Nga Asllan Dibrani :Remzi Salihu, ish drejtor i arsimit për Prishtinën me histori të dhimbshme familjare!




Remzi Salihu  me  histori të dhimbshme  familjare nga masakra serbe në Prapashticë!
 
Remzi Salihu i vrarë ne cilësinë e  drejtorit të arsimit  për Prishtinë  ishte djali i Selim Salihut(Selim Govori) legjendë e moshës  pesë  javëshe  nga  masakra serbe në Prapashticë

Si zakonisht ishte një ditë  e  rendomë,por e zymtë disi,  sikur instktivisht do të  ndodhe diçka e pa pritur  ! Sikur këtë   proces,  e ngacmonte një puhizë e  një ere,   qe  vinte  e shkonte    fshehurazi nga  veriu  nëpër   një  park, qe  i binte  pran shtëpisë  ku  banoja.  Papritmas    nga larg qe isha ne ballkon , u dëgjua telefoni qe  cingëroi ?  Ishte një shok nga Holanda, që shpesh  me thërret  për hallet     tona, të përditshme, por edhe  për  në fushën e kulturës ,bisedonim. si teme ma e veçantë ishte tema e toponimeve shqiptare qe ne baze te  studimeve   dhe gjurmimeve na dalshin shumë toponime në  Ballkan dhe në  Evropë  ne prejardhje nga gjuha shqipe!. Por kësaj here sikur ishte pak me  zë , ndryshe  i shqetësuar . Isha mësuar me te, qe  ishte   i qetë gjithnjë, por kësaj here   tingëllojë  zëri i tij   ma thekshëm,   duke u shprehur se   në "shqiptarët nuk do të  mbushemi mend kurrë"!?...     U stepa  me këto fjale të tij ! Perse i thash  ? Ashtu qe edhe unë isha pikë mbështetëse e revoltës se Ismet Gashit  nga Holnada shpeshherë  gjate bisedave?... Jo, jo  i thash vetes , nuk ke të besh me këtë revoltë të tijen . Mendja shkoj shpejt se çka donë të thotë?   Po i këtij mendimi isha tamam edhe unë nëse mendon të gjendja aktuale politike ekonomike etj, tek  shqiptarët!    Me një shqetësim i thash se   nuk është për tu  hamendur,  se kështu jemi të  tillë , andaj  mos u  befaso or mik!. Në vazhdim ashtu edhe doli, e qëllova zemërimin e tij.

- Ai vazhdoj  rrëfimin, se    në Prishtinë në zyrën e  ministrisë se arsimit, u vra një   drejtor    i ministrisë së arsimit!    I brengosur  vazhdoj rrëfimin   duke me shpjeguar  se   tani  e lexova informatën  para pak çastesh...  Me preferoj qe ta hap kompjuterin ,të informohem për rastin ... Aty, ku me  preferoj të futem ashtu veprova, pashë ,  kryeartikullin  në shumë gazeta   më shkronja  te mëdha shkruante ,rreth orës 10 të mëngjesit të sotëm, në zyrën e tij në ndërtesën e re të Komunës së Prishtinës,  u vra drejtori i Drejtorisë për Arsim, Remzi Salihu i  Komunës së Prishtinës .Mësohet se dorasi i kësaj vepre është arsimtari i Biologjisë, Gani Sahiti, nga fshati Graxhenik, komuna e Kamenicës, i cili ka pretenduar të jetë drejtor i shkollës në fshatin Dabishevc.

Mos zgjedhja e tij në këtë post, thuhet se e  shtyri deri tek akti , kjo ishte informata !?... Me iku mendja  me vite e vite ,prapa  në mentalitetin tonë , në skamjen , në përçarjen , në papunësinë , ne korrupsionin , në pa drejtësinë , po ku nuk iku ai stërmullar  mllefi.  Përse në shqiptarët jemi aq  të (pa ndreqshëm, aq te pamëshirshëm  ndaj njeri tjetrit, aq të pa përmirësueshëm   ndaj "vlerave të kombit tonë"!?...

