MARIFETLLËQET E STAFIT KORREKTUES


/Ekskluzive/

Gjendja në Burgjet e Kosovës




MARIFETLLËQET E STAFIT KORREKTUES (2)

...nuk e dua besën e askujt, e kam dhe do ta mbajë timen...

Nga Dibran Fylli 

Besoni apo nuk besoni, është  krejt njësoj. Unë nuk e dua besën e askujt, e kam dhe do ta mbaj timen dhënë kombit e atdheut. Edhe pse s’desha t’i publikoj këto faqe të hidhura të ditarit tim, më shtyri një e vetmja gjë. Pas përfundimit të hetimeve nga komisioni i pavarur i asaj kohe, i cili tragjedinë e 4 shtatorit 2003, në të cilën si pasojë gjeten vdekjen pesë shqiptar e quajti “incident”, por edhe heshtja qyqare e institucioneve demokratike të Kosovës, të dala nga vota e lirë që edhe pas kaq viteve nuk bëri as edhe një hap për zbardhjen e rastit tragjik të këtyre të burgosurve që humben jetën brenda mureve të burgut. (sipas këtyre tipave, në këtë rast nuk paska fajtorë, ata i paska ngrënë ujku e hajt!?...)
Pse kjo heshtje e institucioneve të Kosovës? Shpresoj se heshtja s’do të zgjasë, të paktën për hir të dy gjerave; -për bindjen e popullit që drejtësia të bie në vend dhe për hatër të gjakut të Hamzës, Mentorit, Sinanit, Ardianit, Hasanit e shumë e shumë viktimave tjera të tragjedisë së 4 shtatorit 2003...


Pse po kthehen përgjegjësit e tragjedisë në vendin e tragjedisë?!

Thënë shkurt, të gjithë ata që në kohën kur ndodhi tragjedia e 4 shtatorit 2003, dhe në një apo në mënyrën tjetër do të duhej të ndiheshin fajtor për krejt atë që ndodhi, ata sot po kthehen në të njëjtin vend, bile edhe më të avancuar. Duhet ditur se, me këtë “drejtësi”, ne s’mund të dalim as të dera e shtëpisë, lerë më t’ia mësyjmë Evropës.



Çudia ndodhi atëherë-çudia po ndodhë edhe sot!

Pse ata të cilët kanë punuar e kanë qenë të besuarit e regjimit të atëhershëm, deri në vitin 1999, sot janë nëpër vende kyçe në Burgjet e Kosovës?

Pse tipat e sojit të  A.K-së e të  R.H-së po e mohojnë qëndrimin besnik të tyre në burgje të Kosovës deri në vitin 1999?



 






Kjo, sipas mendjes se shendosh do të thotë se, heshtja dhe mohimi i tyre është fshehje e krimit që ndodhi në Burgun e Dubravës gjatë kohës se luftës. Duhet që dikush të dal e t’i pyes këta tipat se ku i kanë fshehur mirënjohjet e dekoratat që ua dha regjimi i kaluar, apo ndoshta vallë i ruajnë ato për t’i treguar “drejtësisë” se sa me besnikëri e kanë kryer detyrën gjatë asaj kohe!

A e dinë Ministri për disa meritor që vërtet meritojnë avancim?




 
  

Në Burgun e Dubravës, aty ku nuk dihet se kush pinë e kush paguan, ka njerëz me fakultete, të suksesshëm në punën e tyre të përditshme dhe vërtet meritor për veprimet e tyre profesionale gjatë kohës kur ndodhi tragjedia e 4 shtatorit 2003, e besoj edhe sot. Psh. Ka të tillë që atë botë intervenuan në formën më të mirë të mundshme dhe përdorën autoritetin e tyre duke ndërhyrë e parandaluar rebelimin e të burgosurve në Pavilonin nr.3 dhe të njëjtit as atëherë as sot nuk kanë lëvizur nga vendi, ata në të kundërtën, kanë qenë të qortuar e të degraduar, sepse kjo tipave në funksion nuk u ka konvenuar. Pse nuk u ka konvenuar? E dinë ata vet!, por edhe për t’i gjetur këta meritor, nuk është vështir, vetëm lypset guxim e drejtësi...

