Shkrimtari dhe pushteti

Shkrimtari italian Umberto Eco nuk është shkrimtari i parë që është sulur në polemikat politike. Beteja të hidhura janë zhvilluar që nga antikiteti mbi çështjet si besimi, gjinia dhe politika.
Günter Grass, autor i romanit ‘Daullja e llamarintë’, ka pranuar në vitin 2006 se ka shërbyer në Waffen-SS gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ky pranim i Grass-it i kishte nxitur disa organizata hebreje të reagojnë dhe të kërkojnë prej tij që ta kthejë çmimin Nobel për Letërsi.
Salman Rushdie ka marrë kërcënime me vdekje nga regjimi teokratik i Iranit, sikurse edhe nga islamikët nëpër botë, për librin e tij ‘Vargjet satanike’, një satirë politike që midis tjerash e kishte vënë në shtyllën e turpit islamin neo-fundamentalist. “The Moor's Last Sigh”, një tjetër roman i Salman Rushdie, ka nxitur zemërimin ekstremistëve hindusë.
Naipaul, autor i romanit ‘A House for Mr Biswas’, fitues i çmimit Nobel për letërsi, e ka përshkruar fatvan kundër Salman Rushdie si ‘një formë ekstreme e kritikës letrare’ – duke marrë kritika nga komentuesit, të cilët kanë thënë se ai po e trivializon vuajtjen e një shkrimtari.
Arundhati Roy, autorja e librit ‘The God of Small Things’, i ka fyer amerikanët duke pohuar, më 29 shtator 2001, se Osama bin Laden është “sekret familjar amerikan’.
Orhan Pamuk, autor i romanit “Unë jam e kuqe” dhe “Bora”, ka qenë i persekutuar nga autoritetet turke për nxjerrjen në pah të mizorive historike kundër minoritetit kurd. “Tridhjetë mijë kurdë dhe një milion armenë”, ka thënë ai, “janë vrarë në këto troje dhe askush nuk guxon të flasë rreth kësaj”.