Mimoza Cufaj Rexhvelaj:...jetim barkthare ne shekullin e ri...



Mimoza  Cufaj Rexhvelaj/21.01.1981/ është nga Fieri .Është e rritur me bukuritë e   Malsisë së Madhe , ...si dhe në qytetit e bukur të Durresit, me aromen e  detit që është i perzier me forcen e malit,ëmbelsirën e freskët të liqenit të Shkodres,...e ka berë Mimozën qe poezia te vijë natyrshem mes nesh.... Ka studjuar gjuhë dhe letërsi në Universitetin e Shkodrës,... punon si drejtorshë shkolle 9-vjecare Hile Mosi.


Vazhdon studimet master ne Universitetin e Shkodres.Ka botuar tre libra me poezi perkatsisht: 


Ka  botuar  disa  libra : “Dashuri ti je mekati im”, “Fshima lotin “dhe “Jepi fjales kohe”: Ka në duar një vëllim tjetër që për momentin  për lexuesin shqiptar do të jeë  edhe pakë kohë surprize.Ajo thotë :Është mirë të botosh sepse është një copëz jete e gjallë që nuk shuhet kurrë...Nuk kemi ç'te themi më shumë  cfarë të them më shumë, poezia thotë ate që ka shpirti .

Kjo është Mimoza  ...As me pak e as më shume, ...here fluskë  sapuni, e herë - herë lumë...





Sot 

Ma shume se kurr kuptoj
klithmen tende shume vjecare...
Mjerimi serisht shpalos flamujte e fukarallekut.
Shtatore qe ecin ne qytetin tim
jetim barkthare ne shekullin e ri
nuk ashte risi.....

Sot
Shprsa me thot mos shpreso kot
e mali ngerveshet me zili....
duart kullojne gjake
nga prangat e kohes vrastare
...sdo gjesh....drejtesi....

Sot
lutjet kafshohen
shiten ne altar 
Zotni , sa don,prit te bajme pazar.....

Sot
e vrava per te fundit here
vargun e pafajshem....
vargun e lire.... 


Dy pika lot


Nga mali i madh 

që patën për ty, lotuan, 

lotuan sytë e mi. 

Kur erdhi,

s'kishte lot të tjerë 

për të derdhur. 

Ishte vonë. 

Shpirti kishte vdekur.


Autoportret


Unë jam zanë, 

s'jam lozonjare,

unë nuk jam yll, 

s'jam shtojzovalle. 

Jam pika e lotit 

dimër me stuhi, 

jam bora me ngricë 

e dita më shi. 

Jam zemra e vrarë, 

ëndrra e shuar. 

Jam lule që s'çel, 

diell i perënduar.






CIKEL ME POEZI NGA MIMOZA  REXHVELAJ




Borxhlie

Borxhlie gjithë jetën.
prehrit që rrita shtatin
Duarve të rrudhosura,
për të cilat malli më ka verbuar.
Jam gozhdë në shpirt ngujuar….

Si zog i arratisur nga foleja
me brengën e mallit kurorë
shtegëtare në vende te largëta
mes mjegullës përplas flatrat…

Lartësohem e luaj me retë
qellin me duar prek…
Me krahët e mi formoj ylberin,
Botën e njomë, lotët më bien rrëke….

Borxhin e papaguar në zemër peshon
e lidhur me hallkën e gjakut që rrjedh
vij….e kokën mbështes në prehërin tënd
ninullën e jetës kendoma…
O e shtrenjta nënë !!
 


Gjuetar shtrigash

Lulet e kumbulles
kane kohe qe fluturojne
te shkujdesura……

Fluturat e bukura
balcamosur
skulptura te gjalla ne rreshir….

Gjuetar shtrigash….
bredhe gjurmeve te bardha
pa kuptuar se….
nuk mund te ngjizet  dite-nata…..

……………………………
Buzëqeshja e tokës

Buzë të lyera me lulëkuqe të përgjakura….
Lule të kuqe mbi buzëqershi….
GOZHDUAR .
Buzëqeshja e tokës….
ëndërr ne udhëkryq….
HARRUAR.



Diell i ren pingul mbi koke…
kam ftohte…..
Sy qe depertojne mes mira syshe…
te gjejne pertej heshtjes..
Ku struket vetmia….
braktise….
Te dua ne pafundesi…

S,vlej në botën tuaj….
 

Errësir që të përpin…

Vec tatuazhet e mureve shëmbëllejnë.
Muzik pot ritëm
ekzotik….
Kërcejnë si të cmëndur…
Hijet dhe tymi i cigares…
shishet e alkolit avullojnë
të eksituar…
Hej..bebi….coje me fund!
Kush jam unë këtu…
mes jush??
Një statujë mishi
ardhur rastësisht…
që më pëlqen të vuaj…
Të feskoj hijen fosforente..
e zgjoj….
ëndrrat e bukura të aventurës?
JO! JO!
Jam flluckë sapuni
të laj mëkatin e paprekur…
S,NDIHEM MIRE…..
më meket fryma…
tek shikoj cmëndurinë
e botes reale.

