Poezi nga Aulona Goxhaj - Monstra ne shpirtin tim



Aulona Goxhaj u lind ne Prill 1983 ne qytetin e Fierit. Qe ne femijeri ajo kishte nje pasion te vecante per fjalen e shkruar, pasion i cili u rrit edhe me teper me kalimin e viteve. Vazhdoi gjimnazin "Janaq Kilica" ne qytetin e lindjes, ku perkrahja e miqeve edhe e mesuesve e shtyn te shkruaje gjithemone e me teper. Ne vitin 2000 si shume te rinje e te reja te tjere, ajo u largua per ne Shetet e Bashkuara te Amerikes ku jeton edhe sot. Ajo vazhdon studime dhe kualifikime te reja drejt nje te ardhmje me te mire.

Poezine ajo e shkruan ashtu sic ia thote shpirti...duke e fiksuar ne kohen e vet ashtu bukur cdo gje qe ndjen tek vetja apo e konsataton si madheshti ose dobesi te kohes, te individit etj...!

Libri i saj i pare me titullin "Monstra ne shpirtin tim" u botua ne Tirane ne fillim te vitet 2006. Ky liber eshte nje deshmi e nje lufte te brendshme shpirterore me monstrat e dyshimit, tundimit, mekatit, dhimbjes e zemerimit. Nje perpjekje e saja per ti mposhtur monstrat e saj vetjak!

Pervec fjales se shkruar, nje pasjon tjeter i Aulones eshte arti figurativ. Ajo eshte thjesht nje amatore qe perpiqet te shpreh dicka nepermjet vizatimeve / pikturave te thjeshta me pastel, lapes apo bojra vaji e uji. Gjithesesi ajo perpiqet gjithemone e me teper ta permiresoj artin e saj, qofte ai letrar apo figurativ.



Disa poezi te shkeputura nga libri "Monstra ne shpirtin tim"



Monstrat ne shpirtin tim



Sy monstrash me veshtrojne ne sy.

E dhembet gjigant me kafshojne.

une prap e shoh monstrin ne sy

sado thelle dhembet meshojne.



Sy monstrash me veshtrojne ne sy

e aviten fshhtas nen retinen e zeze

reshkasin nen te mite sy

e une marre fryme, edhe vetem pres.



Sy monstrash me veshtrojne ne sy

e une ndjej putra qe thelle me cajne

me rrjedhin lot nga te mite sy

kerkojne shpirtin te ma perlajne.



Sy monstrash me veshtrojne ne sy

e monstrat renkojne, befas kelthasin

rrezellin nje e qeshur ne te mite sy

ne shpirtin tim, monstrat humbasin!





Per ty.......



Une zgjas doren kerkoj ndihme

dhe ti je gjithemon aty

je aty nese qaj

nese kam nevoj per ty



Edhe gjej tek ty nje mik

edhe gjej tek ty nje shok

gjej tek ty pakez paqe

kur s'ka me ne kete bote.



Ti me fal ngrohtesi,

me mbyll plagen qe me dhemb

ti me merr ne perqafim

e tret dhimbjen qe me tremb



Dhe s'e di pse je sic je

dhe gjej paqe vec tek ti

e te gjej gjithemon atje

kur ne shpirt kam vetmi



Edhe shkrihen horizontet

ngjyrat ndizen vec tek ti

dhimbja me tek une s'bertet

se je aty ta qetesosh ti.







Nostalgji



Neonet jane dehur

me drite kete nate

kete nate te heshtur

ku gjithecka fle

dhe yjet shtegtojne

te verber atje larte

mes galatikave te arta

te mbeshtjell nga re.

Nate qe nota heshtje

hedh mbi pentagram

e pemet marrin fryme

ne te shurdheten qetesi

e une kam deshire ta nis ku e lam

megjithese sonte s'mundem

sepse mungon ti!





Dyer



Kam frike te hap dyert e shpirtit

sepse jam mbytur aty per kaq kohe

Tani kaloj prane, i afrohem

por deren s'e hap dosido



Ulem me gjunjet tek kraharori

e strukem aty ne erresire

Mbyll syte e s'beje asnje zhurem

e fshehur ne nje paqe te shtire



S'bej asnje pyetje - C'rendesi kane pergjigjet

Mbyll veshet me gishtrinj qe me dridhen

e ne perhumbje veshtroj yjet

e hijet qe nga nje mur tek tjetri hidhen.



S'dua ti hap dyert e shpirtit

te kesaj bote te brisht, te hidhur

qe mashtron me flutura te bukura

pastaj me kthetra te mban te lidhur.



S'dua ti a hap dyert shpirtit

por endem rrugeve te qullta pa emer

e ndaloj befas e trembur

Portat pas mbyllen - tani gjendem ne zemer.









Nje nate pa gjume, une dhe hija jote



Nje nate pagjume, une edhe hija jote

prap dosido ndihem krejt vetem

Si nje krijes e huaj jo prej kesaj bote

ndersa yjet nen peshperimat e mia treten.



Po eci ngadal e po shkaterroj hapa

hapat qe hodhe kur vije drejt meje

Po marre fryme lehte e ne intervale te gjata

po coptoj kujtimet qe mora prej teje.



Shkel kujdesshem mbi dyshemen e ftohte

ja ketu, tamam ketu, ti me the te dua,

Shkarraviz hicin qe s'e harroj dot

e fshij me gishtrinj, e gervish me thua.



Ketu krejt papritur nje dite erdhe ti

e une te veshtroja mbeshtetur tek ky mur

ti me pe ne sy, ne syte e mi te zi

e the: S'a te dua s'do ta dish dot kurre.



Une ngerdheshem lehtas teksa te kujtoj

ngre pakez vetullat edhe mbyll syte

gjithecka qe ti the s' mundem ta harroj

dje se me gezonte, sonte se me mbyt.



Befas pyes veten: Sonte cfare po ben?

Teksa rrotull vjen ne kete dhome te ftohte

vjen e shkon e iken prap je ne nje vend

cudi se si as dhimbjen se braktis dot sot!

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)