PRANVERË E PËRHUMBUR

Gentjan Banaj

PRANVERË E PËRHUMBUR

Nga kreshta e një mali, si shqipe drejt lirisë

Gjaku i Kososvës vërshon ndër dej

Pranverës së Ismetit vdekja i del pritë

Tokën amë plagos, si një lot ndë` qiej

Pranverë e përhumbur në logun tënd Deçan

I mbledh gjymtyrët prej dhimbjes gjer në palcë

Gjaku i rinisë vërshon si lumë dalështratit

Nga plumbat pashpirt që rendin turravrap

Nëpër asht të stinës bleron pikëllimi

E shpërthen bimëza të vogla loti

Pranverë e përgjunjur në tokë t` Deçanit

Me sytë drejt qiellit i luten zotit

S`mund të shkelë më livadheve rioshi Ismet

Me hapin prej dreri dhe prushin në sy

Shtatëqind do vajtojnë tash kullat

Shtatëqind vjet Ajkunat do të mbajnë zi

Gaz e vaj do të vijnë e do të ikin stinët

Lugjeve do lodrojnë të tjerë Omerë

Lojë e tyre në kundërmim lirie

Moteve e brezave, t`ju sjellë pranverë

https://www.youtube.com/watch?v=1zkdag40mlw&feature=youtu.be