GRAZHDI I ËNDRRAVE TË MIA

Nga Jorgo Telo



Gati njëzet vite prej jush i larguar
O nxënës, o shkolla, ç’më zhuriti malli!
Dhe në vendin tim ndihem i mërguar;
Ndaj nxënës, kolegë në ëndrra më dalin…

Vijn’, ikin 7 Marse, stepur te ekrani
Jo më si njëherë, por si pensionist.
Përhumb në vegime, me syt’ nga tavani
I vdekur përndjehem, s’na ka kush në listë.

Dikur çdo 7 Mars merrte hov nderimi
Koleg’ pensionistë mbanin derën hapur.
Si limonë të shtrydhur na kaplon trishtimi
Shishe e sosur vere… tashmë të tejflakur…

Më zbresin ndër ëndrra shkolla edhe nxënës,
Më sjellin rininë dhe çaste lumturimi…
Sikur ligjëroj ëndshëm me ta prej të hënës
Përgjat gjithë javës përshfaqej përkushtimi….

Nxënës e kolegë, ju të shtrenjta shkolla,
Më mungoni shumë, mungon gjallëria.
Mungon kënga, vallja; për to më zë kolla;
U sodis si grazhd… i ëndrrave të mia…!

Me ëndrra ushqehem, kështu erdhi koha.
Me to “kapardisem”, mbaj veten me dritë.
Po uroj kolegët, nxënësit në shkolla:
Gëzuar 7 marsin! Rrofshin dituritë!