Është e domosdoshme të kërkohet përgjegjësia nga tipat e këtij soji!?

                              Disa faqe ditari të d.f, ish i burgosur në Burgun e  Dubravës (2)

(vijon nga numri i kaluar)

KËSHTU NDODHI TRAGJEDIA E 4 SHTATORIT 2003 NË BURGUN E DUBRAVËS

BETEJA NDËRMJET “SPECIALCAVE” TË ARMATOSUR DHE TË BURGOSURVE DUARLIDHUR -  MË E TMERRSHMJA NË JETËN TIME

ORA 18:30 PRITJA VAZHDON - PËRGJIGJE  S’KA!!!

Brenda në Pavilonin nr.2, pa problem të burgosurit vazhdojnë të mbesin të vetëmbyllur. Të gjitha mediumet po komunikojnë lajmin se çka po ndodhë në Burgun e Dubravës. Këtu jemi në pritje… përgjigje ende s’kemi nga Drejtoria e Burgut. Të gjithë të burgosurit janë të vendosur ta vazhdoje grevën deri në realizimin e kërkesave të tyre...


ORA 20:00: BISEDIMET E QUAJTURA KËRCINIME

D.S.-ja , ky  farë tipi me figurë të shprishur e me fytyrë krimineli, zëvendës i kriminelit tjetër të quajtur Xhef, sa herë që vjen afër pavljonit, ku bisedat zhvilloheshin përmes grilave të ndryshuara unmikiane, në vend të fillimit ai e thoshte fundin dhe atë me fjalët (citoj) :”Hapni dyert, ose do të bëhet vonë për ju…Ju jeni të burgosur?!” e fjalë të tjera kërcënuese që i ngjasonin dhunës e jo gjuhës intelektuale. Prandaj, unë e thëm këtë që të mbetet në ditarin tim. Këto janë kërcënime, fyerje, sharje, nënçmime e çka jo tjetër, vetëm bisedime s’mund t’i quash. Kështu disa herë erdhën të na bindin me fjalë kërcënuese, si ata të stafit ndërkombëtar edhe të atij vendor, të udhëhequr nga D.S.-ja , A.K-ja, Xh.B.-ja, etj., kurse ekipi i stupcaxhinjëve çdo herë rrinin gati me stupca në duar, maska në kokë e si duket edhe të etshëm për të pirë ndonjë pikë gjaku në këtë mbrëmje të kobshme.



ORA 21:15: PËRGJIGJJA ERDHI , ÇKA TANI…!?

Erdhi personi i cili që nga ardhja e tij, çdo herë insistonte të jetë ndërmjetësues i besueshëm dhe në të mirë të të dyja palëve. E kote, kjo ishte ajo që ne të gjithë më se paku e prisnim. Në vend të përgjigjes ishin fjalët: “Djem puna s’është mirë, ata nuk donë bisedime siç i premtuan. Unë jam këtu për të mirën tuaj, por s’bëri punë … Ju Zoti ju ndihmoftë! …”. Fjala e fundit e personit nga zyra e Ombuds Personit, H. J. ishte: “Nëse nuk pranoni ta hapni derën, ata do të futen me dhunë Brenda…” Kurse përgjigja ishte unanime nga të gjithë të burgosurit e pavijonit nr.2: “...deri në plotësimin e kërkesave tona...”. Të gjitha këto po dëgjohen e vëzhgohen nga stafi vendor e ndërkombëtar, por, me interesim të madhë po përcjellt situata edhe të gjithë të burgosurit e Pavijonit nr.3 . Ky pavijon ndodhej vetëm pak metra larg, të gjithë të burgosurit ndodhshi nëpër dritaret e tyre  duke dëgjuar e vëzhguar, por edhe nuk mungon komunikimi në mes nesh. Ata  thoshin se “...nëse insistojnë të hyjnë  me dhunë  te ju  atëherë ne do ta thyejmë pavijonin”
Bisedat paksa  të acaruara të stafit menagjues ndërkombëtare bënë që diçka të mos jetë në rregull atje përtej. Në Pavijonin nr.3 po dëgjohen rrapëllima e bërtitma!... Sipas të gjitha gjasave diçka po ndodhte edhe atje ...