Mu kujtua rasti  ne vizitën e burgut  në Nish qe kisha babën  dhe nënën  Sofijen  dhe me than këto dy  libra i ke nga  Remziu për lexim!

Një lajme i pa pranueshëm, por realitet.   Ishte  i vrari  djali i nipit  tonë  Selim  Salihut  , me kaploj një  rrëqethje e trupit me rastin e   rikujtimit  për sprovat  qe i përjetoj kjo familje. Mu kujtuan në këto çaste raportet qe kishte baba im   Feti Dibrani me nipin Selimin. Mu kujtua rasti  ne vizitën e burgut  në Nish qe kisha babën  dhe nënën  Sofijen  dhe me thanë, "këto dy  libra i ke nga  Remziu për lexim", dhe të fala ke nga ai shumë.  Ringjalla kujtesën  kur dola  nga ai  burg famëkeq ,Selimi me djem erdhën në vizitë, në mesin e tyre  ishte edhe Remziu,  erdhi në vizitë  si burrat,  qe ishte zakon të shqiptarët  qe nuk u trembshin nga  shërbëtorët spiun  të pushtetit. Ishte një kohe e vështirë,   në ato kohë pas diferencimit qe u bënte nga organet serbe me bashkëpunëtorët shqiptar, por ata nuk u tremben fare , nderuan shtëpinë tonë, vizituan familjen time  edhe sa isha ne burg  . Mu kujtuan fjalët  qe i dhanë kurojë dhe forcë babës  me fjalët( dajo mos u mërzit se djali paska shpëtuar). Burgu është për burra,  e pikërisht edhe ne qe ishim jashtë pothuajse në burgje ishim dhe   jemi  nga shkau, pa kur farë të drejte!. Xha Selimi vazhdoi biseden ndër të tjera para burrave në dhomën e pritjes, qe vinin e shkonin   me qindra e mijëra njerëz qe  na vizitonin në shenjë nderimi,ne ish të burgosurve   politik,  qe na përfshiu ajo  kohë  pas ngjarjeve të demonstratave të 1981-shit.  Ai vazhdoj ma tutje , se për çështjen kombëtare është krenari për çdo familje tonen, me pas nga një mashkull në burg, prandaj edhe për ju është një krenari  qe ja keni dhënë popullit një mashkull ne shërbim për çlirimin e Kosovës. Daja Feti dhe ju dajtë tjerë, e dini  fatin tim   dhe vuajtjet e mia ...Selimi  ishte  një burrë   elegant  i moshuar dhe  i matur, vazhdoi bisedën     e rikujtimeve , me babën tim , ne mbetem  duke i dëgjuar  rrëfimin  e tij , deri sa erdhi  një grup tjetër vizitorësh dhe na e prishi  përcjelljen e tij   në bisedë. Edhe djemtë e  tij  u inkuadruan në bisedë, po ashtu me  fjalë të ngrohta,  u çmallëm pas disa vitesh qe nuk ishim parë .Ne mesin e tyre ishte edhe i ndjeri Remziu, qe me shtrëngoj dhe me përqafoj shumë  dhe tha se, ke qëndruar si burrat dajë, të lumtë   akoma ishte një ankth, nga pushteti serb  nuk kishin edhe aq te lire të shpreheshin se  në mesin e vizitoreve  nuk u besonte qe nuk kishte edhe ndonjë  i dërguar nga UDBA -serbe  me përcjell , se kush po hynë e kush po del nga vizitorët .Disa qe ishin në pozita per shkak sigurie na vizitonin natën  kur nuk kishte frekuencë qarkullimi!. Remziu   u shpreh  të falënderoj për besnikërinë   dhe fjalën e dhënë për  burrërinë tuaj  e kë tregua ... dhe me këto fjalë  ma  rikthej memorien prapa,  ta kujtoj ,  se para se të burgosem  e kisha furnizuar me  disa ekzemplare të gazetës ilegale "Zërit i Kosovës " qe u botonte në perëndim dhe ishte pothuajse e vetmja qe e pasqyronte  gjendjen e Kosovës shumë reale.  Remziu  ishte   profesor  në shkollën teknike,  por atëherë me rrapëlloj, se për çka më tha se ke qëndruar si burrat  dhe  prapë u përqendruam të dy në bisedën e burrave  duke  rikujtuar  ato kohë  të lëvizjes  studentore dhe popullore  për   Republikën e Kosovës...

