ᾽ Ὀδυσῆος= Αthinaja la njeri, ky dheu poll Odisen. Shqipe e pastër. Eureka nuk është e gjeta, por është urrejtje. Ὀλύμπιε. οὔ νύ τ᾽ Ὀδυσσεὺς Ἀργείων παρὰ νηυσὶ Τροίῃ ἐν εὐρείῃ. Olimpia ndjen te Odisea njeriun para nisjes, Trojën e urrente.
Nga sa thamë më lartë vetëkuptohet që emri Albani nuk vjen nga latinishtja (njerëzit e alpeve) sepse vetë emri Alpe është shqip = lartë pe. Ashtu si alien: Nga lart je. (fshati Alge buzë Matit), pra Allbania = all-ban, Allemania= all-man, Allbion ( Anglia)=All-bie, ashtu si dhe Germani (ger- mban), Greqi (ger- ki), greke = ger- ke, kështu shpjegohet më saktë edhe legjenda e Gjergj Elez Allia (jo Alia), edhe gegë e toskë, malsi allia.
Vetëm në shqipen e Homerit gjejmë fjalë me një gërmë: a = asht dhe H = hi (hyn) ose hi (hiri). Ja pra pse Himara quhej Imar ose Imer dhe malet Akrokeraine nuk janë malet e rrufeve, por nisur nga mali i Vetëtimës është manipulim sepse ato janë: (a - kre - ke – raine), pra aty ku bien kryet. Jo më kotë mësimi i greqishtes së vjetër në shkollat greke në Himarë dekada më parë ka filluar me manipulimin e një nga mbishkrimeve të Apollonisë: fisei, foi, fes, fas, që në fakt bëhet fjalë për bustin e Apollonit: fliste, foli flet e do flas.
Ja si nis në të vërtetë Iliada:

Μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος Menin aeide thea peliadheo akileos
Mënin hajde thuaje Akil Peliadhe.
οὐλομένην, ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾿ ἔθηκε Ulomenin, i myri akaioijs alge ethike
Ulo mënin, i miri akejte i larti njeri i thonin.
πολλὰς δ᾿ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν Pollas d’ifthimoys psykas aidi proiapsen
Pëllet di, fryn dhe thimos trurin. Ai di psenë e parë,
ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν Iroon, aytoys dhe eloria teyjke kynesin
Ironizon, ai don dhe ulërin tek kuvendojnë;
οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ᾿ ἐτελείετο βουλή, Oionoijsi te pajsi, dios dhe’ eteleieto voyli
Ai nois (ndryshon mendimin), pasi di dhe te lehtat voli.
ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρισαντε Eks u di ta projta diastitin erisante
Po; un di përpara di, a s’di ti, e rri sonte,
Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς. Atreidhes te anaks andron kai dios akilleis
Zotni të hap ëndërrimin këtë di akili
Tίς τ᾿ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι; Tis t’ar sfoe theojn eridhi ksyneike makesthai;
Ti s’të ndrit, s’fole hyjneshën, erdhi; ksinjeshe, ma keq, tha ai.
Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός· ὃ γὰρ βασιλῆϊ χολωθεὶς Litoyjs kai dios yios o gar vasilei holotheis
Lutem këtë di unë. O gojëtar Vasili! Hollo thëniet:
νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὄρσε κακήν, ὀλέκοντο δὲ λαοί, Noyjson Ana straton orse kakin olekonto dhe laoi
Nois Ana shtratin, ose kokën o le, kot dhe ushtria... Pra siç e shikoni s’ka asgjë të përbashkët me ngjarjen e stisur greke. Hajde u bë këndon dhe jashtë çdo llogjike hyjnesha i këndon tokësorit Akil.
Ja si nis dhe Odiseja:

Άνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα
ΠοΛΛΑ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν:
πολλῶν δ᾿ ἀνθρώπων

Andrën (muzën) mua në ma dha, molloisa të madhen gjëmë, o ç’më la të mëdha plagë, e pashë Trojën, është, rron shumë e thërret, e përse: Apolloni ndau njerëzit.
Ζbardhja Greke (Ll.Ruci): Burrin mendje mpreftë, rrëfemë, hyjneshë, që vite tallazitej, pasi shkeli kështjellën e shenjtë të Trojës dhe njohu plot vende e zakone njerëzish?!