E VETMUAR

qëndroj…
C,vlej unë ketu ?
se kuptoj.
Do t,ia mbath
të arratisem nga kjo botë…
IKA……
Mos më ndiqni pas…
Një tjeter bote i përkas….


Te rinje ne dashuri
Lindem e rilindem
mes filizash njomshtak
pime qumesht dallendysheje.
Flakem si letra te pashkruara
dashuri ne sokak.

Po Çerdhen tone
e ngritem me sakrifica…
dashuria jone shtegetare
zuri vend ne hapsire.

Dhe stina e re…
trokiti me plasje sythesh
lastare qe celi plot drite,
e dy lule cukisin ne jete…

Natyra….
mbushet me lakmi
kur dashuria pin freski….
dhe stina e vjeter
zilia e bren
nga shija e fishkur….

Gazi ngryset
ne skutat e rrudhave.
Por shpirti
kerkon pasion serisht…

Ne vjesht bien petalet
Ne pranver celin sythe te rinje.



E zeza ne sy…
Ma lodhi shikimin…
Drit qe humbet…..
nga fjala ne buzet e diellit
E then mes shiute…
qe shpon shpirtin….
E zhuritur……
Per te mos rilindur
me ajo ndjenje…..

Kerkoje tek vetja zhgenjimin e qiellit….

…Nje re e vetme s,ben stuhi
s,permbytet toka nga  syte ne shi….



Si hije kacavarur,
shpirt i copezuar
n,gjizje te neverise.

Fjale hidhnake
vjell te ziun ,
Mallkim.
Dhembet mbjellin
URREJTJE….
Mashtrimi nuk fsheh mister.
Binjakezuar me nje fryme.

O gjarper i zi
Por ti s,ke dinjitet
Shperndan helm e vrer
zvarranik je
dykembesh pa vlere.
S,kam frike nga ti
as dashuri

Ndjej vec…..
NEVERI.


HAPE  KRAHUNHape krahun
Jeta me shkolloi
me mesoi
te mbijetoj,
pademtuar veten,
pa shkelur mbi ato qe besoj,
hape krahun....
dua.....
dhe une te pushtoj diellin...


DUA  TË  FLAKMe një dush akulli
do t'i shuaj puthjet e zjarrta....
Me intrig i skalite,
në trupin e pafajësisë së virgjër.
Akullnaja u be det...
Shtrati i pasionit...djeg...
Dua të flak, dashuri që vret.

A TË  VIJ ?


Nëpër natë dëgjoj një melodi,e mëndja fluturon e vjen tek ti....
Zemra rrahu,fort, fort...
dhe nga syri rrodhi lot...
Më fal tha buza...
Më fal tha loti...e ndjeva dhimbjen që më pushtoi.

Merrëm sonte në mbretëri,aty pran teje do ulem ...do rri.

Të betohem, s,do flas as edhe një fjalë.
Në heshtje do të hyj...në heshtje do të dal.


FORCA  E  DASHURISË

Nëse sytë qajnë sonte
Ti  mos u ndjej fajtor për lotin tim....
Nëse buza thahet,
ti mos rënko,shpirti im...


NATË  ROMNTIKE

Para shishes me shampanjë,
gjunjëzohemi...
Ndezim etjen,dehemi.....
Pasioni ndez qirinjtë, e epshit...
Vaskë me petale
trëndafiliaromë cmëndurie....
Trupat digjen ëmbëlnë zjarr...
Buzët, Zjarrfikëse, akullnajën shkrijnë...
Mrekullia, tërbushëm...
sulmon qiellin e shtatë...
Agimi yjet i flak...
Për të kënduar për një tjetër natë...



PUTHJA  E  FSHEHTË
Se fshiva puthjen...
mbi buzën e tharë.
Ku cel trëndafili
plot epsh...
pasion...
zjarr...
..Eh ,ky mall
që djeg e vret
lotë parreshtur derdh.
Të dua!

Puthmë!

O puthje e fshehtë!
edhe në varr
do të ruaj të shenjtë.

O puthje mizore...
puthje e fshetë.



KTHEHU  NË  FOLEZË

Oh, sa të kam pritur...
shumë net me rradhë.
Me dritën e ndezur
me zemër plot mall.

- s'erdhe në dritare,
të trokisje lehtë.
Natën t,ma zgjatësh
edhe njëmijë vjet.

Rrëshqiti një lot
nga syri i zi....
e dija s'do vije
ne krahët e mi...

Ndrico për mua hënë.
Ndrico për natë.
Lëri zogjtë të fluturojnë,
dhe të kthehen prap....


Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)

Legjenda e Mujit dhe Halilit