Prapashtica u  uzurpua  dhe u  kolonizua  me banorë sllav të Malit të zi!

Ishte  një  dimër i ftohtë  dhe i jashtëzakonshëm . Në ato anë, gjithnjë  kanë qenë dimra të ashpër, po edhe ai dimër  ishte  po i ngjashëm ,  bile  edhe ma i theksor nga një acar hidhnak qe thante nga fërxëlleza ,  fishkëllyese qe  i mbushte te gjitha zbrastësitë e gropave ,lugjeve por edhe pullazet  e shtëpive   të mbuluara me kashtë ose rrasa guri i rendonte. Forcat çetnike  me   qëllim  kinse të çarmatimit të popullsisë shqiptare dhe likuidimit të kryengritjes shqiptare  e sidomos ndaj  reaksioneve  antiserbe qe  ishin në fshatrat e "Gollakut në  Dabishevc dhe Prapashicë" dy fshatra qe ishin si vende strategjike  për Kosovën!.

Kështu që  në gjysmën e dytë të vitit 1920, u bë mobilizimi i tërësishëm i  ushtrisë serbe ,nën petkun  e aleancës  se  mbretërisë  Serbo – Kroato – Sllovene, kishte ardhur në përfundim qe  ta zhvillonin një ofensivë mbi popullatën shqiptare në viset,  ma problematike siç  i quante   shtypi dhe propaganda serbe fshatrat e lartpërmendura  për rreth kufirit të tanishëm të  Serbisë me Kosovën. Kjo  do të thoshte ,shkatërrim i logjistikës së kryengritësve, edhe shkatërrim i kryengritjes fshatare qe  synim kishin ,mos të lëshojnë këmbë sllave të futet në territorin e Kosovës. Kjo strategji  çetnike ndihmonte në hapjen e rrugës dhe krijimin e kushteve për kolonizim më serb dhe malazez ato zona të Kosovës. Ekspedita ndëshkuese serbe përbëhej nga një batalion i Armatës së III, qe  komandohej nga koloneli Radovan Radoviq, njësitë e xhandarmërisë, të komanduara nga Bozhidar Paunoviq i njohur në popull e kësaj ane  si Bozhidar Ballovci dhe nga grupet paramilitare të Kostë Peqancit, si dhe nga civilë të tjerë paramilitar. Kolonët e ardhshëm nga  Mali i Zi ,qe  terrorin e vet e përqendruan  me  ofensive  shfarosëse në Prapashticë dhe uzurpimin  me banorë sllav të Malit të zi ,e kolonizuan fshatin  .Pleqtë as fëmijët, as shtëpitë dhe pasuria tjetër nuk u kursyer nga zjarri, vrasjet  dhe terrori  i papare shfarosës . Në Prapashticë janë plaçkitur dhe djegur të gjitha shtëpitë dhe është zhdukur popullsia prej 1020 njerëzish  me çka pas disa ditësh      e shpallen fshatin të pa banor. Kolononizuesit malazez  u vendosen me çka deri ne luftën e dytë botërore,  mbeten aty deri sa  u pretendonte qe të bashkohet Shqiperia dhe aty u përqendruan ushtria  shqiptare nëpër zonat kufitare.

Histori e dhimbshme e familjes Salihu  nga masakra  e  Serbisë në fshatin Prapashticë të vitin 1921!