Duke iu afruar disa shekujve më vonë, në mbishkrimet e Apollonisë, gjejmë gjuhën e Homerit, të paktën në 3 nga mbishkrimet që ekzistojnë atje; njëra prej të cilave, flet për një plantacion rrushi, tjetra për një plantacion dardhe dhe një zyrë ku firmosen lajme. Kjo të lë të kuptosh, që dhe e ashtuquajtura greqishte e mesme, me të cilën ka shkruar Herodoti, duhet të zbardhet nëpërmjet shqipes.
Në shqipen e Homerit kuptojmë se gjuha sanskrite fjalë për fjalë do të thotë: flasin shkrimet san = shkurtim i fjalës psanë, bhasana.

FILLIMI I KAPITULLIT 23 ODISEA:

γρηῢς δ᾽ εἰς ὑπερῷ᾽ ἀνεβήσετο καγχαλόωσα,
ngrihem dhe isha tu pa, ave vi se po karkallos
δεσποίνῃ ἐρέουσα φίλον πόσιν ἔνδον ἐόντα
dhe s’po hyn e re (shikoj) djalin, posin e dhan e ndejta·
γούνατα δ᾽ ἐρρώσαντο, πόδες δ᾽ ὑπερικταίνοντο.
Gdhiu nata dhe erru sot po desh, dhe i pari i kesaj nate
στῆ δ᾽ ἄρ᾽ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν
shti dhe ardh’ I pari, kokes, q’ai·mbin proit i penduar
"ἔγρεο, Πηνελόπεια, φίλον τέκος, ὄφρα ἴδηαι
U ngrit Penelopa, djalin të kisha, tja ofroja!
Ja si fillon zbardhja greqisht: Ne katin e sipërm
u njgit plaka (Ll.Ruci). Ku ështe plaka te Homeri? Plak = Plako, Plaka, Patres.
Rilindasit thoshnin dikur “Të djegim kornizat që na i kanë vënë gjuhës shqipe, gjuhës ‘foshnjore të Europës’”.

Flet, digjon, mëson, shkruan, shqipëron, re, sheh, vrojton… Gjuha e Omerit, që me sa kuptohet flitet, nga Nishi në Kretë. Brenda kësaj hapësire, gjendet edhe Troja e vërtet. Akejtë janë Kaonët, Dardanët dihen... A do të vazhdojmë te heshtim?

“Σχοινον τε Σκωλον” =shkonin te shkolla. Po e le shkollën, po “shkonin”, në cilën gjuhë, veç shqipes mund të traskiptohet? Pra shkolla shqipe na del para luftës së Trojës. Te veprat e Homerit, far=far, ie= je, ion= i jon. Kjo vërteton Maknamarën: Faraon = Fara jon. Njëkohësisht: SKOPIE = shkop je (roja i parë, dordoleci shkop). Pra shtrihet me tutje hapësira e të folurit të shqipes pellazgjishte.

Maknamara, Didori Siciljan, Rober D’Anxheli, Rilindasit tanë, Shnajder,Nermin Vlora, Aristidh Kola deri studjuesit e sotëm Aref Mati, Niko Styllo, Sulejman Mato, Luftulla Peza, Eleni Kocaqi na inspirojnë e na forcojnë bindjen se e verteta e së shkuarës së ndritur do të zbardhet.

Izet Shehu

Artikulli i Zotit Izet eshte shume i vertetë, por ka disa teprime në etimologji. Keto teprime e prishin nivelin shkencor te kumteses.

