Kush janë tipat e kush tipçinat e burgjeve të Kosovës?!


Ekskluzive në Floripress 

Gjendja në Burgjet e Kosovës

MARIFETLLËQET E STAFIT KORREKTUES (3)

Nëse nuk e keni ditur, do ta mësoni

Nga Dibran Fylli

Nëse nuk e keni ditur se në burgun e Dubravës edhe ajrosja e dhomave është e kufizuar sipas rregulloreve alla unmikqe, këtë do ta mësoni nga shkrimi në vijim. Për dike ndoshta është e pa besueshme, por realiteti është ky që është. Nuk e di se nga kush është trashëguar ky far beter ligji a rregullore e brendshme, por e di se kjo i tejkalon edhe normat e kampeve më të rrezikshëm në botë, madje edhe të Alkatrazit të famshëm amerikan të asaj kohe. Nëpër qelitë e burgut, aty ku të dënuarit  shkojnë për t’u përmirësuar, ata nuk kanë mundësi që dhomën ta ajrosin sa atyre u duhet, sepse dritaret e qelive të tyre mund të hapën vetëm disa centimetra, hiq më shumë. Nuk e di pse, por nëse për këtë shtrohet pyetje, atëherë përgjigjen e ke kështu; “Kjo është e paraparë me ligj”. Sa kjo është e drejtë për të burgosurit që sillen në numër prej 700-1000, apo e rrezikshme për stafin që i ka të punësuar 700 oficer, nuk mbetet gjë tjetër vetëm të futet në listën e marfetllëqeve të këtij stafi që po e quajnë veten profesionist e të shumëditor!. Aty ku kufizohet e drejta e ajrosjes mund t’i thuhet gjithçka por jo edhe sistem demokratik.

“Askush mbi ligjin” përpos atyre që e kanë në dorë

Jemi mësuar ta dëgjojmë thënien “askush mbi ligjin”, dhe bërtet të gjithë duhet pajtuar me këtë, por ama a është e drejtë dhe e ligjshme që të gjitha ato pemë që ishin në oborrin e Burgut të Dubravës të prehen e të çrrënjosen e të shkretohet ajo pamje e atij vend? Këtë nuk mund ta kuptojmë as kush urdhëroi e as kush e bëri në këtë ditë atë vend aq të bukur.

Ose, me roje e kontrolla aq të rrepta, nga burgu ikin 7 të burgosur dhe për këtë askush të mos ep llogari, të paktën si të dyshuar?






Ose, ikja e të burgosurit B.B nga burgu i Prishtinës në vitin 2008, ikje kjo spektakulare. Është thënë e shkruar se i burgosuri ka pas armë dhe ja ka mbathur. Athua është dashur që dikush nga këta tipat të jap dorëheqje për këtë që ka ndodhur në vitin 2008? (marrja e zotit).
Mos vallë edhe ky qenka një far ligji që askush nuk është mbi te?!

 Kush janë tipat e kush tipçinat e burgjeve të Kosovës?!

-PO fillojmë këtu, e zoti e di se ku do të dalim. M. Bekliq, emër pak sa i çuditshëm, por si të besohet në profesionalizmin e tij, kur ky tipi nuk pati aftësi ta zotëroi postin e Drejtorit në Burgun e Lipjanit, ku nuk kishte më shumë se 100 të burgosur e 60 oficer, e tash vjen në Burgun e Dubravës si “Ekspert” profesionist, aty ku sillet numri i të burgosurve prej 700-1100 dhe të mbi 700 punëtore të stafit korrektues?! drejtësi e profesionalizuar se jo mahi!
-S.D, me pseudonimin “Badika”, shef i transportit në burgje, por ama këtë pseudonim të lezetshëm e ka të dhuruar nga regjimi i kaluar dhe, s’e ndryshoj se se ndryshoj.
-R.M, oficer i transportit, djalë axhe i Demë M. dhe njeri i besueshëm i regjimit të kaluar, zullumqar i pa shpirt i shqiptarëve, punëtor i besueshëm në burgje deri në vitin 1999, i njohur si keqtrajtues i shumë të burgosurve shqiptar, dhe i njëjti, sot ngre kokën si njeriu i besueshëm i Drejtësisë në Kosovë. Kështu ndodhë kur i ke punët mirë me tipçinen e ashtuquajtur R.H.
-P.N., i biri i Isakut (dihet kush ka qenë ky Isaku), me emrin përkëdhelës “Pero”, të dhuruar nga regjimi i kaluar i cili ka punuar deri në vitin 1999 dhe i njëjti njihet si dhurues vullnetar i gjakut për paramilitarët serb (kjo është sa qesharake aq edhe humane). Ky tipi në vitin 2000, krijon konflikt të paramenduar mirë me një të burgosur dhe për arrogancën e tij, unmikianet e gradojnë duke e emëruar Drejtor burgu në Lipjan, kurse të burgosurin e dënojnë më një vit burg dhe e transferojnë në Burgun jo te sigurt në Mitrovicë. Edhe ky tipi sot, pa fije turpi mbanë postin e Shefit të financave në Drejtorinë e Burgjeve.

