Prof.Dr.Eshref Ymeri: Ngushëllime zonjës Elida Buçpapaj

• Kjo vdekje e shkretë! S’e shmangim dot.

  E dashur Elida,

  Përmes faqes suaj të internetit VOAL, u njoha me

  njoftimin që ju kishit publikuar për vdekjen e nënës suaj

  të dashur, Zonjës Lili. Më lejoni t’ju shpreh ngushëllimet

  e mia të thella dhe t’ju gjendem pranë, si mik i sinqertë,

  për t’jua lehtësuar sadopak dhembjen që jua ka pllakosur

  zemrën tej e ndanë. E përfytyroj qartë gjendjen tuaj të

  rënduar shpirtërore, të cilën e kam përjetuar edhe vetë kur

  vdekja më ndau nga nëna dhe nga babai shumë vite të

  shkuara. Por duhet të qëndroni si burrneshë se pranë jush

  ndodhet Skënderi, bashkëshorti juaj shembullor dhe

  intelektuali i shquar i kombit shqiptar. Pranë jush ndodhen

  fëmijët tuaj të shtrenjtë dhe shumë miq që ju respektojnë

  fort në mbarë trojet tona etnike dhe në diasporë, se ju

  përfaqësoni një figurë emblematike në publicistikën

  shqiptare. Më preku tej mase fotografia që ju ka bërë Babi

  juaj i dashur, poeti lirik me zemër të madhe. Më

  emocionoi buzëqeshja juaj engjëllore në moshën

  njëvjeçare dhe buzëqeshja hyjnore e nënës suaj bukuroshe

  para objektivit të fotoaparatit të Babi Vehbiut. Vdekja, e

  dashur Elida, është një “ligj” që duhet zbatuar

  detyrimisht. Ajnshtajni thotë:

  “Jam mësuar ta shikoj vdekjen thjesht si një borxh të

  vjetër, i cili, herët ose vonë, duhet paguar”.

  Kjo thënie e këtij shkencëtari të madh, më kujtoi ca

  vargje të një kënge të vjetër që e këndonte një herë e një
• 

  kohë babai im i nderuar Hasan Ymeri (1890-1970), të cilit

  i kishte vdekur i ati (gjyshi im) nga pleviti në moshën 45-

  vjeçare:

  Kjo vdekje e shkretë! S’e shmangim dot.

  Për nënë e babë na rrjedhin lot,

  Kur nisen larg për në atë botë.

  Por kam veç një dëshirë të bardhë:

  Që vdekja kurrë të mos prishë radhë.

  Me këtë rast, e dashur Elida, më lejoni t’ju shpreh

  falënderimet e mia të përzemërta për analizën tuaj me

  titull “Ne nuk kemi heshtur z. Kerry, por nuk na ka

  dëgjuar kush!”. Ju falënderoj për faktin se, megjithëse

  keni qenë mjaft e shqetësuar për shëndetin e nënës suaj të

  dashur dhe i keni qëndruar vazhdimisht te koka, ju nuk

  jeni shkëputur për asnjë çast nga detyra juaj qytetare në

  mbrojtje të së vërtetës në lëmin e publicistikës shqiptare

  dhe, së bashku me Skënderin, vazhdoni të ngreni zërin

  tuaj të fuqishëm kundër tradhtisë së interesave kombëtare

  nga ana e kastës politike kriminale në trekëndëshin

  Tiranë-Prishtinë-Shkup. Përmbajtja e analizës suaj për

  realitetet tragjike në hapësirat mbarëshqiptare, drejtuar

  zotit Kerri, më solli ndër mend një thënie kuptimplote të

  poetit, prozatorit, novelistit dhe mësuesit amerian Pol

  Olldrixh (Paul Aldrige 1888-1982):

  “Kur lexon epitafe, të krijohet një ndjesi sikur gjoja

  botën mund ta shpëtosh vetëm pasi të ringjallësh të

  vdekurit dhe të varrosësh të gjallët.
• Ju, zonja Elida, jeni krenare për prindërit tuaj të

  dashur, të cilët ju nxorën në rrugën e jetës me një edukatë

  të shkëlqyer, për t’i shërbyer Atdheut në mënyrën më

  shembullore.

  Me shumë respekt ndaj jush dhe zotit Skënder.

  Eshref Ymeri

  Santa Barbara, Kaliforni

  10 shkurt 2016