Remzi Salihu   është një  djalë i   një familjeve  të përsekutuerish  nga  çetnikët  e Serbisë në  vitin 1921.   I ndjeri Selimi   , i ati  i Remziut ishte  e  vetmja foshnje qe i shpëtoj asaj masakre dhe terrorit serb të asaj kohe. Në këtë  vit hidhërimi  i atij dimri të ashpër, të vështirë dhe të përgjakur në fshatin Prapashticë të Gollakut    u lind  Selim Salihu,  në fund të vitit 1920 . Posa   u përforcua   si i lindur pa i mbushur gjashtë javë me një zhdërvjelltësie të një foshnje  mbeti pa të dy prindërit, ( e hënë 11 janar 1921) .  Akoma pa e shijua qe ta thotë fjalën nënë,  atij ju  ndalua belbëzimi foshnjor , atij ju ndërpre   qumështi i nënës, ju ndërpre të shikuarit e nënës dhe dashuria e  nënës qe kishte për  Selimin  e vogël.   Të atin e Selimit, Avdiun, së bashku me burrat e tjerë e pushkatuan të përroi i Sukës . Të njëjtën ditë të nëmur, në muzgun e parë të mbrëmjes ia vranë edhe nënën e cila me shpirt u përpoq ta shpëtonte krijesën e saj të vogël, të pafajshme dhe të pavetëdijshme se çka po ndodhë  rreth e përqark. Kështu, Selimi gjashtë javësh, mbeti në mes të fshatit, i rrethuar me kufomat e të afërmeve të vet, dëbora  e asaj nate nuk kishte të ndalur zhbironte të  ftohtit, nuk kursente  qe të sjell edhe një vdekje të re  të një foshnje qe mbet  në djepin e  mbështjellur  mirë nga duart e nënës Halime.  E ndjera ishte bërë gati për rrugë me të dëgjuar pushkët  të ikte,  por mbeten  të gjithë në fund të  oborrit, të  shtrire nga breshëria  e plumbave , duke belbëzuar   me fjalët e fundit,  biri im kaq e paske pas jetën te gjatë  të jetojmë së bashku!?... Aty kur e goditi ai breshër plumbash  Halimen me fëmijë në dorë ,çetniket    menduan  se edhe ai ishte prerë  nga  plumbat e tyre .  Në errësirën e asaj nate  kufomat  deri sa dhanë shpirt dukeshin duke u përplasur sa në tokë sa në degën  e një peme qe  ishte thyer nga flaka qe përpiu shtëpinë dhe rrënoja  pak minuta ma herët!  Edhe bagëtia mbetën brenda me ca anëtarë të familjes qe ju mbyllen derën,  barbarët serb dhe i përfshiu flaka  e zjarrit . Flaka shkonte  lart   nga era, flaket e zjarrit sa ma shume  qe u zgjeronin  u bënte një luftë se cila po dominon ma shumë  ,drita e ditës qe ishte muzgu i mbrëmjes, apo drita e zjarrit qe dominonte  deri në largësinë  e   rrënjëzës  së malit,  madje deri në Qafë të Prapashticës. Zërat e njerëzve u dëgjonin ndihmë, ndihmë !...Mbaruam na dogj shkau ... duke ju afruar flaka për së gjalli... Zërat  u dëgjuan nga brenda deri sa dikur    stuhia e madhe  i përpiu zërat e njerëzve me ato  të bagëtisë, por edhe e zjarrit qe vazhdoi pa mëshirshëm, deri   qe u bënë shkruam  e hi ,gjithçka qe ishte!    Zëri i fundit qe u dëgjua ishte klithma e qenit  të shtëpisë, i lidhur si gjallesë e fundit qe  përfshiu flake . Flaka e shtëpisë   u bashkua me atë të stallës    qe flaka  i shkonte tri herë ma lartë se e shtëpisë, pasi qe ishte e mbuluar me kashtë !    Krismat e pushkëve  dhe masakra  në lagjen e Govorëve  u zgjerua duke  vazhduar  masakrën  gjakatare  në tërë fshatit Prapashticë .