Vetëm një shembull i mirënjohur na ndihmon të kuptojmë se si bëhet etimologjia nga gjuha shqipe e fjaleve të vjetëra:

- "eureka" => "evreka" => "e vrika". Vetëm shqipia trajtën e shkurter të vetës së tretë në rasën kallzore për "ate" e ka "e" => "atë e", ndersa greqishtia kete trajte, me duket se, e ka "ton".

Mandej fjala "vreka" gjendet në shqipen e sotme "rreka" dhe fjala "eureka" perbehet tamam prej dy fjalesh shqip  "e rreka" me kuptimin "e arrita", "e kapa" apo "e gjeta".
Respekt
Vedat Shehu

FRAGMENT NGA ROMANI "I FUNDMI I SHALËGJATËVE" (enkas për qejflinjtë e prozës komiko-sarkazmike)


Nga Thani Naqo


Derën e klubit e hapi pronari me dorën e tij, por ai u step sa i habitur aq dhe i tmeruar kur u përball me pamjen time.

Ciceroni i tha:

-Është mimiku im.

Pronari kishte veshur përparëse të lerosur që i varej deri mbi majat e këpucëve, sa i gjatë i gjërë dhe më ngjasoi si thes i mbushur me kashtë. Kokërrumbull si kungujt që vareshin në gardhinjtë e kopshtit të teto Dabuckës. Klubi ishte në katin e parë, me hyrje nga sheshi i Pazarit të Fshatarëve. “Dhodhomat në kakatin sisipër shshshërbejnë për hohotel” më tha Ciceroni gjatë rrugës. “E di këtë hotel Ciceron” sepse në kohën e Enverit unë pata fjetur një herë aty. Qëlloi mesmaj me shiun që nuk pushonte ditë e natë. Në fshat kishte ardhur thashethemnaja “Paganini braktisi shkollën për hatrin e të Bijës së Kurbatkës Me Gjinj Të Florinjtë” dhe Koroja, i ati i Paganit, trokiti në portën tonë kur akoma nuk ishte gdhirë. Kishte veshur mushama plasmasi me kapuç, por një tjetër të tillë mbante në dorë. “Vishe dhe hajde me mua - më tha Koroja – Do të shkojmë të gjejmë Paganinin.” Im atë miratoi me kokë, ndërsa nëneja u zverdh në fytyrë dhe filloi të dridhet nga frika. Ndërsa kujtoja këto, Ciceroni e pyeti pronarin në kishte ndonjë dhomë të lire, por pronari më kqyri edhe njëherë nga poshtë lart dhe u përgjigj:

-Nuk ngatërohem me mafiozë e kaçakë.

-Mmmiku im – e sqaroi Ciceroni për mua – nuk ëëështë mamafioz e as kakaçak, por shoku bbbesnik i Paganinit.

-Atëherë, për hatër të Paganinit, urdhëroni – tha pronari dhe liroi hyrjen e klubit.

-Na ddduhet një dhomë sssa për ssssonte.

-Nga java që vjen lirohet njëra.

-Aha, gjer javën që vjen unë kam kapërcyer Ballkanin – thashë.

Klubi Trikëmbëshi ishte vogël. Pesë tavolina. Vetëm katër klientë në tavolinën e qoshes. Ata tymosnin cigare dhe pinin kafe. M’u dukën fytyrëvrerosur. Bisedonin aq me zë të ulët sa mua më shkoi mendja se ata po thurrnin komplote si ta rëzonin qeverinë. Nuk ia jepnin syrin njëri-tjetrit. Ndërsa në vesh më ritingëlloi thirrma e gazetashitësit "hajde gazeta; qeveria ka ditët e numëruara", vara çantën në shpinoren e kariges, u përkula nga Ciceroni dhe i thashë:

-Vë bast me një ftujë: ata, të qoshes, janë komplotistë.

-Ççç’komplotistë zeza. Janë aaaavangardistë. Njnjëri prej tyre, bbbëhet kkkurban çççdo vit…

-Të kujt partie janë dhe kush i vret gardistët – u bëra kurioz.