Ka tipa që janë të rrezikshëm sa edhe vet dreqi!

Athua e ka menduar ndonjëherë tipi R.H, që do të del dikush që t’ia shtroj pyetjen; “pse punëtorja e burgut M.D, e lëshoj vendin e punës dhe iku nga Kosova?”, eh, dardha e ka bishtin pas! Ajo ka qenë e detyruar që nga shantazhi i këtij tipit të largohet, bile për këtë thuhet se edhe Ministri është në dijeni, sepse edhe vet e dëmtuara atë kohë kishte dhënë deklaratë në televizionin KTV, për marifetllëqet e pista të tipit.
Apo, mos kishte me qenë mirë që tipi të na tregoi për një zyrtare të burgut me emrin T. e cila mbanë post të rëndësishëm, se çka e ka tipi e kush është kjo zyrtare aq e rëndësishme?!

Kur do të përfundoj festa e tipave?

Ja se si zhvillohet drama në Teatrin e Burgut? Aty nuk ka shfaqje teatrore, as që paramendohet një gjë e tillë, edhe pse teatri ekziston në Kompleksin e Burgut. Aty tipat festojnë sa herë që arrestohen ish pjesëtarët e UÇK-së, bile edhe i fërkojnë duart në shenj gëzimi. Aty bëhen plane me motive ndër më të pistat e çnjerëzore, se si njerëzve të denjë të luftës se lavdishme t’u montohen veprime jo ligjore sa për ta gjetur shkasin e bastisjeve, qoftë edhe në orët e vona të natës dhe krejt kjo gjen arsyetimin, gjëja se po kërkojmë telefona...

Edhe padrejtësia është pjesë e “drejtësisë”

Nuk e di se a mund të ndodhë edhe kjo që ma konfirmuan shumë gardian të burgjeve, por sido që të jetë unë po e thamë, edhe nëse del ashtu, ju gardian të burgjeve dine një gjë se: “askush s’mund të jetë mbi ligjin”, pra kështu e paska ligji!
Gardianet, të cilët jo që po i kursej, por vërtet nuk ua di emrat, thonë se; “ne, as edhe një cent nuk paguhemi për ndërrimet e natës”, epo, nëse kjo është ashtu, atëherë s’keni çka bëni, ligji e thotë ashtu dhe pikë, ju lypni punë diku tjetër se, askush s’mund të jetë mbi ligjin, përveç atyre që e kanë në dorë ligjin!?

Apel drejtësisë kosovare
 hulumtojeni rastin tragjik të 4 shtatorit 2003, nuk ka qenë incident!
                                                        
Disa faqe ditari të d.f, ish i burgosur në Burgun e  Dubravës (3)

(vijon nga numri i kaluar)

KËSHTU NDODHI TRAGJEDIA E 4 SHTATORIT 2003 NË BURGUN E DUBRAVËS

ORA 23:00 AKTI I DYTË I DRAMËS TRAGJIKE NË SKENË TË HAPUR!!!



