Dashuria e zemrës edhe atje e vret(Cikël poetik nga Fatmir Terziu)


Paqloti






image




















Grashinë e vjeshtës më zgjoi. Paqlot
gjunak në xhamin e skithët,
la çarmin e tij gri,
ngutshëm mori dorazi tinëz,
surratin e qiellit të nxirë,
pastaj menjëherë hodhi firmën,
për më pak errësirë.
Hundarak mbi Tamiz,
u shfaq dielli dhëmbëshkulur,
si një tapet persian që lëviz,
paqlotin për të shkundur.
Grafika të murrme me korda,
pushtuan xhamin tim,
litarët u shtriqën tek porta,
ishte thjesht një vegim.
Paqloti kish zënë mbi qepalla,
enkas të më gudulisë,
loti nuk qenka si në përralla,
edhe i paqtë kur lëviz.

Autoportret


image

... ose “Gëzuar!” në ditëlindjen time.


Ky muaj është një re e madhe,
një hartë mitike mbi një det të tejlagur,
që ngulitet ngadalë e në kokë.
Është një meteor,
një planet,
mendja e pagjumë e ardhje-ikjes.

Pa aritmetikën e ditëve, ky muaj
për mua do të ishte krejt i huaj.

Një re e zbrazët mbi fletë talku. Ora
retinore prej së largu,
kurdiset mbi mirazhe e tundime,
Por unë e dua këtë muaj dhe do të vij!
si eremit do të ulem,
përposhtë valës tënde,
do të jem vetë vala jote,
një kal i çmendur në rrymë,
shpupurisur nga mushti i një gote,
përgjatë deltës plot frymë.

Nesër do të jetë një ditë e këtij muaji,
asgjë tjetër s’është më shumë si kjo,
një gotë kristali me bulëza malli,
nuk do të ndodh më shumë dhe unë,
do të fluturoj si shqiponjë mali,
ta çukisë në gotë me ju. Gëzuar,
do të ndjehem mes avujve,
që ky muaj vrullshëm ka shtuar.

Nga lindja udhëtoi mes meje,
si në kalendat e lashta greke,
një sy që hapet,
brenda kapakëve të këtij muaji,
një qiell vere,
një ditë që krihet paq, pastër,
si hyjni që zbret nga mendimi,
kinde e një shtrëngate të largët.



imagePluhur













(“Pulvis et umbra sumus” - Ne jemi veçse pluhur dhe hije).
Horaci



E kam një grimë pluhur nga trupi yt. Koha
më diktoi që ta ngjesh mes thasëve të ajrit,
në çdo udhë e hapësirë ku iki pafund,
mundohem ta mbaj fort pas meje, s’e shkund,
e di është pluhur, por Ty të kërkoj ndjesë,
është nga shpirti yt dhe me të dua të vdesë,
në çdo kohë më kërkohet të pastrohet pluhuri,
në çdo të tashme më qepin inspirim të detyruar,
nga çdo e shkuar më afrojnë së nguturi,
sadopak pluhur nga pluhuri i tyre i helmuar.

Unë e njoh pluhurin tënd dhe e dua,
furçën e shmang dhe s’e heq prej meje,
s’është pendim, të mbaj erën tënde,
nga harresa ajo vetë kthehet në pluhur,
edhe pse më thonë se është vrer,
bëj përzgjedhjen time të duhur,
se e di mirë, pluhuri yt asnjëherë,
mua grimëzën tënde nuk më vret.

Dhe tani qërroj ashklat nga gjumi im,
si pas betejave kur i pastrojnë këmbën kalit,
pak pluhur nga ashti yt më bën trim,
më jep natyrshëm forcën e djalit,
këndellur, por jo pas gjurmëve të tij,
gjarpëri nga pluhuri u ngrit në Xhenet,
kush shkund pluhurin tënd duhet ta dijë
se dashuria e zemrës edhe atje e vret.