-Nuk kanë ppparti dhe nuk i vvvret kukush – më pëshpëriti Ciceroni në vesh dhe më këshilloi të mos e ngrija zërin. Më sqaroi se gjer pa vdekur Enveri, ata kishin qënë miqtë e tij, pastaj, nga miq, u kthyen në armiq. Avangardistët nuk paskeshin gardistë, siç mendova unë, por poetë me tru të krisur. E bardha u dukej e zezë, jeshilja e verdhë, e kuqja blu dhe dashuria urrejtje.

-E mora vesh – e ndërpreva Ciceronin – Shkurt: kanë trutë e thartuara. Vë bast me një kokë dhi se avangardistët janë nga fisi i Qafëgjymëve ose të krushqëzuar me ta.

Ciceroni ngriti krahët: nuk kishte para të vinte bast, por shtoi:

-Mbreti i aaavangardistëve është frafraances.

-Jo more, edhe në Francë ka Qafëgjymë?

-Të lulutem, e lemë këtë mmmuhabet. Ëëështë temë e nnngatëruar, miku im – tha së fundi Ciceroni.

Pronari solli porosinë: nga dy racione me peshk të fërguar për secilin dhe nga tre shishe birrë Heiniken, por unë krojta kokën kur dëgjova llogarinë nga buzët e fryra të pronarit.

-M’u thafshin këmbët po ardha tjetër herë këtu.

-Ka ardhur koha kur cironkës I varim një zero në bisht – tha pronari me ironi.

-Të dhjefsha m’u në cironkat kapitaliste – thirra i zemëruar dhe u çova i pari nga tavolina.

-Hej, Ciceron, ke filluar miqësi me rilindasit – tha njëri nga poetët avangardistë.

Ciceroni u bë flakë në fytyrë. Fejzat e qafës iu tkurën. I kërcyen damarët. Buzët iu drodhën dhe ai nuk mundi të kthente përgjigje. Unë hodha nxitimthi çantën në shpinë dhe me dy hapa u gjenda tek tavolina e qoshes. Godita me grusht mbi tavolinë dhe gotat e kafes, paketat e cigareve dhe çakmakët, u hodhën përpjetë. Përpjetë u hodhën të tmeruar edhe poetët avangardistë.

-Aaama ç’ua bëbëre aaavangaaristëve – tha Ciceroni kur dolën nga klubi. Dukej i kënaqur, por dhe i zverdhur në fytyrë. I hodha krahun miqësisht mbi sup.

-Ciceron, ti je miku i Paganinit por, tani, ti je edhe miku im – dhe i morën me rradhë kioskat në Pazarin e Vjetër. Pas dopios së dytë me raki na doli inati me poetët avangardistë. Mua më ardhi për të kënduar dhe ia thirra këngës “mora çiften, dola për gjah”. Ciceroni më shoqëroi me zë të dytë dhe rreth tavolinës tone u mblodhën hamej dhe lypsarë.

Një kurbat, i gjatë sa unë, thirri:

-Sillmani violinën.

I qerasa hamejtë me raki, kurse lypsarëve u shpërndava para metalike, që për xhepin tim ishin thundrakeci. Rakitë e rrushit dhe të kumbullës nuk ishin të shtrenjta si birra hollandeze. Duke kënduar, kalonin sa nga një kioskë në tjetrën, gjersa përfunduan tek qoftorja Çakërri. Hamejtë erdhën në qejf dhe tregonin barsoleta të fëlliqura. Unë tregova historira me kuaj e pela, pastaj me gomarë e gomarica. Së fundi tregova si cjapi e dallon nga era dhinë ose ftujën kur ndërzehen.

Çakërri qeshi me të madhe dhe thirri:

-O perëndi, kështu ndodh edhe me njerëzit!

Ciceroni i mavijosur nga e qeshura, ndërsa vazhdonte të shkruante në bllok, ngrinte gotën dhe uronte:

-Shëndeti i Paganinit!

-Paganini na mblodhi sot – thoshin në një zë hamejtë.