ORA 21:45: KJO NUK GJASONTE NË DIALOG

Edhe  kësaj radhe ky farë Don Scotti, me nervozë të madhe e shprehje të ashpra filloi të pyes se çka dëshironim. Përgjigjja jonë ishte: ”S’kemi çka bisedojmë, për të gjitha ato që ne kemi kërkuar i keni të shkruara”, kurse ky farë njeriu që s’njeh gjuhën e dialogut, ashtu i shprishur në fytyrë filloi të bërtiste: ”Hapni derën! Keni afat dhjetë minuta!...”, por  ky farë haramashi e uli çmimin ne vetëm 5 minuta, duke i ngritur pesë gishtërinjtë e dorës  lartë dhe duke bërtitur: ”Tash do ta shihni ju!”...






ORA 21:48: U DHA URDHËRI ME DHUNË TË HYHET  NË PAVILON?

Nga dritaret në krahun V-2 dhe J-2 shikonim sikur spektatori që pret skenën tmerruese  në filmat e zhanrit horror. Oborri i Pavijonit nr.2, rreth këtij pavijoni si dhe rreth Pavijonit nr.3, e deri të Pavijoni nr.5, s’ka çka sheh njeriu përpos njerëz  të uniformuar me uniforma unmikistane.
Në oborrin e pavijonit, janë tubuar disa Rroba zinj, “Specialna jedinica”, të gjithë të pajisur me maska mbrojtëse si dhe me stupca në duar. Rroba zinjtë  prisnin në një këmbë për të intervenuar. Atyre nuk u mungonte ky vullnet, u mungonte vetëm komanda-urdhëresa.



ORA 21:50: DËGJOJA POR S’BESOJA DOT...

Njëri nga ndërkombëtaret, në gjuhë të huaj e të vrazhdë, u jep urdhër “specijalna jedinices”, për fat të keq të gjithë janë shqiptarë, me dhunë ta thyejnë derën e Pavijonit ne.2, dhe me dhunë të hyjnë brenda për të keqtrajtuar, se çka tjetër !

Rroba zinjtë e “specijalna jedinices” me një urraaaa... mësyn dyert e pavijonit.
Krismat dëgjohen në dyer, këtu është një fillim katastrofik. Ata filluan sharjet, fyerjet e çka jo tjetër!? Britmat dhe rezistenca nuk munguan as nga brenda. Kjo britmë e rezistencë u bashkuan me atë qe dëgjohej nga përtej Pavijonit nr.3 e që të dyja këto britma kobtare merrnin kupën e qiellit...

ORA 21:58: MËSYERJA IU DËSHTOI...

Ata rrobazinjë mësyjnë hyrjen me dhunë, por kësaj radhe dështuan, sepse dera e hyrjes ishte mirë e bllokuar me kaseta të metalta nga brenda. Gjatë tërë kësaj kohë sa ata tentuan të hyjnë, pa ndalur bërtasin, shajnë e fyejnë me fjalë shumë poshtërues , që unë s’kisha besuar se do t’i dëgjoja ndonjëherë nga goja e shqiptarëve, aq më pak nga ata që në kraharor mbajnë peshoren me shenjë drejtësie. Pasi dështuan këtë herë, u kthye deri në fund të oborrit për të marrë edhe udhëzimin e fundit nga harambashi i quajtur Don Scott!
ORA 22:00: ÇKA SOLLI FILLIMI I KËSAJ ORE?
           