Terri lemeritës i vapës mendore,
shpesh kthehet padashje në pluhur,
bart drejt njeriut emocionet foshnjore,
kur egoja i ndot kostumin e (jo)duhur,
me ciklat e rehatisë shpirtërore,
pluhuri i Atdheut s’duhet shkundur,
është shpirti i tretur i masës njerëzore,
kur merr mes lotëve,valixhen për dore...

Nuk mund të të lë të jetosh në pluhur,
edhe pse borxh po e marë me vete patjetër,
do të ngjiresha duke u lutur,
pluhuri yt të mbetej vetëm në këtë letër,
se i yti pluhur atje duhet shkundur,
ta ka lënë ndotje një kohë tjetër,
vëllezër, bëni gjithçka të mundur,
pluhuri mbi Atdheun, vret edhe mbretër!


Dheamë



Nëse jeta është mes qiellit dhe tokës
nëse ajo ushqehet nga uji
pena është vetëm një mashë e kësaj jete.
Nëse qielli është hapësira,
deti plotësia,
çfarë janë vallë duart e mia?
Rrugëtim i rrufesë në këtë kënd
që digjet në shkretëtirën e zemrës
... fjalë dinake që shemb
si shpagimi i egër i erës.
Në këtë lidhje kërkoj mes shkrimit,
dritën dhe tempin e zgjimit
dhe ndërtoj diagramën Dheamë
përtej çdo çmimi.
E kam një ide, të rendazgjuar.
Shkundur nga udha e gjatë e fjalës
të rihapë agimet e katër stinëve
që rrjedha e vrullshme e lumit të jetës
ka skërmitur tek gjithshka
në tokë e në qiell
nën dhe e nën ujë
e të them me gojët plot
thjesht pa zhurmë, pa bujë
u begatua kjo Tokë!
Male, fusha, liqene dhe dy dete
struken thellë kësaj ideje
diku shpotisin, diku thumbojnë me vete
secili pos një mideje.
Në këtë orë truri hyn
përsëri në udhëtimet e largëta.
Trupi ka marë lejen e përkohshme:
Është vonë. Nata
me hiramin e saj gri
pështjell edhe idenë time
të kafshuar prej trishtimit.
Kalëroja si një kalorës i papamë
në disa mijë kilometra katrorë Dheamë.
Tjetri

Në këtë kantier
ende s’i kam vënë në punë dorashkat
pincat e grasatuara, bullonat, dadot.
Ka kohë që në këtë kantier
ka hyrë vetvetiu mekanizmi i shpim-kërkimit
ku zë fill truku.
Në penë dhe në letër,
... mes dihatjeve të germave,
ngushtoj hapësirën të kursej faqet
për një ditë pa qejfmbetje
nga llogaria e vetvetes.

Koka më rri ndezur në këtë kantier
është një pishtar meraku
që ndjek ikjen e zhdukur të Tjetrit
pa kursim fjalësh.
Zhurma e fjalëve pa fjalë
Bën tym më shumë se pluhuri i kantierit.

Një shi i hirtë
përgjatë hapësirave me ndarje
i bën letrat format të ndyhen
zhubra drejt koshit.
Çdo vrerosje është një pecetë
në këtë zhaurimë kantieri
në çdo orë të tret.

Kjo letër është për mua para gjumit
ilaçi i nënës që kur më shkuli nga djepi
në velin e kafshatës së ftohët
lidhje dhe tretje si qëndisje grepi
e fjalës nënëurte ‘kujdes me shokët!
Shpërngulje

Iu bojatisën duart vëllait tim. Bojaxhi
i kërrusur mbi pompë
qëndis muret e shtëpisë që avullon gëlqere
bën po atë punë që bëj unë
edhe unë ua qëndis shtëpinë
fjalëve, fjalëve
... që nuk mbinë në kopshtin tim
pena ime i zdrugon pa i zvetënuar
vë dorë mbi varg, fjali
dhe kur pa i dëmtuar ndonjëherë
fjalët që i zhvendos me furi.
Jam duke e zhvendosur veten time
duke kapluar male fjalësh mbi tastierë
cirka rezesh udhëtojnë faqosur
brenda fletëve me bojë të tharë
me mbishkrime të daltuara jete
rrugëtim nga kohë e gjatë
palosur fletë pas flete
edhe ato gërma për vëllanë.
Kjo është drita, errësira, metafora,
koha manuale dhe risku
transferim fatesh dhe zbritje
nga ndërmarja e shpërnguljes.
Borxh ajrit