Të zotët e kampit të tmerrit u grumbulluan në fund të oborri. Ata po bisedonin dhe po merrnin urdhëresat e fundit të stafit unmikian. Athua çka do të ndodhë tani?.
Dy kapadai mësyn nëpër mesin e të shtrirëve, ishin njëfarë Xh.B, e A.K., ne as që guxonim ta ngrinim kokën nga toka, në këtë rast i kam njohur nga të folurit. Se pari kam dëgjuar A.K, i cili ishte vetëm dy hapa larg meje duke iu ngërmuar një të burgosuri afër meje, citoj: “ku je ti, more Nexhat Pllana, unë prej shtëpie jam ardhur për ty!... çohuuu...”, pastaj ka vazhduar t’i thërrasë edhe disa të tjerë si; Ibrahim Ferizin , Vëllezërit Hyseni, Labinot Kurbogen, etj. Këta, të gjithë i dërguan nëpër vetmi, ashtu të rraskapitur, të lodhur dhe të prangosur. Kështu vepruan ata horra qe s’kishin aspak mëshirë për ne. Kështu vepruan deri sa e plotësuan oreksin e vetë për të ndëshkuar, për t’i mbushur qelitë e errëta e pavijonit 5, i njohur për ndëshkime më vetmi.

 


 







S’mund t’i quash më asnjë emër tjetër këto veprime të këtyre paramilitareve shqipfolës, të dorëzuar para unmikianëve, pos që këta horra janë duke u kalitur me veprime të mbrapshta në këtë fillim shekull e që në të ardhmen do të ballafaqohen me pasoja, sepse duhet ta dinë se ne jemi shqiptare, të mirën e harrojmë shpejt, të keqen kurrë! Ligjin unmikian jemi duke e mësuar avsh-avsh, kurse kanunin e Lekë Dukagjinit e dimë përmendësh!?
Pas kësaj odiseade, na ftuan ne të tjerëve nga dy e tre të rreshtuar e mirë të përcjell nga stafi i tyre, për të na strehuar në një vend tjetër, kjo ndodhi pasi që siç duket vetmit ishin të stërmbushura. Kur na ngritën ne këmbë munda t’i vërej dhe ti identifikoj mirë, Xh.B., H.M., A.K., N.S, të cilët ishin më tepër të nervozuar që s’mund të sillnin më, se sa për atë që kishte ndodhur aty. Kjo shihej mirë nëpër fytyrat e tyre te vrazhda! Tani  mund të shihej se çdo fytyrë e të burgosurve ishte e zbeht, e lodhor, e pashpresë, e përgjakun, duke u dridhur nga të ftohtit, shumë nga ta po u binte të fiktë, vraponin teknikët për tu ofruar ndihmën, bartnin për në spital njerëzit të alivanosur, fishkëllimat tmerruese të ndihmës se shpejt nuk kishin të ndalur...
Kjo, në shikim të parë të dukët si skenar i ndonjë filmi horror por s’është ashtu. Kjo që po shkruaj është realitet, kjo ka ndodhur në Burgun e Dubraves hiq më larg se me 4 shtator 2003!

ORA 24:15: HALLA E SPORTEVE  SI KAMPET SERBE...

Edhe pse se dinim rrugën tonë,  e kuptuam për pak kohë. 150 të burgosur, të strukur pas njëri tjetrit të lodhur e të rraskapitur u gjendëm të shtrirë në dyshek, në hallën e sporteve. Objekt ky që ndodhet jo larg pavijonit 2, e që ndodhet e shërben vetëm si dekor- sa për sy e faqe, vetëm sa mund të thuhet se ky burg ka kushte, për ndryshe përdoret shumë, shumë pak nga të burgosurit...
Eh, kështu e ka erën  rutina unmikiane e stërvjetruar. Thonë se s’ka askënd më mirë se këtu, nejse të tjerët mund të mos e besojnë por ne e dimë se si qëndron puna këtu.
Ne orët e para të datës 5 shtator 2003, në hallën e sporteve, aty ku na grumbulluan kokë më kokë,  u pa fort mirë se çka kishte ndodhur me ne. Fytyra të djegura e të mavijosura nga goditjet, njerëzit ishin të alivanosur, ende kishin nevojë për ndihmë mjekësore. Pas numërimit kuptuam se po mungonin 30 veta. E dinim  se afro 20 i dërguan në Pavijonin ndëshkues, nëpër qelitë-vetmi, për t’i  “shëruar”  por se dinim për të tjerët...
Nuk ishim aq naiv sa të mos e kuptonim se në këtë katastrofë ka pasur viktima. Këtë na tregonin në bese disa nga gardianët që s’ishin të përzier në tragjedi, por nuk na i tregonin emrat e tyre. Halla e sporteve atë natë ngjante në kamp famëkeq ku të zenit rob prisnin që të ekzekutoheshin... Ishte qetësi, vinte erë vdekjeje, ishte tmerr, ishte ferr!...