Pas fillimit të aktit të parë të kësaj drame tragjike dhe përfundimisht vetëm më sharje, fyerje e fjalë aq të poshtra, siç duket filloi ngjarja e vërtete, sepse tani këta farë “specialcat” shqipfolës mësyn për herë të dytë që me dhunë të hyjnë brenda Pavilonit. Kësaj radhe janë më të tërbuar, vrapojnë më shpejt, kanë me vete edhe aparatin me të cilin donë t’i presin grilat. Do të thotë se më çdo kusht do ta bëjnë atë që u është urdhëruar , frikësohen se mos po i humbin vendet e punës, apo  dhe një gjë mund të jetë e vërtet, ndonjë nga ata, e që për fat të keq nuk janë aq pak, luftojnë se cili do të jetë më i vrazhde ndaj nesh që të nesërmen t’i fitojnë gardat unmikane.



Ata shajnë e fyejnë nga jashtë. Të sharat që pandërprerë dëgjoheshin  nga ata faqezinj, tani filluam t’i njohim nga zëri se cilët ishin ata bij bushtrash që aq keq na fyejnë. Këto krisma në derë po zgjasin, sharjet po shtohen... Kutia e parë me tym depërtoj brenda në korridoret e Pavijonit, pas pak kohe u vërejt një flakë zjarri në derë të hyrjes, flakë kjo qe brenda pak sekondave u përhap nëpër korridor dhe flaka e kaploi tërë atë vend deri te karaulla e brendshme. Zërat u dëgjuan: “...ikni se donë me na djege të bijtë e bushtrave”. Të gjithë të burgosurit ikën nëpër dhomat e veta. Zhurmat dëgjohen nëpër qelitë e mbushura me tym, në anën tjetër edhe me tmerr kur dëgjoheshin zërat e shpirtzinjve: ”Vdisni, he nënën e nënës!”. Ku doni me shkua tash he p...e n...!” O Zot, shpëtona nga ky rrezik! Dëgjohen zërat nga qelit e errta. Po edhe të ketë njeriu njëqind shpirtra s’mundet t;i shmanget vdekjes...!?  Ky është vetë ferri!
ORA 22:30: NË VEND TË NDIHMES, STUPCAT!

Derisa flaka e mbuloi hyrjen e Pavijonit 2, ajo filloi të shpërndahet edhe me tej. Nga shpirtzinjtë s’pati as një intervenim të vetëm, as tentim për te hyrë brenda, përveç fjalëve te ndyra e sharjeve te sojit cergashçe, fjalë që mund t’i dëgjosh vetëm nga ky milet narod. Më duhet të veçoj një fjalë që s’e kisha paramenduar më parë, se mund ta thotë shqiptari për shqiptarin në këso situatash kritike për jetë a vdekje: ”A e keni boll nxehe, he n....!” . Këto fjalë kanë mundur t’i thonë vetëm paramilitaret serb, që vranë, dogjën e poqën popullin tonë. Pas kësaj, e që nuk më kujtohet ora e saktë (pse s’më kujtohet do ta mësoni me vonë), paramilitaret shqipfolës me rrupullima e britma të mëdha hynë në korridorin e hyrjes, pasi më parë e kishin thyer derën dhe e kishin bërë qull më ujin nga cisterna, (kinse për ta fikur zjarrin). Këta faqezi, me bateria nëpër dorë të pajisur me stupca e mbuluan tërë hyrjen e korridoreve, dhe thuajse këtu tani filloi ngjarja  tragjike e kësaj dite të kobshme, të gjithë ishim të lodhur e të molisur, me shpirt në dhëmbë nga tymi, flaka dhe zjarri. Pas kësaj filluan sharjet më banale që mund të dëgjohen, sharjet ballë për ballë, dhe urdhri: ”Të gjithë duart pas kokës dhe një nga një dilni!”. Fillimisht pati edhe kundërshtime, sepse krahu V-1 dhe ai J-1 ishin me pak të rrezikuar dhe donim që t’u ndihmohet atyre që ishin më të rrezikuar se ne. Kjo ishte tmerr. Ishte vetë ferri i përjetuar për së gjalli.