Kështu, Selim Salihu si fëmijë u fut në legjendë, dhe për ta dëgjuar legjendën e vet jetoj plot shtatëdhjetë vjet. Duke e zbërthyer legjendën e vet, arriti të mësojë dhe shënojë shumë gjëra, me të cilat mundësoi përgatitjen e këtij materiali portretizues të tij . Selimi që u rrit, e u plak siç thoshte babai im  Feti Sahit Dibrani ,gjatë tërë jetës së tij  u përfolur  dhe përmendur. Ky ishte  rast, si i veçantë  duke  i  lënë një gjurmë   këtij fshati,  por edhe me një edukatë fëmijërore qe përfitoj  nga xhaxhai i vet Veliu.  Ai  mbeti nën përkujdesjen e tij,  por edhe dajallarëve    të tij. Edhe se  mbeti një foshnje e shijoi dashurinë e dajallarëve e sidomos babës tim Fetiut  qe ishin  moshatar .Të daja Sahit Dibrani babagjyshi  imi , vëllai  i Halimes,  nënës se  Selimit e ndiente veten shumë të lumtur kur rrinte me muaj të tërë , me një ngrohtësi familjare  .Të dibranët Selimi e gjeti veten shumë të afërm, me qe kjo familje, ishte  po një familje qe në supet e veta kishte ndier  terrorin e Serbisë duke e ndjekur këmba këmbes nga  fshati Dukat  i Banjës se Siarinës nga Krahina e Toplicës .Dajt e tij, por kryesuesit  familjar Sahit  Dibranit , ishin  Fetiu ,Hamdiu ,Selmani, Jakupi motrat Hamidja,Begishja ,Halimja  qe trashëgoj emrin e hallës se babës tim (Halimes   " nënës" se Selimit )  dhe Hasimja  qe ishte fëmija  ma i vogël .Të gjithë kishin rrespekt ndaj Selimit, gjithmonë e përkëdhelshin dhe luanin se bashku   dhe u rritën se bashku . Ishin të pa ndashëm me te kur vinte. Ishte kënaqësi e veçantë kur u takonin se bashku nipat tanë  Selimi Salihu (Selim Govori  i njohur )Ibrahim Namani (Braha  Shushnica ) nga Prapashtica,  po me një histori në vete qe kishte me pushtetin ish jugosllav   dhe  nipi tjetër Shaban  Rama  nga fshati Tugjevc ( Shaban Tugjevci ). Kështu i quanim ne  si njerëz ma të veçantë  dhe nipat ma te dashur qe i kishim . Babagjyshi Sahit Dibrani edhe se vdiq shumë i ri  iu gëzonte, ardhjes se tyre  në formë të organizuara , dhe  rrinin me javë të tëra së bashku  në familjen tonë,  sidomos dimrave  qe ishin ma te lirë nga obligimet e punës ,të shoqëruar me babën  tim Feti Sahit Dibranin. Me Selimin baba  Feti ishte i pa ndashëm , thurnin planet  djaloshare se bashku,  i kujtonin shpesh ato të mësuara qe ka përfituar nga të tjerët për tragjedinë  e familjes se tij dhe rreth  tij Selimi, qe kishte pësuar nga Serbia .  Kështu u rriten dhe vetëm koha  e  Luftës se dytë botërore, i ndau përkohësisht,  që të dy ishin te përqendruar    në luftë,  por nuk ishin në një batalion ushtarak.

Edhe kjo vrasje mund të cilësohet  si incident dhe  fërkim i  shkeljeve të ligjit dhe prosperitetit në shoqërinë kosovare!

Selimi mbas asaj kohe u martua dhe krijoi familje,  i linden djem e vajza. Ishte  nder ata qe i shkolloi fëmijët e vet,  po thuajse të gjithëve ju dha  mundësinë qe  ta mbaronin shkollimin e lart fakultativ. Po ashtu edhe i ndjeri Remzi  qe pati fatin e keq, u vra nga një i ri   i kësaj kohe alarmante , dhe të pa  çart për kombin qe krijohen paqartësi   vëllavrasëse si pasoje e  skamjes ,padrejtësisë dhe  korrupsionit të pandalshëm në Kosovë, gjë qe  edhe kjo vrasje mund të cilësohet si incident dhe  fërkim i shkeljeve të ligjit dhe  prosperitetit në shoqërinë kosovare .  Kjo gjendje e pa volitshme fut rininë tonë në rrugë të pa krye, "njërin në dhe e tjetrin në burg" , qe të dy me një perspektive rinore , qe të dy  kontribuues të   zhvillimit të shoqërisë ,  bile për dorasin  thuhet se ishte edhe ushtar, gjë qe  lenë të kuptohet se ishte një  anti pushtues i regjimit serb! Ishte një njeri qe u  përplas  me padrejtësinë  në Kosove  gjë qe për fat te keq  si viktime afekti ra i ndjeri  Remzi Salihu !?...