-Përqafoje Paganinin nga unë – më tha kurbati violinist – Kur ishim të rinj Paganini më hyri në hise sevdaje. Bëmë grusht dhe, po të mos na kishin ndarë, do të ishim grirë me thika në breg të Vjosës.

-Jo more – u çudita – Tregoje si ndodhi.

-Ndodhi si ndodhi, le të ta tregojë Paganini – më tha kurbati dhe piu me fund gotën e rakisë.


Lirizmi epik i Vjollca Kuçit është i lindur në art...

Foto e Profilit


Vjollca Kuqi- lindi në Gjakovë  me 4.7. 1970 .Është  Drejtoreshë Egzekutive e OJQ-s "VITA"- Sporti dhe Shendeti dhe Rrjeti i grave Qeliza qe kryesishte avokone per te drejtat e femijeve ne Gjakovë.

Ka të kryer fakultetin e shkencave të Kultërës fizike në Prishtinë si dhe masterin per planifikim dh e menaxhim ne Universitetin e Padoves- Veneto-Itali.

Karriera artstike gjegjsishte pikturen profesionalishte e ka ushtruar ne nje studio private te artistit Bedri Emra në Gjakovë.Kishte tentuar qe te studioj dizajn ne Zagreb por pasi deshtoi per ceshtje teknike atehere menjehere si e perfundoi studimet per edukim fizike ne Prishtine krahas ushtrimit te profesionit si profesoreshë,instruktore e aerobikut dhe fitnesit,gjimnastikes ritmike dhe basketbollit ka vazhduar pasionin e sajë të vjetër duke u marrurprofesionalisht instrukcione për pikturën.

Mes pasionit te padiskutushem per profesionin e sportit pastaj manaxhimin e shoqates se femijeve ajo menaxhon programin për terapinë e artit për fëmijë dhe të rinjë ne kuader të OJQ-së VITA.

Kurse të shkrurit poezi dhe ese ka filluar qe në bankat e fillorës , ku duke skicuar ajo thurte vargje të lira poetike si dhe shumë skica.



Kush e zbuloi talentin tuaj per artin?


Besojë natyra ime beri qe prindërit dhe mësuesit të më zbulojne dhe ushqyer qe ne vegjeli.Gjersa me poezi shprehi talentin me fjaleme ngjyrat qe te krijoje ese artistike.

Mendojë që shpesh nuk mjaftojnë vetëm fjalët që të shprehet një prokupim social dhe si përforcim unë shkarkohem emocionalishte përpos me shprehje verbale edhe me brushë dhe penel.

Këtë talent e keni trashëguar ?

Pa diskutim talentin apo shpirtin artistik e kam nga ZOTI dhe nena ime e cila po te kishte pasur kushte qe ta ushtruar pasionin e saj do behej artiste e madhe e artit vizuel.

Besoj se pasionet e saja jane plotesuar me faktin qe une e ushtroje dhe me jane plotesuarkushte qe te ekspresoje artin!

Mendoje se gjenet jane esenciale per talente-por vetem te sinkronizuara me pune dhe kerkim te vazhdueshem munde te ngriten ne piadestal.Munde te kesh talent e te te venitet,siq thote nje dijetar talent apo gjeni mund te jete edhe nje çoban por, a e shfrytezone se?

Që sa kohë merreni me art figurativ dhe te shkruar?


Koha qe une nisa ishte qe ne femijeri kur u shperbleva nga revista pioneri per nje vizatim me nje liber.

Profesionalish kam filluar te merrem pas shkoles se mesme gjate studimeve dhe pas.Koha qe une i kushtoje artit tim personal eshte shume relative ka spontanitet por per ta mbajtur gjithnje te frsket kerkohet dicipline dhe perkushtim qe burone nga nje mgacmim i brendeshem dhe deshire qe te materializohet me ngjyra.