Të burgosurit filluan të dalin. Rreshti ynë kalon në mes të dy rreshtave të paramilitareve të cilët pa ndërpre  sillnin në të gjithë derisa kalonim në oborr, atje na prisnin ekipi tjetër i specializuar për rrahje deri në vdekje.




 





Kjo ngjarje s’mund dhe s’guxon të harrohet.
Kjo që po e them është e vërtetë sepse unë jam pjesë e kësaj ngjarje, Edhe unë e përjetova me shpirt e me shpinë! Të gjitha ato goditje që i bënin këta far faqezinjsh përcilleshin me sharje e fyerje të sojit-pjellë dreqi! Një i burgosur nga krahu V-2, i cili po rrokullisej shkallëve nga shkelmat e shqipfolësve po kërkonte ndihmë, kurse ne vend të ndihmës e pritën stupcaxhinjtë e Xhefit e të Don Scottit. Se a ka shpëtuar, këtë nuk mund ta them ngase zëri i tij, edhe ashtu i lodhur nuk po dëgjohej dot, si dhe nga pamundësia që të shihet, sepse rrymën na kishin ndalur qysh herët. Kështu po zhvillohej atë mbrëmje drama tragjike. Tani ishte radha që unë të eci në mes të rreshtave të shtrënguar mirë me stupca. Se si  kalova deri ne oborr se di as vetë. Në oborr vrejta se dy nga horrat e horrave vrapuan drejt meje duke bërtitur, ”Ku je ti, ty po të lypim!?” Unë mendova se do të më ofronin ndihmë, po për fat të keq, ndodhi krejt ndryshe. Kjo ka qen beteja më e tmerrshme ne jetën time, betejë në mes te të armatosurve dhe duar lidhurve. Se a ka të vdekur deri më tani se di, por?!..
Është e pa mundur të kalohet nëpër duart e këtyre katilëve të pamëshirë e të mos ketë viktima. Gjersa u gjenda i shtrirë në oborr, me duar pas shpine në mesin e qindra të tjerëve arrita t’i identifikoj disa nga horrat si: S.I., A.K, B.M., B.B., M.H, N.S., B. Si dhe njëfarë O., të cilët edhe sot s’arrita t’ia mësoj mbiemrin. Këta farë horrash, sigurisht mendojnë se nuk do të zbulohen, që kanë qenë nder protagonistet kryesor të asaj mbrëmje të kobshme, keqtrajtues e se fundi vrasës!!! S’e kam për qëllim ta gjykoj askënd, por ky është realiteti, edhe pse i hidhur.   

    

ORA 22:50:  NË ÇKA GJASONTE OBORRI I PAILONIT  2 ?

Kur arritëm në oborr, shpëtuam nga zjarri, edhe pse të lodhur nga tymi e të alivanosur nga stupcat e horrave, ndodhi edhe një e papritur, një gjest çnjerëzor, sepse këtë mund ta kishin bërë vetëm paramilitaret serb. Ne mezi e mbanim shpirtin, s’mund të merrnin frymë, dikush i djegur tyle='t( � a i �G pG y'> 
Brenda në Pavilonin nr.2, pa problem të burgosurit vazhdojnë të mbesin të vetëmbyllur. Të gjitha mediumet po komunikojnë lajmin se çka po ndodhë në Burgun e Dubravës. Këtu jemi në pritje… përgjigje ende s’kemi nga Drejtoria e Burgut. Të gjithë të burgosurit janë të vendosur ta vazhdoje grevën deri në realizimin e kërkesave të tyre...