ORA 01:30: ERDHI DOKTORI.  ANI ÇKA...!?

Kishte kaluar më shumë se një orë e gjysmë që kur kishin filluar të numëroheshin orët e para të 5 shtatorit. Ofshamë, gjëmë, dhimbje, pritje në ankth! Aty këtu edhe të sharat s’kishin të ndalur në atë vend të mallkuar. Njerëzit dukeshin qartë se kanë nevojë për ndihme mjekësor. Disa i kishin dërguar në spital, kurse edhe këtu ne hallën e sporteve, kishte të djegur nëpër duar, fytyrë, kishte të llomitur nga stupcat e horrave, të alivanosur që s’mund të merrnin frymë... me një fjalë, në çdo skaj të asaj halle kishte, halle e dhimbje!
U dëgjuan zëra: ”Erdhi doktori ...” Doktori erdhi, po çka? Ai filloi kontrollin, kishte çrregullime në shtypje,  temperatura të larta e besa edhe asi që kishin vështirësi në frymëmarrje. Brenda në sallë katastrofë  e pa përshkruar. Fytyra e Dr. Haxhi Ibishit,  dukej teje e shqetësuar, si doktori do të ndjehej çdo shqiptar që do të përjetonte skena të tilla tmerruese. Krejtë këtë e bënte edhe më të vështirë, kur doktori dhe teknikët (për te cilët kam respekt të veçantë) s’kishin as mundësi për të na ndihmua më tepër se me ndonjë tablet – aspirinë. Doktori më pyeti: ”Si je ? A ke nevojë për ndihmë?” e unë megjithëse nuk ndihesha mirë iu përgjigja: ”Doktor, kontrolloj të tjerët ,kanë nevojë më tepër se unë...unë rrallë herë kam qenë më i fortë se sot.”. Situata atë ditë ka qenë e tillë dhe asgjë s’ka pasur më nevojë se durimi e qëndresa.

5 SHTATOR, ORA 07:30, LAJMI PËR VDEKJEN E 5 VETAVE
 Orët  e para të ditës se 5 shtatorit ishin më të vështira se tymi e flaka, rrahjet e horrave. Në radiot e të gjithë Kosovës u komunikua lajmi për vdekjen e 5 vetave në Burgun famëkeq të Dubravës. Të vdekurit si për inat ishin të krahut V-2.  O Zot!  mallkuar qofte ky vend!  E përjetoj masakrën për të dytën herë!
Në hallën plot me halle filluan të dëgjohen zëra  nga me të ndryshmit. Një i burgosur, jo fortë larg meje thoshte; ”O Zot, po kjo s’është e vërtet?! Mentorin e kam shok!”  Tjetri afër vazhdonte; ”Po unë e kam parë Hamzën shëndosh e mirë deri në daljen e Pavijonit.... jo, jo s’mund të jetë e vërtet”... Kjo mund të mos besohet nga dikush që s’e ka përjetuar tragjedinë, por në këtë rast ekziston vetëm një gjë, e ai është realiteti, ky që po e shkruaj. Po kush pati aq zemër guri që mundi ta privojë nga jeta Ardianin e hasretit!? Këso fjalësh fliteshin derisa lajmet komunikonin vdekjen tragjike të Hamzës, Ardianit, Mentorit, Sinanit dhe Hasanit. Ndoshta këto lajme ashtu siç ishin të akorduara nga ana e sunduesit të ligjit, për dikë që i dëgjonte nga jashtë mund të jenë të besueshme, por ai që beson ashtu gabohet. Ata nuk janë të ngulfatur nga tymi, as të djegur nga flaka. Ata lavdi paçin!, janë të privuar nga jeta. Krimi s’mund të fshihet. Unë vetëm një pyetje kam për veten dhe opinionin: A mund të digjet njeriu në qelinë e pa djegur?!...