Kurse ne shkolle te mesme shkruaja ese te cilat profesori im i letersis kerkonte me kemengulje te mi publikonte ne ndonje gazet, asnjeher se lejova me pretekstin se do i botoi vet nje dite kur te jem maturura me shume e te mos turperohem me shkrimet e mija hahahahah.

Sa ekspozita keni pasur deri me tani dhe cilat ishin temat kryesore?

Perballjet e mija te para me publikun kanë ne dhjetore te 1988 qene gjate luftimeve ne Drenic para se te fillonte masivisht ne tere Kosoven.Une bashke me nje shokun tim hapem ekspoziten e pare “portretet”ku paraqitem portrete te dekompozuara nga lufta.Deshem ta hapim ne diten e flamurit por na sanksionuan daten dhe galerine keshtuqe e hapem ne nje kafitetri te rinjesh.

Pas luftes dola me nje prespektiv tjeter ate te mbijeteses dhe ekspozimi imi ishte me teper kolektivse personal.

Kreativiteti im ne art shkrihet edhe ne aspektin edukativ,pasi e kam hapur nje atele te femijeve dhe artisteve te vegjel ne kuader te programit psioko-social te shoqates VITA.Sherbimet i ofrojme falas dhe programi eshte i bazuar në terapi e artit.

Temat e punimeve te mija jane shume sociale dhe bazohen ne eksperiencat e mija jetsore dhe te komunitetit tim e ato fale Zotit kane bollyk emocionesh dhe perjetimesh keshtuqe nuk kemi nevoje ne artistet shqiptar te imagjinojme pasi kemi mjafte eksperienca te bujshme jetsore/kushtet sociale,gjeografike,konfliktetetj/jane brum qe artisteve te perendimit i’u mungojne/per ate dhe artistet tane perparojne ne perendim/.

Jam epike ne art por me teper lirike.Ekspoziten e fundit e kam quajtur Debat per barazi gjinore” .Ku me vals ngjyrash desha te ofroje nje prespektive tjeter ,nje forme tjeter te debatit per barazi gjinore dhe ta ktheje vemendjen ndryshe per mos barazine gjinore ne vendin tim!

Me libra kam ngel prapa, pasi libri im i pare Ankthi i perkohesis vetem tash ne maj te 2012 doli ne drite. Kurse eset me ditarin e lufte nuk e kam publikuar fare.

Ekspozitat personale dhe kolektive:


Dhjetor 1998 - Ekspozitë në çifte, Kafeteria “The Doors” - Gjakovë

Qershor 1999 - Performancë artistike kolektive e pasluftës në qytetin e Gjakovës.


Qershor 2001 - Ekspozita e artistëve të rinjëve - Pallati i Kultures - Gjakovë


Shtator 2001- Ekspozitë personale për efektet e luftës në një konferencë në Vorarlberg - Austri


Nëntor 2002 - Salloni i XXIX i Nëntorit - ekspozita tradicionale ne Pallatin e Rinisë - Prishtinë


Dhjetor 2003 - Ekspozita ndërkombëtare “Muslim Mulliqi” prize - Prishtinë


Mars 2004 - Ekspozita kolektive e artisteve te Gjakoves - Vizioni i Ri2000+


Shkurt 2005-Ekspozit personale ”Debating Gender”-Hani i vjeter i Haraçisë,Gjakovë.


Prej viti 2007-2011 marr pjese ne shume ekspozita kolektive qe organizohen ne qytetin e Gjakoves me rastin e dites se mesuesit dhe dites se Gruas.







Mitingu i Poezisë nis me poetën gjakovare Vjollca

 Kuçin

Me promovimin e përmbledhjes së poezive “Ankth i përkohësisë”, nga autorja Vjollca Kuçi, ka nisur të shtunën  më 9 maj 2012 në Gjakovë java e Mitingut të 48-të të Poezisë, që organizohet nga Klubi Letrar “Gjon Nikollë Kazazi”-Gjakovë.
Ndonëse vepra e autores Kuçi është e para, në këtë promovim u konstatua se lidhja e saj me poezinë është shumë më e hershme.