ORA 20:00: BISEDIMET E QUAJTURA KËRCINIME

D.S.-ja , ky  farë tipi me figurë të shprishur e me fytyrë krimineli, zëvendës i kriminelit tjetër të quajtur Xhef, sa herë që vjen afër pavljonit, ku bisedat zhvilloheshin përmes grilave të ndryshuara unmikiane, në vend të fillimit ai e thoshte fundin dhe atë me fjalët (citoj) :në fytyrë e dikush nëpër duar, dikush i llomitur nga stupci e dikush  krejtësisht i alivanosur pa vetëdije, ata horrat s’i ndalnin britmat, duke sulmuar me shkelma  edhe në kokë që të shtriheshin me fytyrë përtokë e duart e lidhura  pas shpine. Nëse e ke pasur ndonjë të burgosur duke vuajtur me shpirt, për jetë a vdekje, s’ke mundur të mos e kërkosh mjekun për ndihmë. Por kjo na u shpërblye me shqelma e fyerje si; ”Mos ta dëgjoj zërin!”....

Datoteka:Groblje zatvorenika.jpg
                97 varre nga krimet serbe ne Dubravë janë në Rakosh (F.B)


O Zot!,  po çfarë janë këto bisha në formë e njeriu?!  Njeriu me duar të lidhura e i alivanosur, pa vetëdije të rrahët si kafsha, këtë e pashë për herë të parë ne jetën time, e që s’e kisha besuar kurrë më parë. Mendoja me vete, edhe nëse shpëtuam nga tymi e flaka, këtu s’do të ketë shpëtim.

Datoteka:Zatvor dubrava 21 maj 1999.JPGDatoteka:Zatvor Dubrava.jpg
                                                     Masakrat në Dubravë gjatë Luftës 

Krejt kjo katastrofë e përjetuar as rend mbi supet e 174 të burgosurve kishte një fije shpresë, sepse ndihma mjekësore, edhe pse me vonesë, arriti se fundi. Edhe këtu është një gjë që nuk ngjanë askund në botë. Me gjithë interesimin e insistimin e të gjithë mjekëve dhe teknikeve për të na ofruar ndihmë, ata s’mund ta bënin atë, pa lejen e një krimineli që rrinte duke u sjell mbi kokat tona, dhe i cili ua caktonte se kujt t’i epej ndihma  e kujt jo, madje e kam vërejtur një mjek, nga të huajt i cili me çdo kusht insistonte për të na ndihmuar. Se kush ka mundur të jetë ai, këtë më se miri mund ta dinë Xh.B., A.K., S.M., N.S., të cilët për çdo veprim kërkonin leje nga Shefi i tyre unmikian. Këtu kam  mundur ta vëreja edhe një tip, i cili ka qenë mjaft agresiv dhe mbante në bylyzykun e dorës së majtë një shirit bardh e zi. Ky farë tipi ka qenë edhe brenda ne Pavijon në mesin e horrave. Edhe pse s’munda ta vërej mirë në fytyrë, atë  shiritin bardh e zi është i vetmi që e ka bartur në dorë dhe ka shërbyer ne Pavijoni nr.2. Kështu oborri i Pavijonit nr.2 ngjante në kamp tmerri. Mendoj se kështu ka mundur të ndodhë vetëm në kampet hitleriane kundër hebrenjve....

 Datoteka:Krvavi madraci dubrava.jpg
Shkrimi nga ditari i ish të burgosurit d.f, i cili gjatë asaj kohe ka qenë përjetues i këtij tmerri, vazhdon në numrin e radhës, ku do të dalin në shesh edhe shumë marifetllëqe, të pa publikuara deri sot që po ndodhin nëpër burgjet e Kosovës.


 








Derisa të vazhdojnë këta skenarë të horrorit, do të vazhdojnë publikimet e turpit...



(bazuar në rrëfimet dhe ditarin e d.f)
ë qß a e pG F vljonit, ku bisedat zhvilloheshin përmes grilave të ndryshuara unmikiane, në vend të fillimit ai e thoshte fundin dhe atë me fjalët (citoj) :

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)