Biografia  e Remzi Salihit

Remzi Salihu u lind më 7 prill 1956 në Prapashticë, Komuna e Prishtinës. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Gjimnazin “Sami Frashëri” në Prishtinë, ndërsa studioi në Fakultetin Filozofik, ku edhe diplomoi në vitin 1980, Dega Gjuhë dhe Letërsi Angleze.
Tri dekada të jetës së tij, ia kushtoi arsimit, dijes dhe shkencës. Karrierën e tij të intelektualit e filloi si mësues i Gjuhës Angleze, ku punoi në disa shkolla të kryeqytetit  , një kohë punoi këshilltar i gjuhës angleze në Këshillin e Arsimit Komunal të Prishtinës. Ka drejtuar projekte të rëndësishme të Bankës Botërore për arsim dhe ka ligjëruar gjuhën angleze në Fakultetin e Edukimit. Si profesionist  ka dhënë kontribut të pazëvendësueshëm në fushën e arsimit, jo vetëm si mësimdhënës, por edhe në hartimin e  planprogrameve, për lëndën e gjuhës angleze, në strategjinë e arsimit parauniversitar, si dhe në shumë projekte të tjera të rëndësishme të kësaj fushe.
Ishte këshilltar i asamblesë komunale të Prishtinës  nga viti 2003 deri më 2007. Remziu ishte punëtor i palodhshëm i arsimit; ishte bashkëpunëtor dhe kolegë i dashur për të gjithë. Çdo herë i buzëqeshur, gjithnjë i gatshëm dhe i përgatitur për sfidat e arsimit, i afërt, bujar, por edhe krenar për punën që bënte, e në të njëjtën kohë modest në prezantimin e të arriturave të punës së tij. Nga viti 2000 ka punuar në Ministrin e Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë të Kosovës. Në pozitën e "Drejtorit të Drejtorisë së Arsimit të Komunës së Prishtinës" u emërua në vitin 2009  dhe  këtë post , ushtroj deri në ditën e kobshme  të vrasjes së tij.

Kështu te zitë   e se keqes trokiti ne gjirin tone familjar, ne rrethin shoqëror, por edhe ne atë kombëtar , gjë qe është një njollë e zeze në  historinë tranzitcionale qe po kalon vendi. Pasojat  ky popull po i ndien në supet e veta edhe  nga ish  pushtuesit  dhe propaganda serbe qe mundohet ta lansojë ne arenën ndërkombëtare, ky avaz po ndiqet edhe nga  organet ndërkombëtare, qe monitorojnë në Kosove pa kurrfarë efekti ne përmirësimin  e sundimit të ligjit.  Andaj vendi është mire qe te kaloje këtë krize,   anarkie ,këtë skamje, dhe këtë abuzim të forcave të huaja qe pak po i shërbejnë përmirësimit te situatës  duke  i fryre zjarrit edhe korrupsionit famëoz të pushtetarëve shqiptarë në skenë!

Pas këtyre meritave e  të   ndjerit Remzi nuk ka dyshim se ishte një  njeri  i vlerave , një njeri  i sakrificës qe  dha dëshmi  ,ishte një njeri në shërbimin e shoqërisë ,prandaj ta kujtojmë  për herë këtë familje qe   nga një fëmijë  i moshës  gjashtë javësh  qe rastësisht i shpëtoj  terrorit serb u shtua ,u rrit dhe  u krijua një familje e madhe e shkolluar  e edukuar  , por  fatkeqësisht pa të ndjerin Remzi  viktimë e një kohe të pa kohë!

Comments

Popular posts from this blog

Libra të rinj - Shkarkim falas

Ese për Vitin e Ri

Poezi të zgjedhura nga GJERGJ FISHTA (23 tetor 1870 - 30 dhjetor 1940)