ORA 9:20: XHEFI DHE FJALËT E TIJ KËRCËNUESE

Edhe pse kishin ardhur disa gardian të huaj nga Pavijoni nr.1 dhe përpiqeshin të na qetësonin, duke na sjellë  rroba, uniforma, peshqirë e gjëra të tjera dhe duke na pyetur për numra telefoni sa për t’i lajmëruar familjet se jemi gjallë, të paktën kështu thoshin ata të huajt, papritmas qetësin e prishi ardhja e njëfarë Xhefit-drejtor i burgut, njeri i cili është mbi ligjin. Ai fytyrëprishuri edhe pse me sytë e vet po shihte skena trishtuese, filloj me fjalime fyese, me ton të lart e kërcënues, citoj: “Tash do të merrni vesh ju, se çfarë kërkesash do të merrni ...” dhe ktheu shpinën e doli pa folur as një fjalë tjetër. Kurse pavijonet rreth e përqark si dhe halla ë sporteve ku ishim ne, ishte rrethuar me forca të mëdha unmikiane. Kësaj i thonë luaje mace kryet e buallit edhe të rrah edhe nuk të lë me qa...!    

ORA 10:30: FILLOI MARRJA NË PYETJE...

Tani një çudi e paparë. Edhe të keqtrajtuar edhe të vrare edhe duhet të  përgjigjemi para do farë hetuesve të uniformuar unmikian e vendor. Së pari ne kontroll të një mjeke ndërkombëtare, e zezë si futa, pastaj në mes të kolonave unmkikiane e në pyetje para hetuesve të përzier si mielli i maxhupëve. Shkuan si shkuan hetimet, as vet s’e kuptoj, por një gjë e di, ishin hetime sa për sy e faqe. Kjo dramë tragjike e  zhvilluar në skenë të hapur, ka edhe shumë akte, por unë munda t’i veçoj këto që i thash, të cilat për dikë mund të mos jeni të besueshme. Kurse ata  që e kanë përjetuar këtë masakër, sigurisht se kanë çka të thonë edhe më shumë se kaq. Prandaj, unë u them si shqiptari shqiptarit. Thoni e mos ngurroni, se jeta e pesë djelmoshave nuk kthehet më, kurse gjaku i njomë i tyre do të na mallkojë nëse s’e themi të vërtetën.

FUNDI I FUNDIT

Shqiptarët, sipas UNMIK-ut atëherë dhe EULEKS-it tash, duhet të jenë të urtë, të dëgjueshëm dhe fjalëpakë. Të mos e ngrisin zërin as për vrasjet e burgosjet e çlirimtarëve, sepse kuptohet “hetimet vazhdojnë” sipas zëdhënësve te të dy palëve. Mandej duhet të mos flitet e thuhet asnjë fjalë për vrasjen e pesë të burgosurve sepse sipas tyre ka qenë “incident”.  Pse kjo heshtje kaq e  institucioneve të Kosovës? Shpresoj se heshtja s’do të zgjasë, të paktën për hir të Hamzës, Mentorit, Sinanit, Ardianit, Hasanit e shumë e shumë viktimave tjera të tragjedisë së 4 shtatorit 2003...


Shkrimi nga ditari i ish të burgosurit d.f, i cili gjatë asaj kohe ka qenë përjetues i këtij tmerri, përfundon këtu, me shpresë se tipat e horrat do ta ndalin hovin e ta ulin bishtin!

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)