“Kontaktet e para me krijimet e Vjollcës i kam pasur në fillim të viteve të 90-ta. Asokohe kam menduar se poezitë e saj janë impulse apo shkarkime të emocioneve të momentit dhe kam menduar se me kalimin e kohës ajo do ta lërë poezinë. Mirëpo, sot në vitin 2012, me botimin e këtij libri, Vjollca ma ka demantuar dhe ma ka dëmtuar tmerrësisht atë paragjykim timin, atëherë të gabuar. Sot kur e shoh nga kjo përspektivë, konstatoj se Vjollca nuk ka shkruar dje që të bëhet poete sot por Vjollca është sot poete sepse ka shkruar dje”, ka thënë në fjalen e tij studiuesi i letërsisë Arben Hoxha.

Redaktori i librit “Ankth i përkohësisë”, poeti Halil Haxhosaj, ka thënë se është mahnitur me pjekurinë profesionale të autores, ndërsa e ka përgëzuar atë për një stil të veçantë të të shkruarit të poezisë.

“Kur kam filluar ta redaktoj këtë libër e kam vërejtur se nuk jam duke e redaktuar një libër të një “adoleshenteje” në shkrimin e poezive, por edhe pse është vepra e parë e saj, e kam parë një qasje tjetër, një pjekuri tjetër dhe një interpretim tjetër të motiveve, të zhanreve dhe të nuancave në këtë vepër të saj”, ka thënë Haxhosaj, për të shtuar se libri në fjalë shquhet për laramaninë tematike, motivet e përzgjedhura dhe vargjet e ndërtuara dhe të realizuara estetikisht.

Nga ana tjetër, vetë autorja Vjollca Kuçi, duke folur para të pranishmëve, i ka bërë të ditura disa nga motivet që e kanë shtyrë që pas shumë vjetësh krijimtari, ta botojë këtë libër. “Inspirim i poezive të mia, të cilat kam filluar t’i shkruaj shumë herët, kur kam qenë më e re, ka qenë rrethi në të cilin kam jetuar, shoqëria, familja. Për dallim prej shumë të rinjve që kanë shumë eufori por flasin pak, unë i kam pasur të dyja këto dhe kjo më ka ndihmuar në krjimet e mia”, ka thënë autorja Kuçi, për të shtuar se me botimin e këtij libri, synon ta rikthejë vëmendjen e lexuesve në poezi, kryesisht të rinjve.

“Nuk e botova këtë libër ta promovoj veten, por e botova që me këtë veprim t’i nxis njerëzit që edhe të shkruajnë por edhe të lexojnë më shumë, sepse fatkeqësisht poezia sot tek ne po lexohet shumë pak”, ka thënë ajo.

Ndryshe autorja Kuçi, që si profesion primar e ka sportin, konkretisht aerobinë dhe fitnesin, për çka edhe është e diplomuar, në rrethin e gjerë njihet si një femër shumë aktive edhe në sfera tjera, përfshirë këtu të drejtat e femrës dhe të rinjve e deri te angazhimet tjera në kuadër të shoqërisë civile.

Përpos me poezi, në sferen e artit Vjollca merret edhe me pikturë dhe pikërisht në përmbledhjen “Ankth i përkohësisë”, poezitë e saj janë gërshetuar edhe me disa punime autoriale në pikturë.






i vjeter i Haraçisë,Gjakovë.
Prej viti 2007-2011 marr pjese ne shume ekspozita kolektive qe organizohen ne qytetin e Gjakoves me rastin e dites se mesuesit dhe dites se Gruas.

Akademik Prof.dr.PhD. Rexhep Qosja mbi çthurjet ideologjike në shoqërinë shqiptare dhe eksperimentin proserb të ashtuquajtur “kombi kosovar”.

AKADEMIK REXHEP QOSJA Ideologjia e shpërbërjes – trajtesë mbi idetë çintegruese në shoqërinë e sotme shqiptare Argumente të shpikura për “k...