Qenka e thënë që të mbetem borxhli. Ajri
Që vë në lëvizje tërë makinën time të mishtë
Të mbetet i vetmi ‘kursim’ në jetë
Pylli i mendimeve të mia është në protestë
Pas agështisë së dritës
Hiri e mbulon me fasha
Mbrëmjen e kokës.
... Është rrëmujë përgjatë pistave
që zhaurijnë tek vatrat ndihëse.
Është koha për të filtruar ajrin,
përkujdesur për urtinë e tij
koha për të qetësuar motorët
tashmë duhet një pushim i gjatë.
Buzët të ngjitura nga vlaga e prushtë
Tendosen duke u tkurrur
ajri flladit i urtë
sjell shërbimin e duhur.
Qenka e thënë që të iki borxhli. Ajri
i vetmi përcjellës
më bën të ulërrij, të pëlcas
për borxhin e mbetur.
Botës së errët i jam kyçur
për borxhin e ajrit pëlcas
ikin sekondat duke u tretur
ashtu i përfjetur me veten flas
ajri, aj....ri... nuk e di a ka çelës?




Frutmjaltim

image

Kushtuar Luçit, në ditëlindjen e saj

Të ngatërroj me Hënën. Një dashuri
pa frikë dhe refuzim zjarri ndizet në hirin tonë
shkëndijat që ndezëm për ta ngjallur
bëj çmos të mbeten pashuar,
ti ishe dhe je imazhi i hyjneshës,
drita që ndizej për ta ndriçuar kohën,
absurdi ka ikur diku në hapësirë,
e di se vashat si ti ia vlen t’i durosh.
Vashat si ti,
ia vlen t’i lash në dritën e Hënës.
Puthjet nderen lehtësisht në honin e dashurisë
e vetëdija jeton gjatë e gjatë...
Vashat si ti,
eh vashëza ime,
janë vetë drita dhe hapësira ku fshihet bota.
Dritarja i ka thithur sytë e mi,
gjuha jote e valë si hënë e plotë,
riskon të bardhën e (pa)kënaqësisë sime
e shikimi im kryeneç për të dalë matanë,
ka gjetur rrugën intime.
Det i gjallë i hamendësimit. Pragu
i fateve zë pusi mes baticave,
mesnata e gjatë kalon e lënë në harresë,
por, agu yt tashmë po hedh mbi ty,
armaturën e drithëruar të ngurimit,
ku thahen dihatjet që lamë të dy.
Ti linde në muajin kur lindi Hera;
Perëndesha mitologjike greke,
në atë muaj kur u quajt Qershori,
gruaja dhe motra e Jupiterit.
Perëndesha e principeve të Panteonit Romak
Juno, i dha emrin muajit kur linde Ti,
në mijëra gjuhë dhe meditime,
ajo perëndeshë e martesës dhe mirëqenies së grave
tashmë ka hyrë thellë tek unë,
po aq ngulitur fle tek ti,
nga frika e ditëve që ikin mes puthjeve.
Ti ke marë mjaft nga vetë ky muaj,
ku u lartësuan vetë zotat,
Jupiteri dhe Minerva,
ku dha flirtin dhe mbeti Rexhina,
gjithë ajo krenari ku ngrihej Roma,
e larë në dritën e Hënës. Frutmjaltim
për Nonae Caprotina*,
mesazhi i artë i vetë zemrës.



* Caprotina është një epitet i Qershorit në aspektin e tij si një emër që shënohej nga Juno, perëndeshë e fertilitetit.

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)