Nga Fatmir Terziu: Gjithshka më ikën tej, fluturon dhe humb....


Një çast me nënën


hafizja


Flegra gëlqerore janë mushkëritë. Stridhja

e ngrirë e ujit të acartë që sjell koha,

në këtë mjedis që qëndron furrë,

copëzimeve të mëngjesit në mendjet tona,

e butë është ndjesia dhe unë jam gjuha e saj,

në bukën e zhguftë të sapopjekur,

shoh gishtat e tua,

kurrizin e saj e kanë thekur.



Unë eci duke thithur ajër me kontratë,

pas çdo thithjeje e pushtoj meditimin,

nga brenda më yshtet një shamatë,

si parodi e nakatosur me trishtimin,

dhe jam ku nuk isha më,

ku më parë shfryja me mall,

dergjem si i dehur në gjumë,

a je zgjuar nënëza ime e radhë?



Një grahmë më bën hije,

imitim i lepurit që ia mbath largët,

dritarja më sjell lëvozhga drite,

në dhomën e vogël të vakët,

kalimthi ikën ditë pas dite,

samari i ngarkuar i kafshës,

që transporton vargje dhimbjesh,

të përvijuar me të kaltër,

nga loti yt i zjarrtë e shtrenjta ime.



E përkëdhelje fytyrën time,

ishe aq afër, sa larg isha dhe unë,

të ndjeja tiparet, shenjat, pikëlthat në faqe,

shatërvani i zërit luante vallen,

ama piklat e ujit përherë e më të mëdha,

më mbytnin frymëmarrjen,

të njëjtën gjë bënin dy zogj nën strehë,

që gëzonin ardhjen,

për një çast Ti ishe mes nesh…




Profili i dhimbjes

me bashkimin ne oher

(Vëllait tim Bashkim Terziu, që u operua për të katërtën herë në Prato të Italisë, pak ditë më parë. )

me Bashkimin ne Oher

Familja ime:(Nga e majta ne te djathte, Andi, Luci, vellai im Bashkimi, Babai im Daili, Une dhe Evi i ulur… Evisa na fotografon…)





Kam nderë sixhadenë e mendimit,

profili i dhimbjes ngarend nëpër heshtjen e gjymtyrëve,

në shtrat të trazuar kujtimet latohen. Bisturia

që copëzon mish nga gjaku yt, i imi vëlla,

nuk durohet, e ndjej Praton që përlotet,

kjo është dhimbë, dhe s’ka asnjë çmim,

nën çadrën gri që na mban hijen e frymës,

një damar që kalon i pavërejtur në trup

si një rrjet tramvaji i stinës,

gjithshka më ikën tej, fluturon dhe humb.



Por një dromcë e brendshme duhet të shkulet,

një lloj zhgarravine si në varg,

mes jetës dhe arsyes ka lidhje që s’shuhet,

janë rrënjët prej mishi që i lag një gjak,

sall koka del sipri,

siç djeg dhë përvëlon shpirti,

Prato – Pronto Moda, apo Moda e Shpejtë,

e ndjeu dihmën tënde të lehtë,

gazetarja Silvia Perrachi e shpjegon qetë,

‘rioperohet përsëri shqiptari dhe qesh’,

Kryetari i bashkisë së Pratos Roberto Cenni përshëndet,

vëlla i shtrenjtë ti mbete në jetë!



Së pari vijnë mesazhet, sapo ka nisur të agojë,

shiu pushoi, por disa pika ende janë në xham,

e fati me tharm dhimbjeje të bind,

se asgjë nuk përvëlon më shumë në shpirt,

në ekranin e largësisë që shkruhet përditë,

me jetën e njeriut, vëllait të mirë,

lutemi dhe lutemi të gjithë me radhë,

që bisturia mos bëhet kurrë në këtë botë,

lastari metalik që prodhon lotë.


Miriapodë

article-2412099-1BA22C44000005DC-931_964x643

Miriapodë e tistë mbush dritaret,

mjegulla miskojë mbi fletët e manjolës,

po sall thinjat shumëzohen,

vallëzoj çmendurisht mes Londrës,

e gjej veten të nderë si një plaçkë të hequr,

asnjë molekulë, asnjë venë nuk pipëtin,

kështu çlirohem duke u tretur,

të kap ditët që ikën pa kuptim.



E pranoj kotësinë e tretur nudo,

mistrosur përditë në trurin tim,

duke rendur pandalur ngado,

e kuptoj se pas shpine ka mashtrim,

pa mashtrimin vetë bota do të ishte lakuriqe,

siç do të ishte edhe kopshti im,

vetëm me mjegullën e stisur si postiqe.



E shoh se mjegulla zbret si entitet,

i një bote të ftohtë, të mardhur,

mes saj mbulojnë mashtrimin retë,

si arma e tyre në kohën e duhur,

unë, njeriu hutohem ecejakeve në qytet,

pse syri i rrjetosur s’sheh më pluhur.



Kuptoj se mashtrimi është sot esencë e qashtër,

misemadh me një pafundësi mjegullash,

me të zgjohen zyrtarët, bëhen të pastër,

njeriu është njerëzimi si i tillë, gulash,

përzierje e mishtë në çdo vatër,

s’ka më punë burrash, aspak punë grash,

hapi sa të duash sytë, bëji katër,

mashtrimi na ka hyrë dhjetë pashë!



Miti sizif




Më ndjek skutave hekuri i skuqur i vetmisë,

nocioni bosh i përvuajtjes estetike. Kollarja

një lavjerës bërnjak,

tejshkund të gjitha fytyrat që s’i kam,

kafsha mitike ngre samarë,

përditë e më shumë në mendjen thatime,

si Sizifi i dënuar që rrokullisi shkëmbin në kodër,

vetëm për të parë atë të rrokulliset përsëri poshtë,

dhe për të përsëritur këtë veprim përgjithmonë.



Gjithçka kumton mbi çmimin rutinë,

mjerisht edhe kur e stisim si lodër,

vetminë nuk e shëron asnjë ilaç,

as Sizifi i ri i mitit Londër,

nuk ndreq asgjë; mendoj shumëçka,

as kafsha mitike në mendjen kodër,

po kush e vret vetminë, botën ka,

nënë e babë, vëlla e motër.



Kush mund ta kuptojë se të frikëson vetmia,

përveç atij që është një mish i ftohtë,

Sizifi mit, mbret nga Efira,

ngadalë bën vend në këtë botë,

na shkep e qep njëqind fytyra,

ajo që është e juaja është e kotë,

brenda saj tashmë mungon yndyra,

i bukur, i mençur e madje i fortë,

është sot ai që gryen orët tek pasqyra.


sizifi
Sizifi

Sizifi duke shtyrë shkëmbin e tij në Varrezat Highgate të Londrës


Shënim: Në mitologjinë greke Sizifit (sɪsɪfəs / /; [1] grek: Σίσυφος, Sísyphos) ishte një mbret i Ephyra (tani e njohur si Korint). U dënua për mashtrime kronike, duke e detyruar të rrokulliste një shkëmb të madh deri në një kodër, vetëm për të parë atë se si rrokulliset përsëri poshtë, dhe për ta përsëritur këtë veprim përgjithmonë.




Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)