Adem Zaplluzha -DETI GATI SA NUK ISHTE ÇMENDUR

image


Unë eca deri në fund


Nuk di


A ishte fundi i errësirës


Apo ai i dritës


Por megjithatë ishte fundi





Kur desha të eci edhe pak


Para meje dolën milingonat


Një ushtri e përsosur luftëtarësh


Në një lafet prej shiu


Bartnin flokët e mbretëreshës





Binte edhe dëborë


Tani më nuk më kujtohet


Por shakullina i barte trupat e prerë të rrapeve


Barte çdo gjë


Që shkulej nga përgjumja e tokës





Frynte edhe një furtunë uji


Deti gati sa nuk ishte çmendur


Mbeta pa kapelën time të vjetër


Ia zgjata dorën molit


I cili luftonte me egërsinë e dallgëve








ISHTE KOHA E PËRSHTATSHME








Kjo tokë një ditë


Do thahet si lëkura e ime


Të çarat e dheut do dalin si sfinksat nga rëra





Në mundesh mos më beso


Por unë i përjetove këto ekzaltime


Kur binte shiu i hirtë i vjeshtës





Ishte koha e përshtatshme


Për këputjen e meteorëve


Dielli me xhelozi shikonte ylberin duke Pluskuar tej mjegullave





Në portretin e kulumbrive


Kishte zënë myshku


Dita fshihej pas një gjetheje të venitur





Nuk kuptova se si fishket gjelbërimi


Nga syri i dritës fluturoi një korb


Dhe dyqind vjet s’i ndali krakëllimat








KUR SHKOJNË SHIRAT








Këtu në qytetin tim


Lulet s’vdesin rastësisht


As vazot nuk thyhen


Vetëm portreti i mjegullave


Rri varur në degët e qiellit





Kur shkojnë shirat


Asnjë dallëndyshe nuk kthehet


Në atdheun tim


Dalin nuset te portat


T’i presin burrat e gjymtuar nga luftërat





Presin me vjet të tëra


Kur shakullin lotët nga rrënjët e barit


Çurgon një lloj eliksiri


Sa ora shërohen plagët e kuajve


Në mëgojëzat e fushëbetejës

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)